Το πρώτο Walkman

Καλώς όρισες έρωτα!

Οδηγίες σχολικής εκδρομής αλά παλαιά: Σακίδιο, καπέλο με κονκάρδες στο πλάι, ένα νεράκι, ένα διαστημικό σάντουιτς σε αλουμινόχαρτο, κάνα δυο Καποδίστριες στο τσεπάκι και το Walkman σου, ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΕΙΣ ΤΟ WALKMAN ΣΟΥ με πολλές πολλές κασέτες. Τσέκαρε τις μπαταρίες, πέτα μέσα καμιά δυο μισοτελειωμένες UCAR για καβάτζα, φάσκιωσέ το καλά με το καλώδιο και κάνε μπλονζόν στη γαλαρία. Έτσι έβγαινε η εκδρομή στα χρόνια της αθωότητας και της γνήσιας κοινωνικοποίησης και για να κάψω λίγο τις φλάντζες των νεώτερων γενιών, το Walkman έπαιζε καταλυτικό ρόλο στην όλη διαδικασία.

Έτσι ακριβώς, το Walkman δεν ήταν μέσο απομόνωσης, ήταν μέσο γνωριμίας, ήταν η φορητή μαγεία, ήταν η δοκιμασμένη ατάκα να ξεκινήσεις ένα φλερτ. Τι ακούς; Εσύ τι έχεις φέρει; Αλλάζουμε για λίγο; Έκανες το ντιλ σου, ψαχνόσουν με τη μουσική, έβγαζες την τέχνη σου πάνω στην TDK ζωγραφίζοντας γύρω απ’ την playlist κι αν όλα πήγαιναν καλά, έβγαζες φιλαράκι και στην καλύτερη, γκόμενα.

Περάσαμε από πολλά στάδια εξέλιξης κι αν σου’ ρθει να μετρήσεις πόσα, αρκεί μια αναδρομή τα τελευταία 20 χρόνια στα μέσα αναπαραγωγής της μουσικής. Προλάβαμε την τελευταία τζούρα των βινυλίων, περάσαμε στην επανάσταση του Walkman και μόνο αφότου το τερματίσαμε, σαλπάραμε για τα cd κι ακόμα παραπέρα. Είχαμε ξεκινήσει με τα λεγόμενα κουμπιά καρούμπαλα που προεξείχαν από παντού και μ’ αυτά τα παλαιολιθικά ακουστικά-σφουγγαρόπανα που όλο γλιστρούσαν απ’ το αυτί κι έτσι και φαγώνονταν, υπόθεση πέντε ημερών, το πλαστικό σου’ γδερνε το λαβύρινθο κι ήταν λες κι άκουγες να παίζει μουσική ο Διάολος. Μετά μπήξαμε μέσα τα κουμπιά, βάλαμε και ραδιόφωνο με γιάπικη ψηφιακή οθόνη με 2 (!!!) χρώματα, πράσινο-μαύρο, αμέ. Η εξέλιξη δεν είχε σταματημό κι όπως στο στρατό ο ανδρισμός μετριέται σε πέη (βλ. σαρδέλες), έτσι και στο Walkman η αντρίλα και το τεχνολογικό εκτόπισμα μετριούνταν σε κουμπιά, όσο πιο πολλά τόσο πιο bad-ass ήταν το εργαλείο.

Αυτό που όμως σ’ έκανε να στάζεις ηδονή και που έμεινε αναλλοίωτο από το πρώτο Walkman μέχρι το τελευταίο ήταν το μικρό τζαμάκι που φαινόταν μέσα η κασέτα. Πατούσες το play κι αυτό γύριζε και γύριζε και γύριζε κι όσο γύριζε, τόσο οι ορμόνες σου’ τρεχαν απ’ τη μύτη.

Ήτανε 1η Ιουλίου του 1979 όταν η SONY έμελλε να κάνει μια θρυλική επανάσταση εισάγοντας για πρώτη φορά στο παγκόσμιο λεξιλόγιο την έννοια της φορητής μουσικής. Ο τότε πρόεδρος της εταιρίας, Masaru Ibuka, λάτρης της μουσικής, ζήτησε από τους υφισταμένους του να του φτιάξουν μια συσκευή για να γεμίζει τις ατελείωτες ώρες στα αναρίθμητα αεροπορικά του ταξίδια. Και κάπως έτσι, γεννηθήτω Walkman. Το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της ιστορίας είναι ότι κατασκευαστικά δεν επρόκειτο για καμιά καινοτομία ή πρωτότυπη σύλληψη, μιας και όλα τα εξαρτήματά του ήδη προϋπήρχαν σε άλλες συσκευές της εποχής, όπως το τρανζίστορ και το μαγνητοφωνάκι ηχογράφησης. Απλά ένα μυαλό έφαγε λίγη περισσότερη σοκολάτα ένα πρωί και μαγείρεψε καλύτερα τα υλικά.

Αν και η πρώτη αυτή απόπειρα δεν ήταν κι η πιο κομψή και συνοδευόταν από αυτοσχέδιες μπαταρίες που άδειαζαν στα μισά της πτήσης, ο Ibuka εντυπωσιάστηκε τόσο από το αποτέλεσμα που σκέφτηκε να φτιάξει ένα εμπορεύσιμο προϊόν, βελτιώνοντας το πρωτότυπο. Τα υπόλοιπα στελέχη της εταιρίας αντιμετώπισαν με έντονο σκεπτικισμό την ιδέα αμφιβάλλοντας για την επιτυχία της, κάτι που δεν αποθάρρυνε τον Ibuka, ο οποίος απάντησε «Δε νομίζετε ότι ένα στέρεο κασετόφωνο που μπορείτε ν’ ακούτε όσο περπατάτε είναι καλή ιδέα;».

Μετά από μόλις τέσσερις μήνες επεξεργασίας, το πρώτο Walkman, σε σκούρο μπλε κι ασημί χρώμα, βγήκε στην αγορά. Ποτέ βέβαια δεν κατάλαβα γιατί το ονόμασαν TPS-L2 κι όχι ας πούμε «1» ή «Φάτε τη σκόνη μας». Άγνωστο γιατί, η αλήθεια είναι ότι δεν βρήκε την αναμενόμενη απήχηση, καθώς τον πρώτο μήνα από τα 30.000 κομμάτια που κατασκευάστηκαν διατέθηκαν μόλις τα 3.000. Μετά όμως από μια πρωτοποριακή επιθετική καμπάνια, στα πλαίσια της οποίας άνθρωποι της SONY κατέκλυσαν τους δρόμους του Τόκυο δίνοντας στους περαστικούς την ευκαιρία ν’ ακούσουν λίγη μουσική απ’ το Walkman, μέχρι το τέλος του Αυγούστου είχαν κιόλας ξεπουλήσει. Η συνέχεια γνωστή κι άρρηκτα συνδεδεμένη με τα ωραιότερα χρόνια της ζωής μας. Το νέο είναι ωραίο μα πάντα ευτυχώς το παλιό είναι αλλιώς.

Kids react to walkmans

κείμενο: μιχάλης-χασιώτης
επιμέλεια: ιάκωβος-καγκελίδης + πωλίνα-ταϊγανίδου