Ελεωνόρα Ζουγανέλη | Interview

Το Άνθος και το Πάθος

"Μου έχει λείψει η περιοδεία. Πέρυσι το καλοκαίρι έκανα διακοπές που τις είχα ανάγκη. Φέτος, έχω λαχτάρα να συναντηθώ με τον κόσμο στις συναυλίες, με τον μοναδικό τρόπο που δίνουν τα live του καλοκαιριού. Είναι δύσκολες οι εποχές και τώρα που δεν έχουμε ξεκινήσει ακόμη, έχω αγωνία. Περιμένω, πώς και πώς, να έρθει η πρώτη συναυλία. Για να θυμηθώ ότι τα καλά πράγματα, οι ωραίες στιγμές, ξεπερνάνε όλα τα προβλήματα"... Η Ελεονώρα Ζουγανέλη στο arive.

Όσο ήσουν "σιωπηρή" και ξεκουραζόσουν, τι σε απασχολούσε;

Ξεκουράστηκα και κάποια στιγμή άρχισα να προβληματίζομαι. Άρχισα να αναζητώ επαναπροσδιορισμό. Όταν για δώδεκα χρόνια έχεις μια συγκεκριμένη καθημερινότητα και η πραγματικότητα σου είναι ένα πρόγραμμα χειμώνα, μετά ένα άλλο καλοκαίρι, επόμενο χειμερινό project... όταν αυτά τελείωσαν για λίγο, μπούκαραν μέσα μου άλλα συναισθήματα. Μια ανασφάλεια και μια αγωνία με "γέμισε". Η κούραση είχε αρχίσει να καταλαμβάνει ίση ποσότητα με την χαρά αυτού που έκανα. Έτσι ξαναβρήκα τη χαρά ψάχνοντάς την στην ησυχία. Χαρά που έδωσε μεγαλύτερο βάρος στη ζωή μου. Αυτή η "σιωπή" μου έκανε καλό. Η ξεκούραση με έβαλε σε νέους δρόμους αναζήτησης. Συνειδητοποίησα εκ νέου τους λόγους που επέλεξα να κάνω ό,τι δημιουργώ. Είδα τα λάθη μου, είδα τα σωστά μου, είδα πού πρέπει να επιμείνω, πού να βάλω νερό στο κρασί μου και πού να διεκδικήσω. Ήταν χρήσιμη περίοδος στη ζωή μου.

Πού κατάλαβες ότι οφείλεις να έχεις επιμονή;

Η επιμονή μου θα είναι πάντα να παλεύω με τον εαυτό μου. Κατάλαβα ότι το εργαλείο, το όχημά μου, αυτό που θέλω να εκθέτω και να επικοινωνώ, είναι το σώμα μου και η ψυχή μου. Αντιλήφθηκα πως όσο πιο βαθιά αγγίζω το είναι μου, τόσο καλύτερος αγωγός του "μαζί" που θέλει η ψυχή μου, μπορώ να είμαι.

Αυτό το διάστημα, τι αγαπάς και ανθίζεις;

Έχω περισσότερη ηρεμία, δίχως να είμαι μαλθακή. Και τις εξάρσεις μου τις έχω και τα νευράκια μου. Αλλά, έχω αποδεχτεί την ανάγκη και την εξάρτηση από αυτό που κάνω. Η αγάπη που αναζητώ και παίρνω από φίλους, οικογένεια, συνεργάτες, από οποιονδήποτε με περιβάλλει, με κάνει να ανθίζω. Η πόλη μου με ανθίζει. Μια πόλη γεμάτη δυσκολίες και παρακμές, που ταιριάζει στην ιδιοσυγκρασία μου. Η πόλη μου με κάνει να νιώθω όμορφα, τα πρωινά που ξυπνάω.

Στο Λυκαβηττό μένεις. Βλέποντας την πόλη, από το παράθυρό σου, τι αισθάνεσαι πώς μας λείπει;

Μένω στο Λυκαβηττό αλλά θα μετακομίσω. Μας λείπει η εμπιστοσύνη και η απόφαση να βγούμε από αυτό που μας συμβαίνει. Αλλά, πρώτα χρειάζεται η αποδοχή. Να δούμε την αλήθεια σε ό,τι μας συμβαίνει, κατά πρόσωπο. Επηρεαζόμαστε και περνάμε μεγάλο κομμάτι της ζωής μας, βασιζόμενοι σε επιρροές που ασκούν άλλοι επάνω μας. Όμως, η αλήθεια κάποια στιγμή σε περιμένει στη στροφή. Και οφείλεις να την αντικρύσεις κατάματα. Μας λείπει η εμπιστοσύνη στον εαυτό μας και ότι μπορούμε να ανταπεξέλθουμε στα δύσκολα. Αποφεύγουμε πλαγίως, κάποια πράγματα, από φόβο.

Παραμένουν ακόμη καταφύγιό σου, τα θεατρικά βιβλία;

Έχω διευρύνει τα διαβάσματά μου-παραμένουν αγαπημένα τα θεατρικά βιβλία. Το ίδιο το θέατρο είναι μια ουσιαστική και σοβαρή διέξοδος ψυχαγωγίας. Αγαπώ το θέατρο, είτε μου αρέσει μια παράσταση που θα δω, είτε όχι. Και μια κακή παράσταση που θα δω, δεν θα με κάνει στιγμή να μετανιώσω για το ότι επέλεξα να δω θέατρο. Η ύπαρξη του θεάτρου μου δίνει χαρά και με έχει νοηματοδοτήσει. Κάθε τραγούδι είναι μια θεατρική ερμηνεία. Ο λόγος κυριαρχεί σε θέατρο και τραγούδι. Απλά, με τη μουσική, ο λόγος χτυπά κατευθείαν το συναίσθημα του ανθρώπου. Το τραγούδι το εκθέτω μέσα από μια θεατρική διαδικασία. Καμιά φορά, η ντροπή δεν με αφήνει. Είμαι άνθρωπος με ντροπές, κόμπλεξ και με τα όλα μου! Οπότε, προσπαθώ να "καθαρίσω" από όλα αυτά... να πηγαίνω στο βάθος της δικής μου ανακάλυψης.

Άνθρωπος του συναισθήματος ή της πράξης;

Είμαι άνθρωπος του συναισθήματος... μικρότερη θα σου έλεγα ότι είμαι αυθόρμητος άνθρωπος. Τώρα πια, σου λέω ότι έχω ανάγκη τους ανθρώπους, τις αισθήσεις και τα συναισθήματα του μεταξύ μας. Είμαι παθιασμένη, άλλες φορές περισσότερο, άλλες όχι. Αναλόγως τη φάση. Το πάθος μου έμεινε αμείωτο, μόνο σε σχέση με τη δουλειά. Επιμένω στην λεπτομέρεια με το πάθος που κανείς, μα κανείς, δεν μπορεί να καταλάβει. Ζω με το συναίσθημα μπροστά.

Ο Σταύρος Μύθος, ο φίλος σου, λέει πως ο έρωτας είναι αρρώστια. Είναι;

Ο Σταύρος είναι ένας φίλος που εκτιμώ, αλλά διαφωνώ μαζί του. Ο έρωτας δεν είναι αρρώστια. Ο έρωτας είναι μια τεράστια κινητήριος δύναμη που φωτίζει κατά καιρούς τις ζωές μας. Ο έρωτας μας κάνει να συμπεριφερόμαστε σαν παιδιά. Μας κάνει να είμαστε ανώριμοι και να το γουστάρουμε. Ο έρωτας μας φέρνει στα όρια και αντιδρούμε από χαζά μέχρι ιδιαίτερα-όπως ποτέ άλλοτε, δεν κάναμε! Να πεις Γιώργο, στον κοινό μας φίλο, τον Σταύρο... όταν ο έρωτας γίνεται αρρώστια, εμείς έχουμε κάνει κάτι λάθος.

Ο έρωτας έρχεται στη ζωή μας για να ξεφεύγουμε από τη ρουτίνα. Να μπορούμε να μπαίνουμε σε διαδικασία έκπληξης και με τον ίδιο μας τον εαυτό. Όλοι βιώσαμε καταστάσεις αρρώστιας μέσα από τον έρωτα. Όλοι παρερμηνεύσαμε πολλές φορές, τον έρωτα, γιατί περάσαμε δύσκολα βγαίνοντας από μια σχέση. Όσο μεγαλώνω τείνω να πιστεύω, πως ο έρωτας μόνο καλά φέρνει. Οι μετέπειτα σχέσεις και ο τρόπος των ανθρώπων ορίζουν μέσα από τις προσωπικές μας ανασφάλειες τον έρωτα ως κάτι δύσκολο. Γι' αυτό και μερικές φορές, από φόβο διστάζουμε να ξαναμπούμε στον έρωτα.

Και μετά τον έρωτα έρχεται η αγάπη, σαν της μάνας σου της Ισιδώρας Σιδέρη για τον Γιάννη...

Η αγάπη υπάρχει άμεσα στη ζωή μου. Σε συναντώ. Ή μου κάνεις ή δεν μου κάνεις. Είναι τόσο απλό. Ή σε συμπαθώ ή όχι. Η σε αγαπάω ή δεν σε αγαπάω. Το πώς θα εξελιχθεί η αγάπη αυτή και σε δω ξανά και ξανά και ξανά και θέλω να σε φροντίσω και θέλεις να με φροντίσεις και η ζωή μας φέρει κοινά βιώματα, όλο αυτό σε αλλάζει. Η αγάπη σε εμπλουτίζει. Η αγάπη σε χώνει βαθιά και πιο βαθιά και ποτέ δεν στερεύει. Οι γονείς μου πέρα από το ότι αγαπιούνται, είναι ερωτευμένοι με τον δικό τους τρόπο κι ας είναι τόσα χρόνια μαζί. Οι γονείς μου δεν έβαλαν τον έρωτα σε ένα κουτί που πότε-πότε το θυμούνται.

"Είναι κέρμα ο φόβος"; Μιλάς και γυρνάει;

Αν είχα μόνο ένα φόβο, θα ήμουν ευτυχισμένη, έως και Βούδας. Είμαι άνθρωπος γεμάτος φοβίες. Έχω ξεπεράσει και αρκετούς φόβους. Φοβάμαι από πρακτικά πράγματα, όπως τα έντομα, μέχρι εσωτερικούς θαμμένους φόβους που ξεπηδάνε σε κάποιες στιγμές της ζωής μου, που δεν θα ήθελα. Άλλοτε, οι φόβοι βγαίνουν και με προστατεύουν. Ειδάλλως, θα είχα φερθεί ανεγκέφαλα. Παλεύω με τους φόβους μου και θέλω να κρατήσω μόνο όσους μου κάνουν καλό, ως προφύλαξη στον κίνδυνο που δεν έχω αντιληφθεί.

Σε αυτές τις καλοκαιρινές συναυλίες, έχεις πειράξει και τραγούδια από το cd "Με αγαπούσες κι άνθιζε";

Πάντα πειράζω τα τραγούδια μου, στα live. Κάνω αυθαιρεσίες που -ευτυχώς- δέχονται τόσο ο Μίνως Μάτσας, όσο και η Ελένη Φωτάκη, που έχουν γράψει τα τραγούδια. Έκανα το "Ρομάντζο" ντουέτο. Είδα με άλλο τρόπο την "Κοραλία". Με απελευθερώνει ο τρόπος της "Κοραλίας".

Τι λάθος έκανε η "Κοραλία" στη ζωή της; Αυτό που "στην αγάπη κανενός μη γίνεις λεία", πίστευε;

Κι έπειτα "την πάτησε κι αγάπησε το Νίκο". Έγινε θύμα στον πόθο του ενός. Η "Κοραλία" δεν αντιλήφθηκε επακριβώς την πραγματικότητα. Είναι ένα κορίτσι που θα μπορούσε να θεωρηθεί ρομαντικό. Και σε ακραίες στιγμές της, λειτούργησε ανώριμα. Χάθηκε στον έρωτα, μπλέχτηκε, έπεσε σε δίχτυα ανθρώπων δίχως να μπορεί να δει γιατί όλο αυτό της συνέβη. Ο χρόνος φέρνει αλλοιώσεις. Τόσο εξωτερικές, όσο και εσωτερικές. Με αποτέλεσμα, την "Κοραλία" κανείς να μην την αναγνώριζει, στο φινάλε της ζωής.

Και νέο τραγούδι, η "Δύσκολη Σιωπή" μόλις κυκλοφόρησε!

Ναι, είναι σε μουσική Σταύρου Σιόλα και στίχους Φίλιππου Γράμψα. Ένα τραγούδι για το καλοκαίρι, πρώτο δείγμα της δισκογραφικής δουλειάς που θα έρθει και μια νέα συνεργασία με το Σταύρο Σιόλα. Ένα τραγούδι που μου ταίριαξε γάντι και με έβγαλε προς τα έξω, σε μια πιο δυναμική πλευρά.

Η καρδιά σου, σε αυτή την "πόλη" που ζεις, με ποιες εικόνες, σαν καρτ ποστάλ, γεμίζει;

Έχω το μηχανάκι μου και κάνω άπειρες βόλτες με αυτό. Άνθρωποι με τα σκυλιά τους βόλτα, παιδιά με τα ποδήλατα, γονείς που έχουν στον ώμο τους τα μικρά παιδιά τους και χαζεύουν εκείνα το κόσμο "από ψηλά", πικ νικ στον Λυκαβηττό που δεν το πιστεύει κανείς κι όμως συμβαίνει. Η "πόλη" μας κρύβει πολλά μυστικά που εμείς δεν έχουμε διάθεση να τα ανακαλύψουμε. Όταν πάω στο εξωτερικό περπατάω 6-7 ώρες δίχως να βαρυγκωμώ. Στην Ελλάδα, είχα ένα "ωχ", γι' αυτό και έδωσα το αυτοκίνητο μου. Έμεινα με το μηχανάκι και πλέον, κυκλοφορώ πολύ με τα πόδια. Έτσι γέμισα άλλες εικόνες. Βεβαίως, υπάρχουν και άσχημες εικόνες... φτώχεια, βρώμα, πόνος, αδιαφορία, αλλά δεν έχουμε φτάσει στο σημείο να μην ξεπηδούν ανθρώπινες εικόνες άνθισης σχέσεων που με συγκινούν. Δεν μας "τέλειωσε" ποτέ το χέρι βοηθείας.

Για σένα, πάντα καλοκαίρι θα είναι η Μύκονος; Αυτή που δεν ξέρουν οι πολλοί, αλλά ξέρεις μόνο εσύ;

Η Μύκονος πέρα από την καταγωγή που έχω, είναι τα μέρη που αγάπησα βαθιά. Η Μύκονος δεν είναι μόνο lifestyle. Και το λέω εγώ που είμαι συναισθηματικά φορτισμένη μαζί της. "Αντικειμενικά για μένα", το νησί είναι ένα μικρό κέντρο του κόσμου. Για μένα, η Μύκονος θα είναι πάντα το δικό μου καλοκαίρι. Οι θάλασσές της, οι αμμουδιές της, η ζέστη, ο αέρας της, τα τοπία της, είναι το καταφύγιο της ψυχής μου. Ως κι οι θάλασσές της, όπου όλες μου οι σκέψεις γίνονται τα κύματά της.

Τι είναι ευτυχία;

Η ευτυχία είναι όλα τα ωραία, μικρά πράγματα. Έχουμε ξεχάσει το πόσο σημαντική είναι η ροή των πραγμάτων που βιώνουμε. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε... ακόμη και για μένα, οι άλλοι θεωρούν ότι η ζωή μου είναι χλιδάτη. Δεν ισχύει. Καθημερινά έχω τα άγχη, τις αγωνίες μου, αλλά πάντα μέσα μου γνωρίζω ότι και όλα αυτά είναι ζωή. Είναι ευτυχία το παιδί σου, που ξυπνάει το πρωί και είναι μέσα στην υγεία. Δεν έχω παιδί, δυστυχώς, αλλά γνωρίζω τη σημαντικότητα αυτής της εικόνας. Είναι το πιο δυνατό πράγμα στη ζωή ενός ανθρώπου. Έχουμε αρχίσει να τα προσπερνάμε όλα αυτά και δεν πρέπει. Στο τέλος της ημέρας μόνο άγχη μας μένουν. Με βαραίνουν χίλιες δυο ιστορίες, αλλά πρέπει και οφείλω να αναζητώ τη χαρά σε ό,τι είναι υγιές και μας δίνει ζωή μέσα σε όλο αυτό. Η ευτυχία είναι η καθημερινότητα. Ευτυχία είναι η ίδια η ζωή που μας χαρίστηκε. Ευτυχία είναι η κατανόηση, οι ανάσες, οι αγκαλιές, τα βλέμματα.



συνέντευξη: γιώργος-παπανικολάου
φωτογραφίες: ρούλα-θώμογλου + λευτέρης-τσινάρης + λευτέρης-τσότσος
επιμέλεια: ιάκωβος-καγκελίδης + τάσος-θώμογλου