Ένα ρολόι σταματημένο

ή αλλιώς Πλατεία παράνοιας (Ωρολογίου, Δικαστηρίων, Ρακτιβάν, Γεωργίου Α’)

Η πλατεία μας ορίζει. Είναι ας πούμε το πιάτο με τον εκλεκτό μεζέ που βγαίνει στη μέση, το γιορτερό το φουστανάκι, τα ασημένια μαχαιροπήρουνα της νοικοκυράς. Είναι χαρακτηριστικό της διάθεσης προσφοράς της δημοτικής αρχής στους πολίτες, το δημοτικό αντίδωρο, αν θέλετε. Με αφορμή τις συζητήσεις, τις δημόσιες τοποθετήσεις και τον γενικότερο προβληματισμό σχετικά με την αξιοποίηση του κτιρίου των δικαστηρίων στην πλατεία Ωρολογίου (τα δικαστήρια όπως είναι γνωστό στεγάζονται πλέον σε μια ακαλαίσθητη γκοντζιλοκατασκευή) η προσοχή μου επικεντρώθηκε στην περιοχή και……

Ήταν σαν να ξαναμπαίνω από την αρχή σε έναν γνώριμο εφιάλτη, λες και αναβιώνω μια τραυματική εμπειρία που μετά από έντονη εσωτερική πάλη είχε καταχωνιαστεί στην χωματερή της μνήμης μου. Λέμε πως αυτό που μας λείπει σαν κοινωνία είναι η ομόνοια, η συσπείρωση και η αλληλεγγύη. Κι όμως. Αν ο στόχος της ανάπλασης της πλατείας Ωρολογίου ήταν να διχάσει την τοπική κοινή γνώμη, απέτυχε οικτρά. Η αισθητική της κατάφερε να συγκεντρώσει αβίαστα την καθολική απέχθεια των πολιτών. Δεν έχω ακούσει κανέναν και ποτέ να δηλώνει ικανοποιημένος από την εικόνα της πλατείας. Κι αυτό είναι κάτι τουλάχιστον παρήγορο γιατί κατά τη γνώμη μου, αποδεικνύει πως δεν είμαστε ούτε τόσο τυφλοί, ούτε τόσο απαίδευτοι όσο πιστεύουν οι αρμόδιοι.

Φανταστείτε την προσωποποιημένη Αισθητική, υπέρκομψη και κακομαθημένη σαν τη Ζωζώ Σαπουντζάκη, να επισκέπτεται την πολύπαθη πλατεία μας. Θα κοιτάξει περιμετρικά για λίγα δευτερόλεπτα, με μια έκφραση στο πρόσωπο παγωμένη και δυσερμήνευτη. Ένας συνδυασμός του «είμαι τεσσάρων ετών και χάθηκα στο Σύνταγμα» με το «είμαι η Μιμή Ντενίση και επισκέπτομαι τις αντρικές τουαλέτες του ΚΑΠΗ Χαϊδαρίου». Τρεκλίζοντας από την ταραχή, κλαίγοντας υστερικά και παραδιδόμενη οριστικά στην τρέλα, θα ξερίζωνε τα αιθέρια μαλλιά της τούφα τούφα. Εκεί μέσα στην αναπλασμένη πλατεία μας θα απεκδυόταν τον πλουμιστό χιτώνα της και απελπισμένη, μόνη, με μια παρανοϊκή γυαλάδα στο μάτι θα ορμούσε φρενιασμένα εναντίον του συγχρόνου ηρώου που ο κύριος Βαρώτσος δέησε να δωρίσει στην Βέργια μας. Η τελετουργική κλειτοριδεκτομή της θα είχε τη μορφή διαμαρτυρίας. Το βρώμικο στεφάνι του μνημείου θα ήταν το τελευταίο πράγμα που θα αποχαιρετούσε την ικανότητά της να εισπράττει ηδονή και ικανοποίηση από τον άδικο, φθαρτό κόσμο μας.

Παραθέτω από τις δηλώσεις του κ. Τσιότρα Γ.Γ. της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας που με 991.126,30 ευρώ προϋπολογισμό, ενέταξε το έργο στο Περιφερειακό Επιχειρησιακό Πρόγραμμα Κεντρικής Μακεδονίας:

Θα κοπούν επίσης και θα εκριζωθούν όλα τα φυτά και δέντρα εκτός όσων διατηρούνται όπως φαίνεται στα σχέδια της μελέτης και τριών μικρών δένδρων που θα υποδειχθούν από την επίβλεψη, τα οποία θα αποσπασθούν με επιμέλεια.[…] Ακόμη θα δημιουργηθούν δύο ειδών επιφάνειες πρασίνου: επιφάνειες χλοοτάπητα και επιφάνειες χαμηλής βλάστησης.

Επομένως είναι εμφανές πως η νέα μας πλατεία εκτός από χρηστική και αισθητικά άρτια είναι ένας χώρος πρασίνου, ένα μικρός Μέλανας Δρυμός στο κέντρο της πόλης, όπου μικροί και μεγάλοι καθημερινά μπορούν να ξεκουράσουν τα μάτια τους από το γκρίζο του αστικού τοπίου. Τα παλιά δεντράκια θα τα βάλουμε αλλού είπε μάλλον γιατί η χαμηλή βλάστηση που το 2006 είχε εξαγγείλει πως θα δεσπόζει στη νέα πλατεία θα τα έπνιγε με τις δυναμικές και εκσυγχρονιστικές ρίζες της. Ένα τσιμεντένιο έμεσμα είναι δυστυχώς η πλατεία Ωρολογίου αγαπητοί μου. Μια κολασμένη, καυτή το καλοκαίρι και παγωμένη το χειμώνα, πανήγυρις τσιμεντόπλακας, μαρμάρου και πέτρας. Λες και φτερνίστηκε ο ΑΓΕΤ Ηρακλής πάνω της.

Συνεχίζω με τις προγραμματικές δηλώσεις του κυρίου Τσιότρα: Στη νοτιοανατολική πλευρά της πλατείας θα πραγματοποιηθεί υπερυψωμένη διαμόρφωση κλιμακωτής διάταξης που περιλαμβάνει επιφάνειες καθιστικών, πρασίνου και νερού. Θα κατασκευαστούν στην πλατεία τρεις ρηχές δεξαμενές.

Ναι αυτές οι γούρνες υπάρχουν, να τις επισκεφτείτε. Είναι όντως υπέροχες, πρωτότυπες και πρακτικές. Ας βάλουμε μέσα καμιά πέστροφα τουλάχιστον. Κανέναν γουλιανό, κανέναν κυπρίνο, να μάθουν τα παιδιά της περιοχής πώς είναι τα ψάρια. Αυτές οι γούρνες που λέτε έχουν πολύ ενδιαφέρον για δύο λόγους:1) Είναι οι μόνες νερότρυπες σε πλατεία που δεν θα βρεις μέσα πεταμένο ούτε ένα σεντς.. 2) Παρά τα 30; εκατοστά της στάθμης του νερού έχουν την ιδιότητα να εκπέμπουν μια χλωριούχο οσμή στην ατμόσφαιρα που θα την ζήλευαν ακόμα και τα εργοστάσια εμφιάλωσης της ΚΛΙΝΕΞ.

Το πιο αστείο όμως, ο Παρθενώνας της μικροαστικής μας αισθητικής, ο φάρος αρχιτεκτονικής μεγαλοφυΐας της αποστολικής μας πόλης είναι το κιόσκι! Έχουμε και κιόσκι αγαπητοί συμπολίτες μου στην πλατεία μας. Είναι ένα κιόσκι τελευταίας τεχνολογίας για να κάθεται όποιος θέλει και να ψήνεται χωρίς λόγο, να κοιτάει τις γούρνες που λέγαμε και το τσιμεντένιο αλώνι που απλώνεται μπροστά του. Γι αυτό και η προσέλευση του κόσμου σ αυτή την τόσο καινοτόμο χειρουργική αισθητική επέμβαση είναι αντίστοιχη του μεγαλείου της. Μονοψήφιος αριθμός ηλικιωμένων, τρεις τέσσερις ρετσινόφιλοι αναξιοπαθούντες και κανένα δωδεκάχρονο που ζουλοκαπνίζει. Αυτά όλα βέβαια το καλοκαίρι… Το χειμώνα βρίσκεται όπως και όλη η πλατεία σε χειμερία νάρκη.

Το ηρώο- μνημείο του κυρίου Βαρώτσου μου θυμίζει τις τηλεοπτικές διαφημίσεις που δεν βλέπονται. Σκέφτεσαι εκείνη την ώρα: Άντε πες ότι η διαφημιστική εταιρία ήταν ανίκανη, ο υπεύθυνος του διαφημιζόμενου προϊόντος δεν την είδε πριν βγει στον αέρα; Γιατί συμφώνησε, γιατί; Μήπως την πάτησε κανείς όπως ο γυμνός βασιλιάς; Δεν ήθελε να φανεί ταγάρι αν έλεγε ευθαρσώς ότι με αυτό το γιγάντιο πλειμομπίλ όχι Ήρωες, αλλά ούτε το κανάλι 66 δεν μπορείς να τιμήσεις;

Τουλάχιστον για το Ρολόι η βάση μπήκε, αλλά κάπου εκεί στις κερκίδες και στις γουρουνότρυπες τέλειωσαν τα λεφτά, πέταξαν τα ευρουλάκια και έμεινε η βάση χωρίς Ρολόι. Να έρχεται ο πεθερός δηλαδή στον αρραβώνα και να σου δίνει μια πολύ ωραία κασετίνα, θήκη ρολογιού. Να ανοίγεις, να είναι άδεια και να σου λέει «με τον καιρό όλα θα γίνουν. Είχα να πάρω πλατινένια ζαντολάστιχα για τo τρακτέρ και δεν μου φτάσαν τα λεφτά και για ρολόι» Λογικό και σεβαστό.

κείμενο: αλέξανδρος-κόγκας
επιμέλεια: κωνσταντία-μαζαράκη + ιάκωβος-καγκελίδης