Η βασίλισσα της σκόνης

Σκόνη να πατινάρει τις αμυγδαλές, να καμουφλάρει τους πάντες και τα πάντα μέσα σ ένα κινηματογραφικό τοπίο αστικής μάχης

Μια επική ανακοίνωση, που θα έκανε τον Αϊζενστάιν να κουρνιάσει στη γωνίτσα του σαν ζημιάρικο νήπιο, κατάφερε να μετατρέψει τη χιονόπτωση του 2013 στην μικρή, αποστολική μας πόλη σε έναν φάρο φωτεινό, μια αφορμή για δάκρυα περηφάνιας, εμπύρετα ρίγη συγκίνησης και εκτεταμένα δερματικά μπιμπικιάσματα. Τα επιφορτισμένα με το έργο της αστικής ανάπλασης συνεργεία θα έδιναν τον τίμιο αγώνα τους και δουλεύοντας νυχθημερόν θα ολοκλήρωναν σύντομα το έργο της διαπλάτυνσης και του γκαζονοστολισμού των πεζοδρομίων της οδού Εληάς, αψηφώντας τη μάνητα των στοιχείων της φύσης. Έτσι κι έγινε. Πραγματικά ηρωική προσπάθεια, αντάξια της αυταπάρνησης των προγόνων μας που αψηφώντας τον χιονιά, έγραψαν στα αλβανικά βουνά μια απ τις λαμπρότερες σελίδες της ιστορίας μας. Αεεεεεεερα!!!!

Τι σου είναι οι συνειρμοί… Πίνδου, Τρεμπεσίνας, Μοράβα... Κέντρο της Βέροιας. Άνοιξη πλέον του 2013, 72 ολόκληρα χρόνια μετά από το έπος της Αλβανίας. Καθημερινές οδομαχίες. Εκκωφαντικοί ήχοι βομβαρδιστικών, διεσπαρμένα θραύσματα, ο κουρνιαχτός της μάχης, ο παραλογισμός του πολέμου. Η εαρινή επίθεση στη λεωφόρο Ανοίξεως. Ανάπλαση της βυζαντινής μας πόλης με σημιτικά εκσυγχρονιστικά δεδομένα. Μετά τα χειμερινά αναχώματα επί της Ανοίξεως, η άνοιξη μας έφερε τη σκόνη. Ο σύγχρονος Παρθενώνας που φαίνεται πως χτίζεται κατά μήκους της είναι απαιτητικός. Ζητά να επιστρατεύσουμε όλη μας την υπομονή και προστατευμένοι πίσω από τις ασφυξιογόνες μάσκες μας να αντιμετωπίσουμε με θάρρος την καθημερινότητα που μοιάζει με έναν σκονισμένο Γολγοθά. Αλίμονο στους δρόμους που δεν φιλοξενούν διψήφιο αριθμό καφέ, παρά μόνο πολυάριθμες πολυκατοικίες, δημοτικά σχολεία και εμπορικά καταστήματα.

Έχω εκνευριστεί με τις αδυναμίες του ανθρώπινου σώματος. Η αναπνοή ας πούμε, η ανάγκη για οξυγόνο... Πόσο μικροαστική συνήθεια, Θεέ μου. Γι αυτό κι εμείς οι παρά και επί της λεωφόρου (γκούχου) Ανοίξεως (γκούχου γκούχου) περαστικοί αρνούμαστε να πάρουμε ανάσα. Στην καλύτερη περίπτωση θα φτερνιζόμαστε τσιμεντόλιθους, γκρο μπετό και γαλατικά μενίρ. Τα παιδιά στο 7&11 δημοτικό σχολείο δείχνουν να το διασκεδάζουν. Αν εξαιρέσει κανείς την εμφάνισή τους που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τους έφηβους ανθρακωρύχους της εποχής της βιομηχανικής επανάστασης στην Αγγλία, οι νέες συνθήκες τους επιτρέπουν να προσεγγίσουν με βιωματικό τρόπο την σημασία του πνεύμονα για την ορθή λειτουργία του σώματος. Ανεκτίμητο εκπαιδευτικό έργο. Το ίδιο και για τους μεγαλύτερους. Σκόνη στις βιτρίνες, σκόνη στα αυτοκίνητα, σκόνη στα απλωμένα ρούχα, στα λυτά μαλλιά, σκόνη να πατινάρει τις αμυγδαλές, να καμουφλάρει τους πάντες και τα πάντα μέσα σ ένα κινηματογραφικό τοπίο αστικής μάχης.

Ασφαλώς υπάρχει κι ο αντίλογος που συνοψίζεται στη φράση «πρέπει να σπάσεις αβγά για να κάνεις ομελέτα». Ναι, αμέ. Πόσα όμως; Γιατί αν δεν κάνω λάθος και με 2 αβγά και με 72, πάλι ομελέτα κάνεις. Επομένως και μια βδομάδα μπορεί να κερνάω τις αεροφόρους οδούς μου 50κιλα τσιμεντοκονιάματος με το καλημέρα, και είκοσι χρόνια. Αν με ρωτάτε, θα επέλεγα τη μια βδομάδα. Αλλά απ’ ότι φαίνεται είναι κι αυτό μια από τις χιλιάδες προσωπικές μου αναπηρίες. Δεν είμαι ικανός ο πτωχός να αντιληφθώ το μέγεθος της θυσίας που πρέπει κανείς να κάνει για την τέχνη.

Περπατώ στη λεωφόρο Ανοίξεως, κόντρα στον ήλιο και στον άνεμο. Τα ρουθούνια μου μοιάζουν με του Keith Richards, πριν βγει στη σκηνή. Σκέφτομαι πως την άνοιξη και τα γομάρια ακόμα ερωτεύονται και νιώθουν τον εαυτό τους να γιγαντώνεται, να γίνεται καλύτερος. Είναι μια παρηγοριά. Η δική μου άνοιξη όπως όλα δείχνουν χάνεται στη σκόνη.



κείμενο: αλέξανδρος-κόγκας
φωτογραφίες: κωνσταντία-μαζαράκη
επιμέλεια: πωλίνα-ταϊγανίδου + τάσος-θώμογλου