Ο Άγιος Βαλεντίνος και το δράμα

Το έχεις ανάγκη, παραδέξου το

Είμαι σίγουρη, πως αν ο καημένος Βαλεντίνος ήξερε την τραγωδία που θα προκαλούσε στον σύγχρονο κόσμο, θα επέλεγε να μη γεννηθεί.

Το πραγματικό δράμα, δεν είναι ούτε οτιδήποτε μπορεί να φανταστεί κανείς σε σχήμα καρδιάς, οι ζαρτιέρες και τα στρινγκ, δεν είναι οι λάκτες, οι ταινίες περί πραγματικού έρωτα, ούτε το ξεπάτωμα εκατομμυρίων χιλιάδων αθώων λουλουδιών που καταλήγουν σε αποσύνθεση μαζί με τις υποσχέσεις αιώνιας πίστης και αφοσίωσης.

Όχι, δεν είναι αυτή η πραγματική υποκρισία. Όλο αυτό, αντίθετα, θα μπορούσε να ονομαστεί επιτυχημένη επιχειρηματικότητα και εμπορική ευστροφία. Και εκμετάλλευση φυσικά, αλλά -σοβαρά τώρα- τι σ’ αυτόν τον κόσμο δεν ενέχει εκμετάλλευση;

Το χειρότερο με αυτήν την παρωδία είναι η υποκρισία πάνω στην υποκρισία. Και ευθύς αμέσως θα εξηγήσω τι εννοώ. Και ποιος στις μέρες μας δεν έχει ακούσει πως η συγκεκριμένη «καθολική επέτειος» -γιατί εδώ μιλάμε για το μνημόσυνο ενός Αγίου, όχι για ένα χοντρούλι, ξανθούλι, αγγελάκι- είναι μια βιομηχανοποιημένη απάτη; Σίγουρα και οι πιο αμαθείς και αδαείς άνθρωποι που «γιορτάζουν» αυτή την άγια μνήμη έχουν ακούσει έστω μία φορά στη ζωή τους, πως πρόκειται για απάτη.

Κάποιοι το αποδέχονται, το διασκεδάζουν και λένε: «Γιατί όχι, ευκαιρία να βγάλω στην επιφάνεια τον ρομαντισμό μου. Την ανάγκη μου για επιβεβαίωση». Σ’ αυτούς τους συνειδητοποιημένους ανθρώπους έχω να πω ένα μεγάλο μπράβο για την αυτογνωσία τους.

Υπάρχουν όμως και οι άλλοι. Ή μάλλον οι άλλες. Γιατί τη μέρα αυτή, οι γυναίκες δεν κάνουν τίποτα απολύτως. Κι αυτές που κάνουν, δεν πρόκειται να το έκαναν αν δεν είχε προηγηθεί μια κίνηση από το αγόρι τους. Αυτές οι κυρίες κοροϊδεύουν πρώτα τον εαυτό τους και έπειτα όλους τους άλλους. Αποδέχονται τη σαθρότητα του πράγματος, αλλά αν εκείνη τη μέρα δεν μεταμορφωθείς σε καρδουλένιο Βαλεντίνο, απογοητεύονται.

Τα αγόρια είτε καταλάβουν τι γίνεται είτε όχι, συνήθως το προσπερνούν εύκολα, και τέλος της υπόθεσης. Το κορίτσι θα κλάψει, μπορεί να μεθύσει και λίγο, μπορεί ακόμη να βρει άλλον Βαλεντίνο για το βράδυ, και θα κοιμηθεί στο δακρύβρεχτο, γεμάτο ξεπλυμένη μάσκαρα μαξιλάρι του.

Σε πολύ ακραίες και σπάνιες περιπτώσεις, όταν το αγόρι καταλάβει τι γίνεται, μεταμορφώνεται σε κλάσματα δευτερολέπτου στον τέλειο Βαλεντίνο, χτυπώντας ρυθμικά την πόρτα του κοριτσιού. Και τότε το κορίτσι θα συγκινηθεί, θα τον αγκαλιάσει και θα του πει: «Αφού σου είπα χαζούλη, πως δεν τα έχουμε ανάγκη αυτά». Μια σκηνή fifty shades of grey θα ακολουθήσει και θα κοιμηθούν όλοι αγαπημένοι.

Το αγόρι τότε, πέρα απ’ την γκρίνια που θα γλυτώσει τις επόμενες μέρες, θα έχει πάρει ένα μοναδικό μάθημα γι’ αυτήν τη ζωή:

Όλες μας χρειαζόμαστε την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου. Είναι ό,τι έχουμε ανάγκη, τυλιγμένο σε φανταχτερό κουτάκι με σοκολατάκια σε σχήμα καρδίας. Είναι η επιβεβαίωσή μας.

Γι αυτό κοριτσάρες μου, έχω δύο συμβουλές να δώσω:

Πρώτον: Σταματήστε να υποκρίνεστε και να εθελοτυφλείτε. Ό,τι και να πιστεύετε γι’ αυτό το μνημόσυνο της ντροπής, το χρειάζεστε. Οπότε, για να μη φαίνεστε εντελώς ρηχές στα μάτια των αγοριών σας, πείτε καλύτερα: «Το ξέρω, αγάπη μου, πως αυτή η γιορτή είναι για τον …, αλλά δε θα ‘λεγα όχι σε ένα ρομαντικό δείπνο»

Δεύτερον: Καλά θα κάνετε να βρείτε κάποιον που δε θα του βγαίνει ο Βαλεντίνος από μέσα του μόνο 14 του Φλεβάρη. Κάποιον που θα σας πηγαίνει βόλτες και για ρομαντικά δείπνα με κεριά και καρδούλες όλον το χρόνο. Αν δεν το κάνει, πολύ απλά σημαίνει πως εκτός από τις πολυεθνικές, υπάρχει και κάποιος άλλος που εκμεταλλεύεται τον συναισθηματισμό σας.

Άντε, και Happy Valentine’s day.

κείμενο: νίκη-ζερβού
επιμέλεια: αλέξανδρος-κόγκας + ιάκωβος-καγκελίδης