Το σύμπλεγμα του Δεκαπενταύγουστου

Τι γιορτάζουμε; «Την Παναγία»

Έρχεται, που λες, Δεκαπενταύγουστος κι είναι η μέρα που όλοι και όλα γονατίζουν με ταπεινότητα στο όνομα της Παναγίας. Θεοτόκος, σου λέει, κυρία μου! Γίνεται να περάσει στο ντούκου; Έβγαλες εσύ Χριστό; Μπορεί το παιδί σου να είναι άγγελος, να είναι τόσο ήσυχο και πράο σαν τον Ιησού του Τζεφιρέλι, σωστό αρνάκι δηλαδή, αλλά η Μαρία έβγαλε τον ποιμένα. Για έναν κρίνο και τη σημερινή Κοίμηση, η Παναγία θα έχει πάντοτε εξέχουσα θέση στις καρδιές και στη χριστιανική συνείδηση, ακόμα κι αυτών που τις υπόλοιπες 363 ημέρες του χρόνου – αφαιρώντας και το διπλό τζακ ποτ της 25ης Μαρτίου, Ευαγγελισμός κι Ελληνική Επανάσταση μαζί – γεμίζει τα πιο εκτονωτικά μπινελίκια τους.

Για να μη στρουθοκαμηλίζουμε όμως κι επειδή μεταξύ κατεργαρέων πρέπει να υπάρχει ειλικρίνεια, ποιον κοροϊδεύουμε; Γιατί το πιθανότερο είναι ότι, σε μια ερώτηση περί του τι γιορτάζουμε σήμερα, η απάντηση με τη μικρότερη απόδοση στο στοίχημα θα είναι «Την Παναγία!». Ποιαν Παναγία ρε καρντάση; Την Παναγία που γέννησε τον Ιησού; Την Παναγία που πήρε την Πόλη; Την Παναγία που πήρε το Γιούρο; …. Και η απάντηση στην ερώτηση του ενός εκατομμυρίου Ευρώ είναι φυσικά ότι γιορτάζουμε την «Κοίμηση της Θεοτόκου». Ααα την Κοίμηση, ναι. Νεράντζια.

Κατά τη χριστιανική παράδοση, λοιπόν, η Παναγία πληροφορήθηκε δια στόματος αγγέλου τον επικείμενο θάνατό της κι αφού προσευχήθηκε στο όρος των Ελαιών, ανέφερε το γεγονός στους Αποστόλους. Αφότου έκλεισε τα μάτια της, στο σπίτι του Ευαγγελιστή Ιωάννη, το λείψανό της τοποθετήθηκε στο μνήμα της Γεσθημανής. Λέγεται ότι καθ’ όλη τη διαδρομή φανατικοί Ιουδαίοι προσπάθησαν ν’ ανατρέψουν το νεκροκρέβατό της κι όλοι τυφλώθηκαν ακαριαία, όλοι πλην ενός που κατάφερε μέσα στον πανικό να το ακουμπήσει και μια αόρατη ρομφαία (αόρατη, αλλά ρομφαία) του έκοψε τα χέρια. Τρεις μέρες μετά την ταφή της το μνήμα ανοίχτηκε, αλλά μέσα δεν βρισκόταν κανείς. Η Παναγία είχε αναληφθεί στους ουρανούς, ο Υιός του Θεού την πήρε μαζί Του στον παράδεισο ψυχή τε και σώματι.

Κι ενώ στην ενδοχώρα όλοι τα βρίσκουμε κι υμνούμε ευλαβικά το γεγονός σε πλαζ, βουνά και πανηγύρια, στο «Υπουργείο Εξωτερικών» της χριστιανοσύνης η διπλωματία δεν αποδίδει και τόσο καλά. Διότι η μεν Ορθόδοξη Εκκλησία κάνει λόγο για αρχική κοίμηση και μετέπειτα ανάληψη, δηλαδή για το ότι προηγείται ο φυσικός θάνατος κι ο χωρισμός της ψυχής από το σώμα κι ύστερα έχουμε την επανένωση της ψυχής με το σώμα στον ουρανό, κατά την Καθολική δε βερσιόν, πιστεύεται το δόγμα της ενσώματης, ταυτόχρονης ανάληψης σώματος και ψυχής της Θεοτόκου κατόπιν σχετικής εγκυκλίου (!) του Πάπα στα μισά του περασμένου αιώνα. Κατά το κοινώς λεγόμενο, σε δουλειά να βρισκόμαστε.

Μεγάλη γιορτή, όπως και να’ χει, και μάλιστα η πλέον βολική για τα ήθη και τη γαστρονομική κουλτούρα του Έλληνα, κι ας κάνουμε την αριθμητική. Μιλάμε για ένα λυπηρό και στενάχωρο γεγονός; Ναι. Μιλάμε για ένα μνημόσυνο; Ναι. Μιλάμε όμως και για κάτι άλλο, μιλάμε για μοναδική πατέντα, μιλάμε για τεράστιο copyright, μιλάμε για μια ακόμα μεγάλη νίκη της σαρκοφαγίας. Πετύχαμε – χωρίς καθόλου προσπάθεια, η αλήθεια είναι – να κολλήσουμε κι εδώ την καψούρα της τσίκνας, στην επίφαση του εορτασμού της ανάστασης της Παναγίας στους ουρανούς. Ναι, μάγκα μου! Έκανες κι εσύ θαύμα. Μετέτρεψες το πένθος σε χαρμολύπη, και τι χαρμολύπη! Που γεννάται στην καρδιά και κάνει μετάσταση στο στομάχι. Ή που εμφανίζεται κατευθείαν στο στομάχι, για να μη χασομεράμε κιόλας με περιττά δρομολόγια. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, που η 15η Αυγούστου έχει επικρατήσει στην καθομιλουμένη κι ως «Πάσχα του καλοκαιριού».

Έχουμε γιορτή; Τσεκ. Έχουμε αργία; Αμέ. Της χριστιανοσύνης; Τι σ’ ενδιαφέρει. Τι θα κάνουμε, παιδιά; Θέλει και ρώτημα ρε μεγάλε; Θα ψήσουμε, θα σουβλίσουμε, θα χορέψουμε, θα πιούμε, θα πάμε να κάνουμε και παρέα στους δύσμοιρους γιατρούς του πλησιέστερου νοσοκομείου που’ χουν την ατυχία να εφημερεύουν. Ταβερνούλα, χωριό, πανηγυράκι, μπιτσόμπαρο, Τίμια Σούλβα και Τίμιο Σφηνοπότηρο. Είναι στη φύση μας κι είναι Νόμος της Φύσης, μετά την άπνοια ακολουθεί μεγάλη καταιγίδα. Έτσι και μετά την προβλεπόμενη νηστεία στο όνομα της Παναγίας, έρχεται η επική κτηνωδία. Άλλοι με τσίπουρα κι άλλοι με κοκτέιλ, άλλοι με τσιτσί κι άλλοι με ψαράκι.

πηγή φωτογραφίας: διαδίκτυο

Φυσικά, τίποτα απ’ όλα αυτά δεν είναι κακό, το αντίθετο μάλιστα. Ας μην ξεχνάμε όμως κι αυτό το άλυτο σύμπλεγμα του «αργία να’ ναι κι ό,τι να’ ναι» που μας διακατέχει. Κατά τα λοιπά, είτε παραδοσιακά ανά τα μέρη στην Ελλάδα που η επέτειος γιορτάζεται με μοναδικές και πανέμορφες ιεροτελεστίες είτε πιο ευρωπαϊκά στις παραλίες, ποιος δε χαίρεται να διασκεδάσει με την οικογένεια ή την παρέα και δε θέλει ένα ήσυχο πρωινό μετά την κραιπάλη της παραμονής; Στην ημέρα που για πολλούς σηματοδοτεί το τέλος των καλοκαιρινών τους διακοπών δεν αξίζει τίποτα λιγότερο από ένα μεγαλοπρεπές φινάλε. Καλή διασκέδαση σε όλους!

κείμενο: μιχάλης-χασιώτης
φωτογραφία: ιάκωβος-καγκελίδης + γιάννης-ζιώρης
επιμέλεια: αλέξανδρος-κόγκας + τάσος-θώμογλου