Τι θα πάθουμε δηλαδή και μια 'ημέρα χωρίς αυτοκίνητο';

Με αφορμή την ομώνυμη Ευρωπαϊκή Ημέρα

Επιτέλους, να και μια μέρα, χωρίς αυτοκίνητα, χωρίς τα εκκωφαντικά κορναρίσματα, χωρίς την ηχορύπανση των καψουροτράγουδων και των λαϊκών «ασμάτων». Έχουμε όλο το ελεύθερο, για σήμερα, να αναπνεύσουμε οξυγόνο, να ανασάνουμε καθαρό αέρα και να μην επιβαρύνουμε με τις οσμές της βενζίνης και του πετρελαίου το αναπνευστικό μας. Ας του χαρίσουμε ένα μικρό δωράκι.

Δεν υπάρχει το τετριμμένο άγχος, αφού ο χρόνος έχει σταματήσει για λίγο, οι δρόμοι ξεκουράζονται και τα πεζοδρόμια καμαρώνουν ήσυχα-ήσυχα «ουφ, κανένας βλάκας δε θα παρκάρει το αυτοκινητάκι του, εδώ για σήμερα…..». Τουλάχιστον έτσι θα έπρεπε...

Ένα 24ώρο χωρίς αυτοκίνητο βουίζει φρίκη στα αυτιά των περισσοτέρων, οι οποίοι έχουν ένα ιδιαίτερο δέσιμο μαζί του και δεν το αποχωρίζονται ούτε λεπτό (μέχρι και στο περίπτερο του κυρ Λάκη για τσιγάρα, εφημερίδα και τα συναφή, εκεί, με το αυτοκίνητο). Για να πάρουμε όμως θέσεις στα θρανία και να μάθουμε πως: Η Ευρωπαϊκή Ημέρα χωρίς αυτοκίνητο πρωτοξεκίνησε στη Γαλλία το 1998 και καθιερώθηκε σε πανευρωπαϊκή κλίμακα με απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής το 2000. Στον εορτασμό συμμετέχουν πάνω από 1,500 πόλεις της Ευρώπης και 4 του Καναδά.

Αναλογίσου από την άλλη τα χρήματα που ξοδεύεις για ένα αυτοκίνητο: βενζίνη, συντήρηση, κτέο, λάδια, επιδιορθώσεις και δε συμμαζεύονται είναι, όχι μόνο ο μισθός ενός μήνα, αλλά και όσα χρήματα είχες στην άκρη από δώρα θείων και γνωστών, χαρτζιλίκια γονέων, δανεικά κ.α. Έπειτα συλλογίσου πόση ώρ, στήνεις το αφεντικό, το φλερτ ή την παρέα σου, καθώς παίζεις το παιχνίδι του παρκαρίσματος (γύρω-γύρω όλοι…..). Aμ το άλλο; Οι ανασφάλειες που συσσωρεύεις, «το πάρκαρα καλά;» και «άμα με χτυπήσουν;», και…, και… Φτάνεις σε ένα επίπεδο ψυχαναγκασμού, καθώς το φροντίζεις πιο πολύ και από τον εαυτό σου. Τρικλοποδιές σου βάζει συνέχεια, δε σε διευκολύνει και πολύ...

Τα αστικά στις πόλεις, τα μετρό, τα τραμ, τα τρόλεϊ, δεν τα τοποθέτησαν, για να κοσμούν την πόλη, αλλά για να τα χρησιμοποιούν οι πεζοί. Σκέψου πόσο άγχος γλιτώνεις... Αποβάλεις για λίγο την τρέλα του οδηγού, απολαμβάνεις τη διαδρομή και ποιος ξέρει, μπορεί η γνωριμία με το διπλανό σου να σου βγει σε καλό. Το ποδήλατο, από την άλλη, αποτελεί δέλεαρ, γιατί και τις ανάγκες σου εξυπηρετείς, αλλά και θα χάσεις όλο το λίπος που είχε μαζευτεί από την ακινησία και προσπαθούσε να βρει έξοδο διαφυγής. Η ιδέα του ποδηλάτου, αποτελεί μόδα στο Παρίσι, αφού ο υπερδραστήριος Γάλλος δήμαρχος Bertrand Delanoe εφάρμοσε υποδειγματικά το velib( velo libre), δηλαδή ελεύθερο ποδήλατο.

Μ’ αυτόν τον τρόπο, με το να χρησιμοποιούμε είτε το ποδήλατο, είτε τα ΜΜΜ , ενισχύουμε και το ουσιώδη έργο της Greenpeace και των Οικολογικών Οργανώσεων και νικάμε την ατμοσφαιρική ρύπανση. Οφείλουμε να μην μεταβαίνουμε σε αλόγιστη χρήση του αυτοκινήτου, να το χρησιμοποιούμε για ένα ταξίδι ή για μια μεγάλη διαδρομή και όχι για ψώνια, βόλτα, φιγούρα, επειδή έχουμε καλομάθει. Ξέχασα κάτι σημαντικό;

Ναι, αποφεύγουμε, τα ατυχήματα, η Ελλάδα είναι πρώτη στη λίστα των αυτοκινητιστικών δυστυχημάτων. Πού αλλού θα είχαμε εμείς την πρωτιά; Στοχάσου πως κάθε ελληνική οικογένεια έχει 2 με 3 αυτοκίνητα... Πως, παρόλο που έχουμε ξεφύγει από το επιτρεπτό όριο αλκοόλ, καυχιόμαστε πως είμαστε σε θέση να οδηγήσουμε.

Ξέρετε κάτι, κατάντια δεν είναι να χρησιμοποιούμε τα ΜΜΜ ή το ποδήλατο, γιατί έτσι το θεωρεί ο κόσμος του 2013, αλλά να πέφτουμε θύματα της αυτοκινητοβιομηχανίας, να περνάμε στη φάση του υπέρ: υπέρ-χρήση και υπέρ-καταστροφή του περιβάλλοντος που είναι και το μεγάλο μας σπίτι. Κατάντια είναι που θέλουμε να υπέρ έχουμε σ όλα. Τι θα πάθουμε δηλαδή και μια μέρα χωρίς αυτοκίνητο;

κείμενο: αθηνά-μπουζίνη
επιμέλεια: τάσος-θώμογλου + ιάκωβος-καγκελίδης