Σοφία Υφαντίδου

Πιο γρήγορα, πιο ψηλά, πιο δυνατά.

Η Σοφία Υφαντίδου είναι μια αθλήτρια που έχει μάθει να παλεύει και να αγωνίζεται μέσα και έξω από τα στάδια. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι στο εξωτερικό τη γνωρίζουν ως «Grande Sophia»! Ανάμεσα στις εξαντλητικές προπονήσεις της μας διέθεσε λίγο χρόνο για να μιλήσει για τη ζωή της, την πολυσυζητημένη μεταγραφή της και για τους στόχους της…

arive: Σε πετυχαίνουμε σε δύσκολη περίοδο…

Σ.Υ.: Αυτή η περίοδος είναι η πιο δύσκολη. Με πετυχαίνετε σε μια φάση που η καθημερινότητά μου περιέχει κυρίως προπόνηση. Υπάρχει ελάχιστος ελεύθερος χρόνος για να καταφέρω να ασχοληθώ με κάτι άλλο εκτός της προπόνησης. Ακόμα και η προσωπική ζωή έχει μπει στην άκρη. Ο χρόνος που σου αφήνει ο πρωταθλητισμός για στιγμές εκτός γηπέδου είναι λιγοστός.

arive: Έχω την αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε ένα διαρκές τρέξιμο (κυριολεκτικά και μεταφορικά). Δεν κουράζεσαι ποτέ;

Σ.Υ.: Πραγματικά συμβαίνει κάτι τέτοιο. Όταν είσαι πρωί-απόγευμα στο γήπεδο, στο τέλος σου γίνεται συνήθεια. Εκτός από μια-δύο ώρες που ξεκουράζομαι το μεσημέρι και τις ώρες του βραδινού ύπνου, όλες τις υπόλοιπες είμαι σε μια διαρκή κίνηση. Ακόμα και στο σπίτι πηγαινοέρχομαι συνέχεια. Μου είναι δύσκολο να κάθομαι σε ένα μέρος για πολλή ώρα. Προτιμώ να είμαι στο γήπεδο και να κάνω προπόνηση παρά να είμαι στο σπίτι. Ειδικά όταν έχω ρεπό τα πρωινά από την προπόνηση νιώθω πως βγαίνω εκτός προγράμματος. Το χειρότερό μου είναι σε περιόδους εορτών, όταν το πρόγραμμα αλλάζει πολύ. Εκεί πραγματικά κουράζομαι γιατί δεν είμαι στην προπόνηση. Στο γήπεδο… ξεκουράζομαι. Εκτονώνομαι και αυτό με ξεκουράζει. Πρώτα στο μυαλό… και το σώμα ακολουθεί. Ακόμα και η κόπωση που έρχεται ως αποτέλεσμα της πολύωρης προπόνησης είναι γλυκιά. Δε με ενοχλεί καθόλου.

«όταν πέφτω 7 φορές πρέπει να σηκώνομαι 8»

arive: Μετά από πολλά χρόνια που αγωνιζόσουν με τον Φίλιππο Βέροιας αποφάσισες να συνεχίσεις σε άλλη ομάδα. Τι σε έκανε να πάρεις αυτήν την απόφαση και πόσο εύκολο ήταν τελικά;

Σ.Υ.: Αρχικά το συζητήσαμε πολύ με τον προπονητή μου. Είδαμε όμως ότι είχε φτάσει ο κόμπος στο χτένι. Δεν ήταν εύκολη απόφαση, αλλά έπρεπε να γίνει. Το καθυστερήσαμε όσο μπορούσαμε μήπως και αλλάξει κάτι και αποφασίσουν να με κρατήσουν στον Φίλιππο. Κόντεψα να χάσω και την περίοδο μεταγραφών. Ήταν μια κίνηση που ίσως έπρεπε να έχει γίνει κάποια χρόνια πριν. Φυσικά και θα προτιμούσα να υπήρχε η λύση και να μην αλλάξω ομάδα. Ο Φίλιππος Βέροιας είναι η ομάδα της καρδιάς μου. Μέσα σ’ αυτόν το σύλλογο έζησα τις περισσότερες χαρές και λύπες. Οι μεγαλύτερές μου επιτυχίες ως τώρα ήταν με το όνομά του. Για μένα βέβαια ο σύλλογος ήταν ο προπονητής μου. Με τα λίγα έσοδα που είχε το τμήμα στίβου προσπαθούσε να μου καλύψει τα βασικά, που ήταν κυρίως θεραπείες και μασάζ. Επειδή όμως όσο περνούσαν τα χρόνια οι απαιτήσεις μεγάλωναν, τους ήταν πλέον αδύνατον. Εγώ πρέπει τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα να πηγαίνω στη Θεσσαλονίκη για μασάζ γιατί αυτό καλύπτει η ομοσπονδία. Η μετακίνηση όμως είναι δική μου. Αν πάω και δεύτερη φορά την εβδομάδα τα πράγματα ζορίζουν πολύ. Ευτυχώς εδώ στην Βέροια βρέθηκε ο Νίκος Κούλης, ο οποίος είναι πολύ καλός στη δουλειά του και με έχει βοηθήσει πάρα πολύ τα τελευταία 3 χρόνια. Ωστόσο, έπρεπε και πάλι να πηγαίνω στη Θεσσαλονίκη. Με τη μεταγραφή καλύψαμε αυτό το κομμάτι όπως και ένα κομμάτι από τον αθλητικό μου εξοπλισμό, ο οποίος είναι πολυέξοδος -σκεφτείτε μόνο ότι χρειάζομαι έξι διαφορετικά ζευγάρια παπούτσια. Πιστεύω λοιπόν ότι μια μεταγραφή μόνο για καλό μπορεί να γίνει. Ελπίζω όμως πως θα γίνει κάτι και θα κλείσω την αθλητική μου καριέρα στον ίδιο σύλλογο με τον οποίο την άρχισα.

arive: Πάμε λίγο στο παρελθόν. Θέλω να μου πεις αν από μικρή είχες κλίση στον αθλητισμό κι αν ξεκίνησες με το Έπταθλο ή δοκίμασες πρώτα άλλα αγωνίσματα.

Σ.Υ.: Από μικρή ήμουν πολύ δραστήρια. Δε θυμάμαι τον εαυτό μου να κάθεται σε ένα μέρος. Στο δημοτικό έκανα κόντρες με τα αγόρια στο τρέξιμο, κάτι που συνεχιζόταν και μετά το σχολείο. Το καλοκαίρι ειδικά, όταν υπήρχε «απαγορευτικό» από τη μητέρα μου μέχρι τις 5, εγώ έκανα το σπίτι άνω-κάτω, πάντα αθόρυβα, βάζοντας τα μαξιλάρια για εμπόδια και πηδώντας από πάνω τους. Και εννοείται πέντε παρά ένα ήμουν έξω. Στην παιδική χαρά έπαιζα συνέχεια μπάλα με τα αγόρια, κυνηγητό και εννοείται… κόντρες στο τρέξιμο.

Άρα μια κλίση προς τον αθλητισμό την είχα, την οποία δεν άργησε να τη δει ο μέχρι σήμερα προπονητής μου σε αγώνες των Δημοτικών. Ασχολήθηκα μια χρονιά στην Πέμπτη Δημοτικού, αλλά σταμάτησα. Προσπάθησα ξανά στην Α’ Γυμνασίου στο τότε αθλητικό σχολείο, όπου με επέλεξε ο Κ. Μηνάς σε ηλικία 11 χρόνων. Ξεκίνησα με την αντοχή γιατί ο σωματότυπός μου δεν προέβλεπε κάτι άλλο, αφού τότε ζύγιζα μόλις 35 κιλά. Μια μέρα έριξα ακόντιο χωρίς να με δει ο Κ. Μηνάς, γιατί κάθε φορά που του το ζητούσα μου απαντούσε: «Άσε βρε σαμιαμίδι που θέλεις να ρίξεις ακόντιο». Όταν τον φώναξαν όμως και είδε πώς το έριξα, μου ζήτησε να το επαναλάβω. Ήταν μεγάλη έκπληξη γι' αυτόν. Και κάπως έτσι ξεκίνησα να ασχολούμαι και με τα σύνθετα αγωνίσματα, αρχικά Πένταθλο και αργότερα Έπταθλο.

arive: Όταν ήσουν πιο μικρή υπήρξαν φορές που απογοητεύτηκες, ζορίστηκες και είπες ότι θα τα παρατήσεις;

Σ.Υ.: Όταν ήμουν μικρή δεν καταλάβαινα από απογοητεύσεις. Δεν σκεφτόμουν και πολύ, τα προβλήματα ήταν σχεδόν ανύπαρκτα. Οι απογοητεύσεις άρχισαν να έρχονται μετά το σχολείο. Όσο μεγαλώνεις δημιουργούνται και αυτές γιατί μεγαλώνουν και οι απαιτήσεις που έχεις από τον εαυτό σου. Και όσο μεγαλώνουν οι απαιτήσεις πρέπει να δουλεύεις περισσότερο και φυσικά έρχονται και οι τραυματισμοί. Πέρασα πολλούς τραυματισμούς, κάποιοι ήταν πολύ σοβαροί, σε σημείο που κανονικά θα έπρεπε να σταματήσω τον αθλητισμό για να σώσω το σώμα μου. Ακόμα και αυτοί όμως δεν ήταν αρκετοί για να με κρατήσουν έξω από το γήπεδο. Έδωσα όσο χρόνο χρειάστηκε για να επανέλθω δυνατή και συνεχίζω μέχρι και σήμερα. Η αγάπη που έχω γι' αυτό που κάνω με κρατάει. Μόνο αυτή μπορεί να μας κάνει να συνεχίζουμε με ό, τι κι αν ασχολούμαστε. Έτσι έμαθα πως όταν πέφτω 7 φορές πρέπει να σηκώνομαι 8. Και η δύναμη της ψυχής μπορεί να υπερνικήσει την όποια απογοήτευση. Άλλωστε ο αθλητισμός έχει 9 λύπες και 1 χαρά. Αυτή η χαρά όμως είναι τόσο μεγάλη που έρχεται να σβήσει τις λύπες.

arive: Ποιες θυσίες επιτάσσει ο αθλητισμός και ειδικά ο πρωταθλητισμός;

Σ.Υ.: Το να είσαι αθλητής σημαίνει ότι πρέπει να θυσιάσεις την προσωπική σου ζωή. Όταν οι φίλοι σου θα βγαίνουν έξω τα βράδια και θα πηγαίνουν εκδρομές με το σχολείο, εσύ θα πρέπει να είσαι σπίτι γιατί πρέπει να κοιμηθείς νωρίς και να κάνεις προπόνηση αντί να είσαι μαζί τους. Πρωταθλητισμός σημαίνει να είσαι στρατιώτης στη ζωή σου. Η επιτυχία απαιτεί θυσίες και πρέπει να είσαι πολύ συνειδητοποιημένος για να δεχτείς ότι πρέπει να θυσιάσεις αυτά που φυσιολογικά θα πρέπει ως παιδί και ως άνθρωπος να ζήσεις. Είναι όμως εκείνες οι στιγμές που σε ανταμείβουν και λες ότι τελικά άξιζε τον κόπο να θυσιάσεις αυτά και κάτι παραπάνω για όσα καταφέρνεις να ζήσεις μέσα από τον αθλητισμό.

arive: Ποια είναι τα χαρακτηριστικά που ξεχωρίζουν τον αθλητή από τον πρωταθλητή;

Σ.Υ.: Αθλητής μπορεί να είναι οποιοσδήποτε. Ακόμα και οι άνθρωποι που τρέχουν στο γήπεδο και μπορούν να κατεβαίνουν στους μαζικούς αγώνες που έχουν δημιουργηθεί τελευταία. Ο αθλητής όμως κάνει χόμπι, ενώ ο πρωταθλητής επάγγελμα. Είναι η δουλειά του να τρέχει. Όταν βρίσκεσαι έως και 8 ώρες στο γήπεδο την ημέρα, δεν μπορείς να το δεις διαφορετικά. Και επειδή έχει ημερομηνία λήξης για όσο ασχολείσαι με αυτό πρέπει να το αγαπάς και να αφοσιώνεσαι, δεν έχεις χρόνο για τίποτα άλλο.

arive: Σε έναν γονέα που θα σου έλεγε ότι φοβάται να αφήσει το παιδί του να ασχοληθεί με τον πρωταθλητισμό εξαιτίας των όσων ακούει για το doping τι θα του απαντούσες; Οι δικοί σου γονείς είχαν τέτοιες ανησυχίες;

Σ.Υ.: Όλα στην ζωή είναι θέμα επιλογών. Αν ο ίδιος ο αθλητής ξέρει τι θέλει δε θα τον αναγκάσει κανείς να πάρει κάτι απαγορευμένο. Θα απαντούσα λοιπόν ότι στη σημερινή κοινωνία πιο εύκολο είναι το παιδί του να μπλέξει με τα ναρκωτικά, παρά να μπλέξει με το doping στον αθλητισμό. Οι δικοί μου γονείς δεν είχαν και δεν έχουν τέτοιες ανησυχίες, γιατί και εγώ έκανα τις επιλογές μου.

«Αγωνιζόμαστε πρώτα με τον εαυτό μας και μετά με τους αντιπάλους.»

arive: Θέλω να μου μεταφέρεις- όσο γίνεται- τα συναισθήματα που έχεις πριν από κάποιο αγώνα και τα συναισθήματα την ώρα της νίκης.

Σ.Υ.: Αρχικά, η νίκη στο στίβο δε μεταφράζεται πάντα με την πρώτη θέση. Και δεν μιλάω για τους αγώνες εντός Ελλάδος γιατί εκεί δυστυχώς ανταγωνισμός δεν υπάρχει. Αν κερδίσω όμως με μια καλή επίδοση, εκεί θα είναι η πραγματική νίκη για μένα. Ακόμα και τελευταία να βγω σε έναν αγώνα, αν καταφέρω να ξεπεράσω τον εαυτό μου έστω και με ένα βαθμό ή ένα εκατοστό, θα έχω κερδίσει. Αγωνιζόμαστε πρώτα με τον εαυτό μας και μετά με τους αντιπάλους. Όπως και να έχει όμως, μια νίκη είναι πάντοτε γλυκιά. Όσο για τα συναισθήματα είναι πολλά... ενθουσιασμός, άγχος, αγωνία, φόβος, χαρά...το καθένα παίζει το δικό του ρόλο. Αρκεί να μην σε παρασύρει, αρκεί να το ελέγξεις.

arive: Τι είναι αυτό που πιστεύεις ότι σε χαρακτηρίζει ως αθλήτρια;

Σ.Υ.: Νομίζω ότι αυτό που με χαρακτηρίζει είναι η ψυχική δύναμη. Δεν τα παρατάω εύκολα, αρκεί να μην υπάρχει θέμα τραυματισμού. Γιατί έχει τύχει να πιέσω τον εαυτό μου, ενώ δεν ήταν καλά το σώμα μου και να μου βγει σε κακό. Τα παθήματα γίνονται μαθήματα και σε κάνουν και πιο δυνατό. Μου έχουν συμβεί πολλά παθήματα και πήρα και πολλά μαθήματα, αλλά έγινα ακόμα πιο δυνατή και έμαθα να μην τα παρατάω. Αν είμαι καλά, θα πεισμώσω και θα κυνηγήσω ως το τέλος αυτό που θέλω.

arive: Τι αγαπάς να κάνεις στην καθημερινότητά του εκτός από το να αθλείσαι;

Σ.Υ.: Ο ελεύθερος χρόνος μου είναι πραγματικά πολύ λίγος. Αν όμως προκύψει, θα τον εκμεταλλευτώ πηγαίνοντας μια βόλτα στη φύση. Μου αρέσει να βγάζω φωτογραφίες, ειδικά στην περιοχή του Αλιάκμονα. Έχουμε πολύ ωραία μέρη κοντά μας και πραγματικά όταν θέλω να ηρεμήσω πηγαίνω εκεί. Δεν ακούς και δε βλέπεις τίποτα εκτός από τα πουλιά και το πράσινο. Είναι ό, τι καλύτερο για να ξεφύγω λίγο από την ένταση της προπόνησης.

arive: Τι ονειρεύεσαι ή τι έχεις βάλει στόχο για τα επόμενα χρόνια;

Σ.Υ.: Σίγουρα θα ήθελα να κάνω πολλά στο μέλλον. Θα έλεγα ότι πιο πολύ λειτουργώ βάζοντας στόχους. Τους θεωρώ πιο «πραγματικούς» από τα όνειρα. Τους έχεις μπροστά σου και τους κυνηγάς, ενώ το όνειρο είναι κάτι πιο αόριστο. Έτσι έχω μάθει να δουλεύω χάρη στον αθλητισμό και έτσι δουλεύω και εκτός γηπέδου. Προς το παρόν ό, τι στοχεύω αφορά στον αθλητισμό, από την στιγμή που ακόμα είμαι αθλήτρια. Αλλά και όταν σταματήσω θα ήθελα να ασχοληθώ με ό, τι θα μπορούσε να βοηθήσει τον αθλητισμό στη Βέροια και πολύ περισσότερο το στίβο που δεν έχει βοήθεια από πουθενά. Ίσως μπορέσει να αποκτήσει την αντιμετώπιση που του αξίζει, με βάση τις επιτυχίες που έχει φέρει στην πόλη της Βέροιας.

συνέντευξη: δήμητρα-λαμπροπούλου
φωτογραφίες: κωνσταντία-μαζαράκη
επιμέλεια: πωλίνα-ταϊγανίδου + ιάκωβος-καγκελίδης

Σοφία Υφαντίδου

"Ακόμα και η κόπωση που έρχεται ως αποτέλεσμα της πολύωρης προπόνησης είναι γλυκιά."