Και Ααα.. Και Ουου..

Περίμενες να ανεξαρτητοποιηθείς; Κάν’ το

Δεν ξέρω.. Ίσως έχει λίγες μέρες που άρχισαν οι εγγραφές στα πανεπιστήμια. Σήμερα πάντως πρωτοαντίκρισα τους εισακτέους του «Πανεπιστημίου Μακεδονίας».

Ξεκινάω λοιπόν αμέριμνος στις 11 και 56 τα ξημερώματα να διαβώ την πύλη του πανεπιστημίου, με σκοπό να δώσω κι εγώ ένα μάθημα. Το ένα μάτι μισόκλειστο, το άλλο κλειστό, και ξάφνου, εκεί που σκουντουφλάω σε όλα τα δέντρα την Εγνατίας, πέφτω πάνω σε κάποιον. Σηκώνω το κεφάλι, ανοίγω με δυσκολία τα μάτια και τι να δω… ένα κοπάδι ολόκληρο από «πολύχρωμα» φοιτητούδια έχουν κάνουν κατάληψη στην είσοδο της σχολής. Τα παιδιά των παρατάξεων ίσως ήταν περισσότερα από τα παιδιά που ήρθαν να εγγραφούν. Περαστικοί είναι, λένε, και είπαν με την ευκαιρία να «ψαρέψουν» κανένα νεοσύλλεκτο.

Εντάξει, εντάξει... Δεν προσπαθούσαν να ψαρέψουν κανέναν. Από την καλή τους την καρδιά πάντα, χρόνος μπαίνει-χρόνος βγαίνει, την ημέρα των εγγραφών τυχαίνει να είναι εκεί και βλέποντας τους αποπροσανατολισμένους στην καινούργια τους ζωή νέους, προσφέρονται ανιδιοτελώς να τους βοηθήσουν με την εγγραφή.

Λόγω της ανιδιοτέλειας που τους χαρακτηρίζει, σε πιάνουν από το χέρι, σε ξεναγούν στο πανεπιστήμιο και με το χαμόγελο στα χείλη συμπληρώνουν για χάρη σου τα χαρτιά της εγγραφής, σχολιάζοντας παράλληλα διάφορα θέματα. Πάντα έχουν άποψη για τους χώρους, το προσωπικό, τις ελλείψεις, και «προσπαθούν» να τα διορθώσουν όλα. Με ευγένεια απευθύνονται στους γονείς σου, λέγοντάς τους πόσο πολύ θέλουν να επισκεφτούν την πόλη σου και πόσα έχουν ακούσει γι’ αυτή.

«Θέλεις να μου αφήσεις τον αριθμό σου να σε πάρω εάν βγει κάποια ανακοίνωση για το πρόγραμμα και τα μαθήματα;», είναι η τελευταία ερώτηση, όταν τελειώσουν με την εγγραφή.

«Όχι, δόξα τω Θεώ, internet όλοι έχουμε πια, θα ενημερωθώ από εκεί», είναι η σωστή απάντηση, που όμως δεν θα έρθει ποτέ. «Εεεεε, ναι! 69....» Έπειτα αναζητούν στο πλήθος τον επόμενο φοιτητή.

Ο συμπαθής πρωτοετής, χαρούμενος για τον καινούργιο του φίλο, γυρίζει σπίτι και μιλάει στους γονείς του για το «καλό παιδί» που γνώρισε και για το πόσο τυχερός είναι που δεν τον πλησίασε κανένας φανατικός παραταξιακός.

Μετά από λίγες μέρες, χτυπάει το τηλέφωνο.

Σε καλούν να βγεις μαζί τους. Έτυχε βλέπεις να γνωρίσουν κι άλλα άτομα του έτους σου, οπότε είναι ευκαιρία να τους γνωρίσεις κι εσύ. Ναι, φίλτατε, δεν είναι κακό να βγεις για να γνωρίσεις με εύκολο τρόπο νέο κόσμο. Από την άλλη, οτιδήποτε δεν είναι κακό δε σημαίνει ότι είναι απαραίτητα και καλό ή τουλάχιστον καλό για εσένα. Περίμενες με τόση αγωνία να φύγεις από το σπίτι των γονιών σου, να ανεξαρτητοποιηθείς… Μεγάλωσες πια, λες.

Προχώρα, λοιπόν. Δεν είσαι μόνος σου, όλοι στην ίδια κατάσταση μ’ εσένα βρίσκονται, φίλους ψάχνουν. Δε σε θέλω αγχωμένο. Στηρίξου στα πόδια σου, πίστεψε στον εαυτό σου κι αυτοί που σου ταιριάζουν είναι στα πόδια σου. Άφησε την κοπελιά που σε πλησίασε και ξάφνου σε συμπάθησε. Αυτή που μετά από δύο μήνες θα σου πει, αφήνοντας ένα δάκρυ να κυλήσει, ότι χρειάζεται τη βοήθειά σου διότι εάν δεν εκλεγεί στο συμβούλιο των φοιτητών, θα την αναγκάσουν οι δικοί της να γυρίσει πίσω. Κοίτα στα μάτια αληθινούς ανθρώπους που θα αγαπήσεις και θα σε αγαπήσουν.

Όπως όλοι ξέρουμε, η φιλία ούτε απαιτείται ούτε πληρώνεται. Οι σωστοί τυπάδες είναι γύρω σου και είναι στο χέρι σου να τους κερδίσεις. Η ζωή είναι μπροστά και το βόλεμα πάνω, δίπλα, πίσω, από ψεύτικα άτομα. Αν το μάθεις, σε ακολουθεί και το ακολουθείς για πάντα.

Καλή επιτυχία! Αυτά τα τέσσερα χρόνια -ή και παραπάνω καμιά φορά- ας είναι γεμάτα εμπειρίες… Δικές σου εμπειρίες.

κείμενο: στέργιος-μέλιος
επιμέλεια: αλέξανδρος-κόγκας + ιάκωβος-καγκελίδης