Το ΑΠΘ είναι ακόμη εδώ

Μήπως τελικά να παραμείνει η ταμπέλα;

Το πόσο είχα πικαριστεί από την αποχώρηση του πανεπιστημιακού τμήματος της Βέροιας, δε λέγεται. Ήταν βέβαια, πολύ δελεαστικό το θέμα, μου θύμιζε ένα γλυκόπικρο ρομάντζο, δημοσιευμένο σε συνέχειες σε τοπική εφημερίδα της δεκαετίας του ’20. Ένταση, πάθος, παρασκήνιο, πολιτικά συμφέροντα και ηθικολογίες σε ντο μινόρε. Αποκλειστικά για αδιάβροχες μάσκαρες. Το ότι ο δήμος Βέροιας έδωσε κοντά 2 εκατομμύρια ευρώ για την δημιουργία του χώρου, ας το κρίνουν οι ειδικοί. Εμένα μου ακούγεται σαν ένα υπερβολικό ποντάρισμα, προερχόμενο είτε από λάθος εκτίμηση ή από λάθος πληροφόρηση. Από κάτι λάθος πάντως. Κι αυτό αποδείχτηκε και θα αποδειχτεί και στο μέλλον ακόμη πιο εκκωφαντικά.


Από την άλλη, είχε σχηματιστεί ένα μεγάλο ερωτηματικό πάνω από την έκταση στις Βαρβάρες. Τώρα που έφυγαν οι Χωροτάκτες τι θα απογίνει ο εξαιρετικός πράγματι χώρος; Φύλακες από το ΑΠΘ, η μπάρα κατεβασμένη, οι πευκοβελόνες μέχρι τον αστράγαλο και μια μελαγχολία στην ατμόσφαιρα που θύμιζε σανατόριο ή κατασκηνωτικό χώρο τον Νοέμβρη.

«Το ΑΠΘ δεν φεύγει από τη Βέροια, αλλά περιμένει από το Υπουργείο Ανάπτυξης την επέκταση της χρήσης των εγκαταστάσεων, ώστε να αρχίσει τις δραστηριότητές του άμεσα. Στις αρχές Ιουλίου γίνεται το Συνέδριο των Μεταπτυχιακών, και η εγκατάσταση των Κέντρων Απ. Παύλου, Αγ. Δημητρίου και Αγ. Γρηγορίου του Παλαμά και μέρος της Δια Βίου του ΑΠΘ. Τον Αύγουστο θα λάβει χώρα το Summer School on Orthodox Theology.
Επίσης το τμήμα Χωροταξίας και Ανάπτυξης έχει δηλώσει ετοιμότητα για την ίδρυση ανοιχτού Αγροτικού Μουσείου, το Τμήμα Αρχαιολογίας και η Αρχιτεκτονική για τα μεταπτυχιακά τους, αλλά πραγματικά έτοιμη για να αναλάβει δράση είναι από «προχθές» μόνο η Θεολογική.»

Αυτά σε δική μου περιληπτική απόδοση μου εμπιστεύτηκε η αξιολογότατη κυρία Δέσπω Λιάλιου, η Αντιπρύτανις Ακαδημαϊκών Υποθέσεων και Προσωπικού-Αναπληρώτρια Πρύτανη του ιδρύματος, επισυνάπτοντας υλικό σχετικά με τις δράσεις.

Ο δρόμος χτίζεται πηγαίνοντας, όμως οπωσδήποτε η επικοινωνία μας άμβλυνε τόσο την μονομερή τοπική πληροφόρησή μου όσο και τον προβληματισμό που φέρνει η απόρριψη. Γιατί η αλήθεια είναι πως ο τρόπος που έφυγε το ΤΜΧΑ από τη Βέροια, δεν είναι ιδιαίτερα τιμητικός για τους καθηγητές του τμήματος. Τα επιχειρήματα του στυλ «δεν μας βγάζει η βενζίνη μέχρι τη Βέροια» με προσέβαλαν, όχι για κάποιον άλλο λόγο, απλά επειδή θέλω να είμαι κιμπάρης. Και στον Θανασάκη στον Κηφισό, όταν μου ζητάει ευρώ για να κολλήσει στο εισιτήριο που θα τον βγάλει στο νοσοκομείο που είναι η θεία του και άλλα τέτοια νόστιμα, πάντα δίνω. Όχι επειδή τον πιστεύω, αλλά επειδή προτιμώ να με πάρει για κορόιδο από το να με περάσει για γύφτο. Τέλος πάντων θα τα βρούμε και μe αυτούς εφόσον χρειαστεί. Καλή θέληση χρειάζεται.

Και την έχουμε την καλή θέληση. Όσοι από εμάς την απέβαλαν κάπου στην πορεία, νομίζω πως πρέπει να αγκαλιάσουμε τις δράσεις του ΑΠΘ. Βρίσκονται όλες στον σωστό δρόμο (ξαναλέω οι αξιότιμοι καθηγητές του ΤΜΧΑ αν χρειαστεί να οργανώσουν το μουσείο, θα εξυπηρετηθούν ως προς την μετακίνησή τους. Θα τους πηγαινοφέρνω με το κορσάκι μέρα-νύχτα). Όμως ποιος μπορεί να πει πως η Θεολογική δεν έπρεπε ίσως εξ αρχής να εγκαταστήσει τμήμα στην αποστολική μας πόλη, τη μικρή Ιερουσαλήμ; Εύλογος προσανατολισμός. Όπως ασφαλώς και η αρχαιολογική έρευνα και μελέτη μπορεί να στεγαστεί στα κτίρια αυτά, τα οποία κυριολεκτικά βρίσκονται σε χώρο όπου θα μπορούσε κάλλιστα να έχει κάνει πικ νικ ο Αλέξανδρος στην προμεγεθυμένη φάση του βίου του.

Εύστοχες επιλογές. Δηλαδή αν εξαιρέσουμε την επιλογή δημιουργίας τμημάτων «Καφεγνωσίας-μπαρίστα», «Μετεωρολογίας αδιάκοπης βροχής» και «Θορυβώδους εξατμίσεως» δεν θα μπορούσε να περιμένει κανείς ορθότερο προσανατολισμό.

Ας ανακτήσουμε λοιπόν τις δυνάμεις μας και να συμμετάσχουμε στην αναδιοργάνωση του ΑΠΘ στην πόλη μας. Εξάλλου αν δεν είναι αυτά τα δικά μας ξύλινα τείχη, τότε ποια μπορεί να είναι; Τα Παπάκια χωρίς πάπιες, ο Αη-Γιάννης χωρίς Αη-Γιάννη ή οι πεζόδρομοι χωρίς πεζόδρομους; Ε, ως τώρα είχαμε πινακίδα ΑΠΘ με λίγο ΑΠΘ μέσα, αλλά θα φτιάξει το παραμύθι. Σειρά μετά έχει ο Αη-Γιάννης.

ΥΓ: Θερμές ευχαριστίες στην κυρία Λιάλιου.

κείμενο: αλέξανδρος-κόγκας
φωτογραφίες: κωνσταντία-μαζαράκη
επιμέλεια: τάσος-θώμογλου