Γιώργος Βλαχογιάννης

Μια ζωή σαν παλιό σινεμά

arive: Πείτε μας δυο λόγια για την ιστορία του ΣΤΑΡ μέσα στην ιστορία της Βέροιας.

Γ.Β.: Το ΣΤΑΡ είναι πλέον ο μοναδικός εναπομείνας από τους πρώτους κινηματογράφους που άνοιξαν στη Βέροια. Για να είμαστε ακριβείς, αν το δούμε με αυστηρά χρονικά κριτήρια, τα πρώτα σινεμά της πόλης ήταν το παλιό ΖΑΠΠΕΙΟ στην Πλατεία Ωρολογίου και το παλιό ΠΑΝΘΕΟΝ στη στοά της οδού Μεγάλου Αλεξάνδρου. Το ΣΤΑΡ ήταν το τρίτο στη σειρά. Ξεκίνησε τη λειτουργία του το έτος 1953 ως θερινό, ισόγειο σινεμά. Από το 1956 και μετά άρχισε να λειτουργεί με τη μορφή που είναι σήμερα: δυο χειμερινές αίθουσες πλήρως εξοπλισμένες με τα τελειότερα συστήματα ήχου και εικόνας και μια θερινή που ανακαινίσθηκε πρόσφατα.

arive: Πώς υποδέχθηκε η πόλη το ΣΤΑΡ και τα υπόλοιπα σινεμά όταν άνοιξαν;

Γ.Β.: Από την πρώτη μέρα λειτουργίας του, η πόλη το υποδέχτηκε με τεράστιες ουρές θεατών. Παίζονταν όλες οι μεγάλες ταινίες της εποχής και παράλληλα, διοργανώνονταν εκδηλώσεις και εκπαιδευτικά σεμινάρια από διάφορους πολιτιστικούς συλλόγους της περιοχής. Αυτές οι αίθουσες, το πιστεύω ακράδαντα, συνέβαλαν καταλυτικά στο να κρατηθεί η ελληνική παράδοση! Αν δεν υπήρχαν αυτές οι αίθουσες να φιλοξενούν από τότε τέτοιες εκδηλώσεις, σήμερα θα είχαν ξεχαστεί κατ’ εμέ οι ελληνικοί χοροί και καθετί που έχει σχέση με την παράδοσή μας. Όποια εκδήλωση γινόταν φιλοξενούταν στις αίθουσες των κινηματογράφων της πόλης, που ήταν τότε οι μόνοι κατάλληλοι χώροι.

arive: Αυτή η μηχανή στην είσοδο του ΣΤΑΡ είναι αυτή που χρησιμοποιούσατε όλα αυτά τα χρόνια;

Γ.Β.: Οι παλιές μηχανές κινηματογράφησης που σήμερα διακοσμούν την είσοδο του σινεμά είναι αυτές που χρησιμοποιούσαμε μέχρι ν’ αλλάξει η τεχνολογία και να αντικατασταθούν από τις καινούργιες, ψηφιακές μηχανές. Λειτουργούν όμως μέχρι και σήμερα! Αν βρεθεί σήμερα ταινία με φιλμ, μόνο από αυτές τις μηχανές μπορεί να περάσει. Η βάση της λειτουργίας τους, από το 1920 και τις μηχανές με φιλμ, είναι η ίδια. Μόνο που σήμερα ο κινηματογράφος έγινε πλέον ψηφιακός, έχει καλύτερη απόδοση στον ήχο και στην εικόνα.

arive: Θυμάστε κάποια ταινία που «έσπασε» το ταμείο;

Γ.Β.: Δύο είναι αυτές που ξεχωρίζουν. Η πρώτη, με διαφορά, είναι η ταινία «Παύλος Μελάς» που κυκλοφόρησε το 1973, η οποία σε μια βδομάδα προβολής της έκοψε περίπου 18.000 εισιτήρια. Στη δεύτερη θέση ακολουθεί ο «Τιτανικός» που σε 1 ή 2 βδομάδες έκοψε περίπου 13.000 εισιτήρια. Από κει και κάτω υπάρχουν πολλές ταινίες με 9.000-10.000 εισιτήρια.

Έτσι για την ιστορία, αξίζει να αναφερθεί πως στην καλή εποχή των κινηματογράφων, όλοι μαζί αθροιστικά έκοβαν γύρω στο 1.000.000 εισιτήρια ετησίως, με το ΣΤΑΡ να κόβει περίπου 180.000-200.000.

arive: Απ’ όλα αυτά τα χρόνια στο ΣΤΑΡ, έχετε να θυμηθείτε κάποιο αξιοσημείωτο περιστατικό;

Γ.Β.: Ένα περιστατικό, το οποίο έχει και πολιτική χροιά. Επί Χούντας υπήρχε βάσει νόμου ένας επόπτης για να ελέγχει τα άτομα που έμπαιναν μέσα –νομίζω είναι κατανοητό τι εννοώ– αλλά και να βλέπει αν όλοι έκοβαν εισιτήριο έτσι ώστε να εισπράττεται κι ο ανάλογος φόρος. Υπήρχε, λοιπόν, ένας υπάλληλος που ήταν πολύ… «υπηρεσιακός» κι όταν ήρθε κάποιος για να μπει, να πει στα γρήγορα κάτι σε κάποιον μέσα στην αίθουσα και να φύγει, ο συγκεκριμένος υπάλληλος απαιτούσε να κόψει κανονικά εισιτήριο. Ο πατέρας μου, ο οποίος τότε ήταν σε ηλικία 69 χρόνων και είχε πρόβλημα με την καρδιά του, δεν είχε πρόβλημα να επιτρέψει στον άνθρωπο να μπει και γι’ αυτό το λόγο λογομάχησε με τον υπάλληλο. Πάνω στην κουβέντα του είπε «Τι να σε κάνω που είναι η κατάστασις τέτοια». Σε 5 λεπτά μέσα ήρθε το τζιπ της Ε.Σ.Α. και πήρε τον πατέρα μου πάνω στο Σώμα Στρατού για να πάει… να κάνει «διακοπές» στη Γυάρο, στη Μακρόνησο, δεν ξέρω. Ευτυχώς, πριν παρθεί αυτή η απόφαση εμφανίστηκε ένας μάρτυρας, ο οποίος επιβεβαίωσε, εντός εισαγωγικών, ότι ο πατέρας μου δεν είχε πει «…που είναι η κατάστασις τέτοια», αλλά «…που είναι η κατάστασίς ΜΟΥ τέτοια» λόγω του προβλήματος υγείας που αντιμετώπιζε. Ε, αυτό το «ΜΟΥ» ήταν που τον έσωσε από τις… «διακοπές» στη Γυάρο.

arive: Κάποιο ευτράπελο περιστατικό με πρωταγωνιστή πελάτη;

Γ.Β.: Όχι, κανένα παράπονο από τους πελάτες. Βεβαίως, ο πελάτης πάντα έχει δίκιο. Και καλό είναι να σεβόμαστε το δίκιο του πελάτη, ακόμα και στις περιπτώσεις που το… χάνει.

arive: Έχετε να θυμηθείτε κάτι από όλες τις προσωπικότητες και τους διάσημους καλλιτέχνες που πέρασαν από το ΣΤΑΡ;

Γ.Β.: Απ’ αυτήν την αίθουσα πέρασαν από τη Σοφία Βέμπο, από τον Τσιτσάνη μέχρι… δεν υπάρχει κάποιος που να μην πέρασε. Βασιλειάδου, Ρίζος, Αυλωνίτης, Παπαμιχαήλ, Βουγιουκλάκη, όλοι! Θυμάμαι ένα περιστατικό με τη Βουγιουκλάκη. Μεταξύ 1972-1975 είχε έρθει ο τότε Νομάρχης, ο οποίος σημειωτέον ήταν κατά 15 περίπου χρόνια μεγαλύτερός της και δήλωσε «Θέλω να δω την κυρία Βουγιουκλάκη». Πηγαίνω εγώ στα καμαρίνια να την ενημερώσω και βγαίνει να τον υποδεχθεί. Εκεί πάνω στη γνωριμία ήταν που ο Νομάρχης είπε το αμίμητο «Αχ, κυρία Βουγιουκλάκη! Μικροί ήμασταν και σας βλέπαμε»…

Είναι πολλές οι αναμνήσεις και τα γεγονότα που ζήσαμε εδώ. Θυμάμαι το 1979 που είχαν σκοτώσει έναν Εβραίο πίσω, στην οδό Κεντρικής, ήταν εδώ η επιθεώρηση με Ρίζο-Αυλωνίτη-Βασιλειάδου. Το μεγαλύτερο τρίδυμο! Σταμάτησε η παράσταση στη μέση λόγω της δολοφονίας. Γεμάτη η αίθουσα κι όλοι μαζί πήγαμε στο σπίτι που είχαν σκοτώσει τον Εβραίο και τη γυναίκα του. Αν θυμάμαι καλά, ήταν παραμονή Καθαράς Δευτέρας.

Επίσης, ένα άλλο γεγονός ήταν η πρώτη επέτειος του Πολυτεχνείου στην πόλη που γιορτάστηκε εδώ πέρα. Καταρρακτώδης βροχή! Η γιορτή θα γινόταν λίγη ώρα πριν την έναρξη της πρώτης προβολής κατά το ημερήσιο πρόγραμμα. Ήρθε πλήθος κόσμου και όλοι κατέθεσαν στεφάνια. Χαμός από στεφάνια! Ρε παιδιά, τους λέω, θα έρθει σε λίγο κόσμος για να δει ταινία. Τι θα γίνει με τα στεφάνια; Με τα χίλια ζόρια προλάβαμε και τα μεταφέραμε εγκαίρως σ’ ένα χώρο ασφαλή και την άλλη μέρα τα παραδώσαμε στο Δήμο… Από εδώ πέρασαν ο τέως Βασιλιάς Κωνσταντίνος, όλοι οι κατά καιρούς πολιτικοί αρχηγοί, επί 7ετίας όλοι, επί Μεταπολίτευσης όλοι. Για εμένα αυτή είναι ιστορική αίθουσα. Αν ψάξεις στα καταγεγραμμένα αρχεία της πόλης, όλο και κάπου θα αναφέρεται ότι ήρθε στο ΣΤΑΡ και ο τάδε.

arive: Έχετε να μου ξεχωρίσετε κάποιον, τον οποίο γνωρίσατε και σας ήταν ο πιο συμπαθής από όλους;

Γ.Β.: Ο Διονύσης ο Παπαγιαννόπουλος! Ήταν εξαιρετικός άνθρωπος, κύριος σε όλα! Γίναμε φίλοι σε μισή ώρα μέσα. Αλληλογραφούσαμε τακτικά, τηλεφωνιόμασταν, ήρθε σπίτι μου, πήγα στην Αθήνα στο σπίτι του και τον είδα… Το μόνο λυπηρό είναι που είχε τραγικό τέλος. Πέθανε μοναχός του. Βεβαίως, υπάρχουν κι άλλοι, δεν έχω κανένα παράπονο, αλλά η περίπτωση του Παπαγιαννόπουλου σπάνια απαντάται σήμερα.

arive: Για τη σημερινή κατάσταση γενικά, αλλά και ειδικά στους κινηματογράφους τι έχετε να μας πείτε;

Γ.Β.: Ο κινηματογράφος τελευταία έχει μια ανοδική πορεία σε σύγκριση με τα αμέσως προηγούμενα χρόνια. Το καλό είναι ότι αυτή η ανοδική πορεία οφείλεται σε ένα πιο καλλιεργημένο κοινό και στα παιδιά που πλέον θέλουν να δουν καλή ταινία. Εκείνα τα καράτε, οι σεξοκωμωδίες και τα λοιπά ανήκουν στο παρελθόν. Η νεολαία που έρχεται σήμερα θέλει να δει πιο ποιοτικά πράγματα. Κι έρχονται ανά παρέες! Βεβαίως, υπάρχει σήμερα η έλλειψη των μεγάλων, αλλά είναι και τέτοια η οικονομική συγκυρία που δεν μπορούν να ‘ρθουν εύκολα διότι το εισιτήριο είναι λίγο ακριβό για τη σημερινή κατάσταση. Δεν το κρύβω αυτό. Αλλά, κάτι που πολλοί ίσως να μη γνωρίζουν, το εισιτήριο δεν εξαρτάται από εμάς. Εξαρτάται από τα γραφεία ταινιών, τα οποία θέτουν τα νούμερα για να πάρουν τα ανάλογα ποσοστά.

arive: Κινηματογράφος ή θέατρο;

Γ.Β.: Εγώ προτιμώ τον κινηματογράφο για διάφορους λόγους. Για να το καλαμπουρίσω όμως και λίγο, δε μ’ αρέσει να θέλω να φύγω και να μην μπορώ λόγω σεβασμού στον ηθοποιό που παίζει ζωντανά. Ο κινηματογράφος για μένα είναι πνευματική τροφή και διασκέδαση, δύο έννοιες που συνδυάζονται ιδανικά.

arive: Το κοινό της Βέροιας; Είναι πιο πολύ θεατρόφιλο ή σινεφίλ;

Γ.Β.: Ό,τι και να πούμε, υπάρχει ειδικό κοινό και για τα δύο. Δεν υπάρχει ξεκάθαρη απάντηση… Βασικά εγώ έχω ένα παράπονο ως επιχείρηση, το οποίο το ζουν σήμερα και τα δύο παιδιά μου, ο Θωμάς και η Ιφιγένεια. Καλώς, πολύ καλώς μάλιστα, υπάρχει ο Χώρος Τεχνών Βέροιας. Δε γίνεται όμως οι ιθύνοντες του Χώρου Τεχνών να αντιμετωπίζουν το ΣΤΑΡ ως ανταγωνιστή!

arive: Δεν υπάρχει δηλαδή καμία αναγνώριση για την ιστορία και την προσφορά του ΣΤΑΡ στην πόλη;

Γ.Β.: Καμία απολύτως από εκεί. Αυτοί μας βλέπουν ως ανταγωνιστές. Ο κόσμος όμως, που μας έχει αγκαλιάσει χρόνια τώρα, είναι η ζωντανή απόδειξη του έργου που προσφέρουμε. Το κοινό μας δεν προέρχεται μόνο από την πόλη της Βέροιας, αλλά και από όμορους νομούς. Οι παραστάσεις των τελευταίων ετών, όπως αυτές της Metropolitan opera σε συνεργασία με τον Όμιλο ΑΝΤ1, της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, των διαφόρων φεστιβάλ που φιλοξενούμε σε όλη τη διάρκεια της χρονιάς από διάφορα μέρη της Ελλάδας, οι θεατρικές παραστάσεις και κάθε λογής εκδηλώσεις, έχουν τονώσει κατά πολύ το ενδιαφέρον του κόσμου.

arive: Ξέρει ο κόσμος ή είναι… ό, τι του σερβίρουν;

Γ.Β.: Φυσικά και υπάρχει κόσμος που ξέρει. Απλώς, η οικονομική συγκυρία τον αναγκάζει να πηγαίνει και σε ό, τι είναι δωρεάν. Και καλά κάνει. Είναι απόλυτα κατανοητό. Τι να κάνει; Δεν έχω όμως παράπονο απ’ τον κόσμο, έρχεται. Φτάνει να δει κάτι σωστό.

arive: Να ρωτήσω κάτι άλλο; Εγώ γεννήθηκα το 1984. Μέχρι και να τελειώσω το σχολείο θυμάμαι πως υπήρχαν στην πόλη 3 ή 4 κινηματογράφοι. Μπορεί να κάνω και λάθος…

Γ.Β.: Ε, είσαι λίγο μικρότερος από μένα… (γέλια). Υπήρχε τότε το ΟΛΥΜΠΙΟΝ το παλιό. Υπήρχε το ΖΑΠΠΕΙΟΝ στη στοά της Μεγάλου Αλεξάνδρου, εκεί που είναι σήμερα το σούπερ-μάρκετ του Μασούτη. Υπήρχε το ΠΑΛΛΑΣ. Υπήρχε ο Καπρίνης, ο οποίος θεωρώ πως θα έπρεπε να υπάρχει σήμερα και να μη γίνει σούπερ-μάρκετ γιατί θα μπορούσε να φιλοξενήσει και μεγάλες εκδηλώσεις, άνω των 1.000 ατόμων. Υπήρχα κι εγώ.

arive: Σήμερα λοιπόν, από όλους αυτούς τους κινηματογράφους που γνώρισα εγώ υπάρχει μόνο το ΣΤΑΡ. Γιατί υπάρχει μόνο το ΣΤΑΡ;

Γ.Β.: Γιατί «κατά λάθος» εγώ δεν ασχολήθηκα και με άλλο επάγγελμα. Αν ασχολιόμουν και με κάτι άλλο παράλληλα, θα το είχα παρατήσει παρότι το ΣΤΑΡ είναι η ζωή μου και του έχω υπερβολική αγάπη. Υπήρξε μια περίοδος που ήταν εντελώς παθητικό, αλλά δεν με πτόησε. Τα διαχειριστικά έξοδα και το κόστος των μηχανημάτων είναι πάρα πολλά. Τώρα υπάρχει μια ανοδική πορεία. Χάρη δε στα παιδιά μου, το Θωμά και την Ιφιγένεια, κατορθώσαμε και είμαστε μέλος του Δικτύου του Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, συμμετέχουμε σε διάφορα προγράμματα της ΕΕ. Δίνουμε μεγαλύτερη προσοχή στις ταινίες, έχουμε καλύτερη ποιότητα προβολής, σε όλα, το επίπεδο έχει ανέβει. Μη νομίζετε όμως ότι αυτό εκφράζεται και σε οικονομικό όφελος. Είναι μηδαμινό. Δεν κοστολογούνται όμως όλα με βάση το χρήμα ούτε αυτό το κάνουμε για να βγάζουμε χρήματα. Το κάνουμε γιατί το αγαπάμε και λόγω της υπερβολικής αγάπης πιστεύω ότι άντεξε και αντέχει. Αφού πια με διώχνουν και τα παιδιά μου από δω μέσα. Φύγε και λίγο, μου λένε, όλη τη μέρα εδώ είσαι. Τι να κάνω; Τον αγαπώ αυτόν το χώρο. Παρόλο δε που βγήκα στη σύνταξη, είμαι πρόεδρος όλων των κινηματογραφιστών στη Βόρεια Ελλάδα, συγκροτημάτων και μεμονωμένων και αντιπρόεδρος των κινηματογραφιστών όλης της Ελλάδας. Και μ’ έχουν για δυναμικό συνάδελφο γιατί κάπου-κάπου τα λέω κι έξω απ’ τα δόντια.

arive: Θέλετε να συμπληρώσετε κάτι εσείς;

Γ.Β.: Το μόνο που θέλω να πω είναι ότι ευχαριστώ το κοινό της πόλης που κράτησε ζωντανό αυτό το σινεμά. Αυτό το λέω πάντοτε. Θέλω δε να πιστεύω ότι το ανταποδίδω με τη σειρά μου την αγάπη που λαμβάνω. Γιατί είμαι υπέρ των πολλαπλών δωρεάν εκδηλώσεων. Ας έρθει ένα Σωματείο να πει ότι πλήρωσε πολλά ή ότι δεν έκανε κάποια εκδήλωση δωρεάν στο χώρο μας. Οι σύλλογοι αυτοί που είναι στην πόλη μας τις περισσότερες φορές έχουν την αίθουσα δωρεάν, ενώ αλλού είναι αναγκασμένοι να πληρώσουν και με το παραπάνω. Αυτή είναι η αλήθεια.

Τέλος, αξίζει να αναφερθεί πως στην προσπάθειά μας να ανανεώνουμε συνεχώς τις υπηρεσίες μας, διαθέτουμε μια πλήρως διαμορφωμένη ιστοσελίδα www.cinestar.gr μέσω της οποίας μπορεί κάποιος να ενημερωθεί για τις ταινίες της εβδομάδας, τα προσεχώς, τις εκδηλώσεις καθώς και όλα τα τελευταία κινηματογραφικά νέα.

Υπάρχουν επίσης σελίδες σε όλα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, facebook, twitter, instagram, για την καλύτερη και άμεση ενημέρωση του σινεφίλ κοινού μας.www.facebook.com/cinestarveria

Κλείνοντας, θα ήθελα να τονίσω πως όλα αυτά, δεν τα δημιούργησα μόνος μου, αλλά με την πολύτιμη βοήθεια του αδελφού μου, Γρηγορίου Βλαχογιάννη, της συζύγου μου, Γεσθημανής Εμμανουηλίδου, και φυσικά των παιδιών μου, τα οποία καλούνται σήμερα να αναλάβουν τα ηνία της επιχείρησης.

συνέντευξη: ιάκωβος-καγκελίδης + μιχάλης-χασιώτης
φωτογραφίες: τάσος-θώμογλου + ιάκωβος-καγκελίδης
επιμέλεια: πωλίνα-ταϊγανίδου + αλέξανδρος-κόγκας