Τάσος Μαυρίδης | Interview

Η αριστεία στην εξουσία...

«Κάποιοι μπορεί να μην το πιστέψουν, να το βρουν ίσως εξωπραγματικό, αλλά δε στερήθηκα σε καμία περίπτωση την έξοδό μου.»

Η περίοδος των Πανελλαδικών εξετάσεων είναι αδιαμφισβήτητα γεμάτη από γοητευτικές αντιφάσεις: είναι το τέλος της σχολικής ζωής, αλλά ταυτόχρονα η αρχή της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Είναι η περίοδος που έχεις μάθει να καταριέσαι από μικρό παιδί ως κάτι σκοτεινό και ανθρωποφάγο, αλλά την ίδια ώρα αποτελεί ένα σκάρτο δεκαήμερο, κατά τη διάρκεια του οποίου οι επικλήσεις στα θεία, τους αγίους και -κυρίως- την Παναγίτσα χτυπάνε κόκκινο.

Επίσης, οι Πανελλαδικές εξετάσεις αποτελούν την πρώτη ύλη για τις πιο βαρετές ιστορίες (εντάξει, οι άντρες θα σε δολοφονούν σταδιακά με ιστορίες από τη στρατιωτική τους θητεία) που θα αναγκαστείς να ακούσεις στο μέλλον, ακόμη και από άτομα υπεράνω κάθε υποψίας. Άνθρωποι γενναιότεροι από εμένα κι από εσένα έχασαν την πίστη στον εαυτό τους, έταξαν σε περίπτωση επιτυχίας το πρωτότοκο παιδί τους σε κάποιον από τους Τρεις Ιεράρχες, λύγισαν, συντρίφτηκαν και συνέτριψαν γονείς, συγγενείς και φίλους κάτω από το βάρος των εξετάσεων που γιγαντώνεται λες όσο το ξορκίζεις με επίπλαστη αδιαφορία και επιφανειακό διάβασμα.

Από την άλλη, υπάρχουν και μαθητές, όπως ο Τάσος. Προσγειωμένοι, έξυπνοι, μεθοδικοί και εργατικοί, μέσα σε όλα, αλλά κυρίως μέσα στα όρια που οι ίδιοι έθεσαν για τους εαυτούς τους.

Τον Τάσο Μαυρίδη τον είχαμε φιλοξενήσει στο πρώτο τεύχος του arive.gr ως μέλος της μπάντας No Greed. Πολύ καλύτερα τον γνώρισα με τη μαθητική του ιδιότητα, καθώς ήταν μαθητής του Αντώνη Λούκα στην Έκθεση (έγραψε 18,3) και τα λέγαμε στις αίθουσες και τους διαδρόμους του φροντιστηρίου ΤΟΜΗ. Φυσική 20, Χημεία 20, Βιολογία 18,5… Κατάφερε να συγκεντρώσει ένα σκασμό μόρια με την ίδια άνεση που αντιμετωπίζει όλα τα πειράγματα από φίλους, που δεν έχουν αργήσει να αναπαράγουν το γνωστό και αγαπημένο «και τις βόλτες του έκανε, και τις παρέες του είχε… είχε πρόγραμμα».

Στο ίδιο μοτίβο κινήθηκε και η δική μας συνομιλία. Από τη μία ο σκοπός ήταν να ακολουθήσουμε τη φόρμα που θέλει τον «πρώτο των πρώτων» να μιλάει για το πόσο μεθοδικά, αλλά και χωρίς παράλογες στερήσεις, έφτασε στην επιτυχία. Από την άλλη βέβαια, σε μια εποχή που η αριστεία έχει τεθεί στο περιθώριο με τρόπο άκομψο και εκδικητικό (κι όπου οι σημαιοφόροι θα προκύπτουν από την κλήρωση του Τζόκερ), μέσα από τη χιουμοριστική προσέγγιση θέλουμε να τονίσουμε την ομορφιά και το μεγαλείο που κρύβει η επίτευξη οποιουδήποτε μεγάλου στόχου όταν έχεις μοχθήσει γι’ αυτόν. Χρειάζεται το πρόγραμμα λοιπόν. Χρειάζεται δουλειά. Χρειάζεται επιμονή και μεθοδικότητα για να πετύχεις και -γιατί όχι- χρειάζεται και η βοήθεια της Παναγίτσας. Αυτό που δεν χρειάζεται είναι η υπερβολή, η ασφυκτική «αγάπη» των γονέων που κάνει τους υποψήφιους να επωμίζονται μαζί με το βάρος της δικής τους απόδοσης και το βάρος της επιβεβαίωσης εκείνων ή της εκπλήρωσης δικών τους, ανεπίτευκτων στόχων.

Λοιπόν, το πρώτο πράγμα που θέλω να μου πεις είναι αν είχες κατά τη διάρκεια της εξέτασης κάποιο τελετουργικό, ένα γούρι. Έχω ακούσει για υποψήφιους που μπαίνουν στην αίθουσα με το δεξί και πηγαίνουν κουτσό μέχρι το θρανίο τους, άλλους που ακουμπούν το τετράδιό τους πάνω σε λουλουδάκια από τον Επιτάφιο ή άλλους που γράφουν μόνο με στυλό από Μητρόπολη της αρεσκείας τους.

Είχα κι εγώ τα γούρια μου, όχι όμως κάτι τόσο επιτηδευμένο. Είμαι της λογικής που λέει πως πρέπει να κοιτάζεις εκεί που θέλεις να πας και γνωρίζεις ότι ο στόχος μου ήταν εξαρχής να περάσω στην Ιατρική σχολή. Επομένως, είχα μαζί μου στην αίθουσα τη φασματική απεικόνιση σε ρεαλιστικό μέγεθος του σπάνιου παλίμψηστου χειρογράφου με ιατρικές συνταγές του Ιπποκράτη, το οποίο βρέθηκε προσφάτως στη Μονή Σινά και χρονολογείται στα τέλη του 6ου αιώνα μ.Χ. Θα μπορούσα να πω πως αυτό λειτουργούσε σαν κίνητρο, κάτι σαν το καρότο στο γαϊδούρι. Κάθε φορά που ένιωθα πως πρέπει να αντλήσω δύναμη από κάπου, κοιτούσα τα σχέδια των θεραπευτικών βοτάνων της περγαμηνής και αναθαρρούσα. Επίσης, στο μάθημα της Βιολογίας είχα καλύψει τα γόνατά μου με καρυδόφυλλα από την περσινή γονυκλισία της Πεντηκοστής. Τίποτε άλλο. Εξάλλου θεωρώ όλα αυτά που μου λες μάλλον υπερβολικά.

Οι φίλοι σου πώς αντιμετώπισαν την επιτυχία σου; Χάρηκαν πραγματικά ή διέκρινες φθόνο στις αντιδράσεις τους; Βασικά, έχεις φίλους;

(το βλέμμα του γίνεται βαθύ, χάνεται για λίγα δευτερόλεπτα σε ένα απροσδιόριστο σημείο, όμως γρήγορα ανακτά το χαμόγελό του και απαντά) Οι φίλοι μου; Ε… ναι, πώς έχω φίλους και μηχανάκι στο χωριό όμως. Η οικογένειά μου ήταν συνεχώς στο πλευρό μου. Χωρίς υπερβολές, χωρίς να με πιέζουν για το αποτέλεσμα. Επομένως, στο άκουσμα των βαθμολογιών νομίζω πως αντέδρασαν με γνήσια χαρά. Είναι πολύ σημαντικό να έχεις τη στήριξη των δικών σου ανθρώπων, της μαμάς και του μπαμπά και να νιώθεις πως πραγματικά θα βρίσκονται στο πλευρό σου ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα μιας εξέτασης. Από αυτή την άποψη, νιώθω τυχερός για τις παρέες μου. Νιώθω ευλογημένος. Αυτές είναι φιλίες που θα κρατήσουν για μια ολόκληρη ζωή.

Χμμμ. Επομένως, δε στερήθηκες κάτι. Έξοδοι, πάρτι, κοινωνικές συναναστροφές; Ήταν όλα στο πρόγραμμα;

Δεν θα ήταν υπερβολή να πω πως καθημερινά προγραμμάτιζα εξόδους. Δεν ήταν λίγες οι φορές που επέλεγα να πάω στο σχολείο με τα πόδια ή να επιλέγω μια ελαφρώς μεγαλύτερη διαδρομή για να επιστρέψω στο σπίτι από το φροντιστήριο. Κάποιοι μπορεί να μην το πιστέψουν, να το βρουν ίσως εξωπραγματικό, αλλά δε στερήθηκα σε καμία περίπτωση την έξοδό μου. Στο φούρνο της γειτονιάς μπορείς να ρωτήσεις για μένα κι όλοι θα σου πουν πως ήμουν η ψυχή της παρέας, ένα αδάμαστο πάρτι άνιμαλ. Ακόμη γελάνε με την ερώτηση που έκανα στον κύριο Λεωνίδα, που δουλεύει στο κρεοπωλείο: τα χωριάτικα λουκάνικα από ποιο χωριό είναι; Καταλαβαίνεις πως οι ευκαιρίες για να διασκεδάσεις καθημερινά είναι πολλές, κι εγώ δεν έχανα σχεδόν καμία. Δεν απέφευγα επίσης να βγαίνω κάθε τόσο στο μπαλκόνι, ακόμη και τις πιο κρύες νύχτες του χειμώνα. Άλλοι συμμαθητές μου με απέτρεπαν ή δυσπιστούσαν όταν τους το έλεγα. Κι όμως, δεν κρύωσα ούτε μια φορά. Εξάλλου είμαι ριψοκίνδυνος, η αδρεναλίνη είναι κάτι το οποίο αποζητώ μανιωδώς.

Ωχ ωχ. Πάντως, μιας που αναφέρθηκες σε φαγώσιμα, γίνεται πολύς λόγος για τις διατροφικές συνήθειες που πρέπει να υιοθετήσει ο υποψήφιος. Τι έτρωγες εσύ τις μέρες των εξετάσεων;

Το σώμα είναι όχι μόνο ο ναός της ψυχής, αλλά και ο ναός του πνεύματος. Πρέπει να το φροντίζουμε και πρέπει να είμαστε ιδιαιτέρως προσεκτικοί σε σχέση με τη διατροφή μας, ιδιαίτερα σε περιόδους καταπόνησης. Αρχικά, είχα κάνει όλες τις απαραίτητες αιματολογικές και παθολογικές εξετάσεις και στη συνέχεια, από κοινού με ειδικό διατροφολόγο, καταλήξαμε σε ένα πρόγραμμα διατροφής γεμάτο από ιχνοστοιχεία, ίνες και μέταλλα, λίπος, συντηρητικά και βελτιωτικά γεύσης. Ξεκινούσα τη μέρα μου με ένα πρωινό αποτελούμενο από μια σαλάτα με φακές, ρύζι και τόνο, κρύο μπεφ μπουργκινιόν και ινδικά αυγά scrambled με κρεμμύδια, ντομάτες, πιπεριές και αρακά. Α, και μίλκο. Γύρω στις 10 το πρωί ίσως έτρωγα κάποια δροσερή σαλάτα με ανάμεικτη λόλα, καρότο, φρέσκο σπανάκι, μαραθόριζα, καραμελωμένη κίτρινη κολοκύθα και ένα ελαφρύ ντρέσινγκ μουστάρδας.

Προτιμούσα τα σημαντικότερα γεύματά μου να τα παίρνω στο μπαλκόνι ή σε κάποιο δροσερό κιόσκι στην εξοχή γιατί θα ήθελα να τονίσω πως η μεσογειακή διατροφή δε χαρακτηρίζεται μόνο από τα φρούτα και τα λαχανικά, αλλά από τη συνολική ιεροτελεστία του γεύματος. Σίγουρα δεν έλειψε από τη διατροφή μου το risotto di gamberetti με σοταρισμένες γαρίδες, κάποια νιόκι αλά πεσκατόρα με γαρίδες και μύδια σβησμένα σε βαλσάμικο και πικάντικη σάλτσα ντομάτας, το κριθαρότο λαχανικών και κάποια –μετρημένα είναι η αλήθεια- μπουρίτος με χοιρινό ή γιαπωνέζικα γιακιτόρι με σόγια σος. Γενικά, τίποτα υπερβολικό. Κάρβουνο για να πάρει μπροστά η μηχανή. Α, πρόσθεσε το φραπόγαλο μια στο τόσο για την ενίσχυση του μεταβολισμού και παγωτό μηχανής κάθε απόγευμα στις 18:52.

Κλαμπ; Μπαρ; Υπήρχαν αυτά στο πρόγραμμά σου;

Μα σου είπα μόλις πως συνηθίζω να προσέχω τη διατροφή μου. Παρ’ όλα αυτά, με έπιασες, δεν έχει νόημα τώρα να κρυφτώ. Ακόμη και σε αυτές τις συνθήκες δεν έλεγα συχνά όχι σε μια πρόταση για κλαμπ σάντουιτς και πατάτες τηγανητές γιατί όπως σου είπα κάποιες φορές η αίσθηση του κινδύνου αποτελεί για εμένα αυτοσκοπό. Έχουμε εξάλλου την τύχη να λειτουργούν στην πόλη μας αρκετά καταστήματα που προσφέρουν ποιοτικά κλαμπ, με άριστη ποιότητα υλικών και καλοψημένο ψωμάκι. Το bar από την άλλη θεωρώ πως είναι βασική γνώση: είναι μονάδα μέτρησης πίεσης που ισοδυναμεί με 105 Pascal.

Βάλε τα δυνατά σου τώρα και απάντησέ μου: τι κρατάς και τι πετάς από όλα αυτά τα χρόνια της σχολικής σου ζωής;

Αλήθεια τώρα;

Ναι, άντε να κλείσουμε σοβαρά λες και είμαστε στην τηλεόραση.

Μάλιστα… Λοιπόν, κρατάω φιλίες, έρωτες, εποικοδομητικές διαφωνίες, εκδρομές, καθηγητές που αγαπούν τη δουλειά τους και ξέρουν να επικοινωνούν μαζί μας μεταδίδοντας γνώσεις, κάθε λογής ευτράπελο που με έκανε να γελάσω γιατί πραγματικά το γέλιο μπορεί να είναι ευεργετικό.

Πετάω προφανώς το ανόητο εκπαιδευτικό μας σύστημα μαζί με καθηγητές που αδιαφορούν πλήρως για το μάθημά τους ή που θεωρούν τον εαυτό τους τόσο πιο σπουδαίο από εμάς ώστε να έχουν διάθεση μόνο για μονόλογο. Πετάω μαθητές που θεωρούν την αδιαφορία και την αδιάκοπη παρακώλυση του μαθήματος μαγκιά. Δε λέω να μην πεις καμιά χαζομάρα μέσα στη τάξη ή να μη μιλήσεις και λίγο, αναφέρομαι στη συνεχή προσβολή του καθηγητή και στην εμμονή τους να γίνονται οι καραγκιόζηδες της τάξης. Πετάω, τέλος, το άγχος και την ταλαιπωρία και –γιατί όχι- τις στεναχώριες που φέρνει το σχολείο και κυρίως η τρίτη λυκείου σε πολλούς από εμάς.

Ωχού μωρέ, στεναχωρήθηκες; Καλά, σταματάω. Καλή ζωή.

Περαστικά σας.

κείμενο: αλέξανδρος-κόγκας
φωτογραφίες: πωλίνα-ταϊγανίδου
επιμέλεια: ιάκωβος-καγκελίδης