Τα σκυλιά της Βέροιας

...aka The Dogville anthem

«Σε ξεκαθάρισμα λογαριασμών αποδίδει η Αστυνομική Διεύθυνση Ημαθίας την χτεσινή αιματηρή συμπλοκή στην περιοχή του πάρκου των Αγίων Αναργύρων, κατά τη διάρκεια της οποίας δύο ημίαιμα σκυλιά τραυματίστηκαν σοβαρά και διεκομίσθησαν εσπευσμένα στο νοσοκομείο. Όλα ξεκίνησαν όταν αδέσποτα σκυλιά, μέλη της συμμορίας σκύλων της περιοχής του δημαρχείου εμφανίστηκαν με άγριες διαθέσεις στην περιοχή της Εληάς και ύστερα από εκατέρωθεν ανταλλαγή γαβγισμάτων, καταφέρθηκαν με δόντια και πόδια εναντίον των μελών της συμμορίας με την ονομασία «Συνδικάτο σκύλων – Άγιοι Ανάργυροι 1998». Από τον σκυλοκαβγά προκλήθηκαν υλικές ζημιές σε παρακείμενους θάμνους, καθώς και δύο κρούσματα λιποθυμικών επεισοδίων σε θείες-θαμώνες της εκκλησίας, οι οποίες αναγκάστηκαν σε επιτόπου αλλαγή σωβρακοφανέλας. Ας σημειωθεί πως δεν είναι η πρώτη φορά που η συγκεκριμένη περιοχή μετατρέπεται σε πεδίο μάχης από την έναρξη αυτού του ανηλεούς πολέμου των σκυλονονών που διεκδικούν τον αποκλειστικό έλεγχο της περιοχής. Η κατάσταση των τραυματιών κρίνεται κρίσιμη, αλλά σταθερή.»

Μουσική υπόκρουση «Οι δρόμοι της φωτιάς», slow mo πλάνο και φύγαμε… Τρέχουν, οι χαίτες τους ανεμίζουν στο ανοιξιάτικο αεράκι, το βλέμμα ψυχρό, προσηλωμένο. Είναι πολλοί, είναι μια γροθιά. Είναι πολλοί. Μια ντουζίνα σκύλοι με ερεθισμένους σιελογόνους αδένες, ορμούν αποφασιστικά στο γέρο που βγήκε για να περπατήσει. Ο γιατρός του είπε ότι κάνει καλό στην καρδιά. Η καρδιά του τώρα, καθώς βλέπει την κυνική φάλαγγα να τον προσεγγίζει καλπάζοντας, δουλεύει και παραδουλεύει. Ο γιατρός θα ήταν περήφανος. Ο γέρος βγαίνει νικητής. Έσπασε τον γοφό του, αλλά στον δρόμο για το νοσοκομείο το χαμόγελό του μοιάζει με αυτό του Λεωνίδα όταν έτρωγε τα βέλη. Στάθηκε ένας απέναντι σε 12. Ήταν από πριν ήδη νικητής. Αυτή είναι μόνο μια σκηνή του έργου, το οποίο με τις καθημερινές προβολές του έχει κουράσει.

Δεν είδα τώρα για πρώτη φορά αδέσποτα σκυλιά στη Βέροια. Κάποια τα γνωρίζω χρόνια και χαίρομαι που τα συναντώ ακόμα στο δρόμο. Νιώθω νεώτερος απ ότι μου αξίζει. Θυμάμαι κάποια βράδια με γύριζαν στο σπίτι, με παρακολουθούσαν μέχρι να βάλω το κλειδί στην εξώπορτα και να ψάξουν κι αυτά για νέο προορισμό. Ήμασταν κάτι σαν συνάδελφοι. Είχε πλάκα. Είχαμε πλάκα. Η ραγδαία αύξηση του πληθυσμού τους όμως δεν αφήνει περιθώρια για αστεία. Το πρωί πράγματι οι περιπατητές πέφτουν πάνω σε ημιαυτόνομες ομάδες σκύλων, οι γριές φοβούνται μήπως παρασυρθούν από την ορμή τους και επέλθει το επίφοβο πέσιμο (ναι αυτό, το ένα, το καθοριστικό, η μια εκ των δύο αιτιών της γεροντικής θνησιμότητας),έχω δει μάνα να σέρνει το καρότσι της περικυκλωμένη από διψήφιο αριθμό σκύλων που γαβγίζουν στο ύψος του προσώπου του μικρού, έχω δει (ο θεός ας μας προστατεύει!) ιερόσυλους και βέβηλους σκύλους να ορμούν σε ιερά μηχανάκια ντελίβερι, έχω δει κι έχω πατήσει ενθύμια της παρουσίας τους σε κάθε γωνία της αποστολικής μας πόλης. (αυτό πάει και στους δικούς μας τους «φιλόζωους»-θα τα μαζεύεις ή να στα στέλνω ταχυδρομικά στο σπίτι;). Έχω δει, έχω ακούσει και έχω αναρωτηθεί: είμαι ο μόνος; Πόσο δύσκολο είναι πλέον στην πόλη μου να μην κινούνται ανεξέλεγκτες ομάδες από ζωντανά; Να κατεβάσουμε και πρόβατα στη Μητροπόλεως, να τα βόσκουμε στα ακούρευτα παρκάκια. Κι αυτά ζωάκια είναι, τα αγαπάμε.

Δεν μπαίνω προφανώς σε πρακτικά ζητήματα, δεν είναι η δουλειά μου, ούτε είμαι υπεύθυνος για να ξέρω. Αν ήμουν, αν είχα το θάρρος να είμαι, θα ήξερα. Οπότε όσοι εξαρχής δήλωσαν υπεύθυνοι, ας μάθουν και ας πράξουν σύμφωνα με όσα έμαθαν. Εγώ από την πλευρά μου να δηλώσω πως επιθυμώ το καλύτερο μέλλον για όλα αυτά τα σκυλάκια. Να αποσυρθούν σε ένα ειδικά διαμορφωμένο ξενοδοχείο, με εικοσιτετράωρο room service και ομοιώματα γέρων στην αυλή για να ξεδίνουν. Οτιδήποτε τους ευχαριστεί, θα με ευχαριστήσει κι εμένα. Κι αυτό για να δείτε πως δεν είναι τα καημένα τα σκυλιά που με ενοχλούν, αλλά η δική μας η αδιαφορία και η αναποφασιστικότητα. Δεν είναι το σκυλί, είναι το πλήθος που είναι τρομακτικό και ανακόλουθο με το αστικό περιβάλλον. Ακόμα κι αν στη θέση των σκύλων, έτρεχαν γυμνές κι αδέσποτες εικοσάχρονες λατινοαμερικάνες, ακόμη και τότε θα το έβρισκα ενοχλητικό και επικίνδυνο. Ή και όχι. Μάλλον όχι εδώ που τα λέμε, αλλά να μην φεύγουμε απ’ το θέμα μας σας παρακαλώ.

κείμενο: αλέξανδρος-κόγκας
επιμέλεια: κωνσταντία-μαζαράκη + τάσος-θώμογλου