Υπάρχει ελπίδα για τον άνθρωπο;

Αν μπορούσαμε να δούμε πόσα χιλιόμετρα έχουμε μπροστά μας.

Σκόρπιες σκέψεις, επαγγελματικά σχέδια και λύσεις σε προβλήματα των ημερών, που ποτέ δεν θα πάρουν πιθανότατα σάρκα και οστά. Ακούς την λύση στον κόσμο και ένας καφές αρκεί μέσα στο πλήθος για να διαπιστώσεις, πως υπάρχει σχέδιο και πρόγραμμα. Πέρασε καιρός και έχουμε συνηθίσει, είμαστε ολιγαρκείς πλέον. Γιατί απλά δεν έχουμε φανταστεί την ζωή μας αλλιώς, ίσως έχουμε κουραστεί να την ονειρευόμαστε διαφορετική.

Έχουμε πετάξει από καιρό τα θέλω της εφηβείας και τα εφόδια για μια καλύτερη ζωή. Για άλλους κοσμούν το σαλόνι και για άλλους τον διάδρομο μπαίνοντας στο σπίτι. Φωτογραφίες παλιές από ορκωμοσίες και βραβεύσεις, γονείς δίχως τα σημάδια του χρόνου πάνω σε αυτές και την κούραση των τελευταίων ετών. Κάπου ανάμεσα σε αυτές τις αγκαλιές και εγώ. Νέος ωραίος καλοντυμένος και σπουδαγμένος με βλέμμα καθαρό. Δέκα χρόνια μετά τίποτε δεν θυμίζει εκείνη την ημέρα, αν δεν αποτελείς εξαίρεση στον κανόνα, σίγουρα η δουλειά σου δεν έχει καμία σχέση με αυτό που σπούδασες και έχεις ένα καινό μέσα στο μυαλό σου, για το πώς έφτασες από τα 23 στα 33; O χρόνος δεν ήταν καλός μαζί σου και τα μαλλιά σου άσπρισαν. Κάπου υπάρχει και μια απονεύρωση, ίσως και ένα δόντι λιγότερο, που απλά κουράστηκε να σου κάνει παρέα σε όλα αυτά τα πλαστικά που έχεις στην διατροφή σου και σε παράτησε και αυτό. Πιθανότατα να μην έχεις πετύχει κανέναν από τους στόχους σου, εθελοτυφλείς και πιστεύεις πως αύριο θα ξυπνήσεις με τσαμπουκά και θα πάρεις την ζωή στα χέρια σου. Ξυπνάς και δεν το κάνεις!

Τι είναι αυτό άραγε, που μας έχει σβήσει τον σκοπό από μέσα μας; Σαν να μην υπήρχε ποτέ, σαν ένα παλιό αγαπημένο παντελόνι που κρατάς μέσα στην ντουλάπα σου χρόνια τώρα και δεν λες να το πετάξεις και ας ξέρεις ότι δεν θα βάλεις ξανά. Αλλά αρνείσαι να πετάξεις. Κάπως έτσι νιώθεις και για τους στόχους και τα θέλω σου, δεν τα πετάς γιατί τα θέλεις. Τα κρατάς κριμένα μην στα πάρει κανείς, και κατά καιρούς τα προστατεύεις. Μπαίνοντας μπροστά στην μάνα σου να μην πετάξει όλα αυτά τα παντελόνια από εκεί μέσα.

Τι είναι αυτό που μας κρατά τόσο δεμένους και παθητικούς στις ημέρες μας; Μια ζωή αλλιώς! Έχουμε κολλήσει στο χρήμα, ζούμε για αυτό και όλα έχουν να κάνουν με αυτό. Πόσο μαλακία μου ακούγεται και μόνο που το γράφω, το ξανά διαβάζω και δεν το σβήνω. Ζούμε τελικά; Τόσα μέσα γύρο μας και εμείς ανήμποροι να τα διαχειριστούμε. Τι να είναι αυτό άραγε που θα μας δώσει μια κλωτσιά και θα πάρουμε ξανά μπροστά; Έχουμε χάσει τόσο χρόνο, έχουμε επικεντρωθεί τόσο πολύ στα υλικά αγαθά, που έχουμε φτάσει στο σημείο να κυκλοφορούμε σαν διαφημιστικά flyer ανάμεσα στον κόσμο. Δεν κάνω κριτική, απλά εκφράζομαι ξέροντας πως δεν λέω κάτι σημαντικό και πως όλες αυτές οι λέξεις θα μπορούσαν απλά να αποτελούν παρέα ενός καφέ με την παρέα μου. Μπήκα στην διαδικασία να παρομοιάσω, την καθημερινότητα μου με κάτι. Μια χαλασμένη τηλεόραση μου μπήκε στο μυαλό, παίζει μόνο ένα κανάλι και δεν λέω να φωνάξω κάποιον να την διορθώσει. Ακούγεται αστείο το ξέρω, σίγουρα κάτι δεν πάει καλά, εγώ συνεχίζω να γράφω εσύ συνεχίζεις να διαβάζεις και μια ακόμα μέρα θα αποτελεί παρελθόν σε λίγες ώρες.

Όταν αποφασίσουμε να δούμε την ζωή αλλιώς ή ακόμα καλύτερα τον εαυτό μας σε μια καλύτερη έκδοση και όχι απαραίτητα ζώντας αυτήν μέσα στο κλουβί που έχει κατασκευαστεί ειδικά για εμάς από εμάς, τότε ίσως θα μπορέσουμε να πούμε ότι υπάρχει μια ελπίδα για τον άνθρωπο.

κείμενο: στάθης-κακουλίδης
επιμέλεια: ιάκωβος-καγκελίδης + πωλίνα-ταϊγανίδου