Σκόρπιες σκέψεις

Γιατί εσύ να είσαι πιο τυχερός από εμένα;

Είναι κάτι που μας κάνει τυχερούς;

Γιατί, αν είναι κάτι αυτό το κάτι, ή να πάμε να το αγοράσουμε ή να πάμε να το βρούμε. Γεννήθηκα κάπου μακριά από την τύχη μου και μέχρι τώρα που σας γράφω δεν έχω να θυμάμαι πολλά για να μοιραστώ. Δεν είχα πολλές εκπλήξεις, τα συνηθισμένα. Τώρα που περνάνε εικόνες από τα μάτια μου θυμάμαι μια τούρτα, ο αριθμός ένα πάνω σε αυτήν. Εγώ στην αγκαλιά του πατέρα μου, λίγα άτομα χαμόγελα και ένα παιδικό τραγουδάκι για δύο λεπτά ίσα ίσα να σβήσω το κερί.

Γιατί εσύ να είσαι πιο τυχερός από εμένα;

Έγινα σκληρός με το πέρασμα των χρόνων. Δεν το ήθελα φίλε μου εγώ και η οικογένεια μου, δεν είχαμε σχεδιάσει τίποτα από όλα αυτά. Στέκομαι μπροστά σου, φλας από αμέτρητες φωτογραφικές. Έγινα σταρ όλου του πλανήτη και θυμήθηκα και τότε, που ήμουν μικρός είχα μπει στα πέντε, μόλις είχα χάσει τους γονείς μου. Αν ήξερα πως η τούρτα με τον αριθμό πέντε θα ήταν από τις τελευταίες μου δεν θα την έσβηνα ποτέ.

Μια αλλαγή που έφτασε σου χτυπά την πόρτα, είναι το καινούργιο σου εγώ.

Το κλίμα είναι τόσο βαρύ, που ούτε και σήμερα κατάφερες να σηκωθείς νωρίς. Όλα γύρω σου λευκά, η κουρτίνα ανεμίζει ελαφρά και ένα δροσερό αεράκι αποτέλεσε τον λόγο που ξύπνησες. Κάτι δεν πάει καλά, βλέπεις ακόμα όνειρο. Ήταν εκείνο το διαφημιστικό από χθες το βράδυ, Βιτάμ! Μα τίποτα δεν μου θυμίζει το σπίτι μου, είμαι σε νοσοκομείο. Μόνος, μα είμαι μικρός ακόμα για να είμαι μόνος. Κανονικά τέτοια ώρα έπρεπε να είμαι στο σχολείο. Θα με σκοτώσει η μαμά μου αν μάθει ότι δεν πήγα... Μα τι λέω, δεν έχω γονείς!

Γιατί δεν με θέλει κανείς;

Σήμερα βγήκα πολλές φωτογραφίες, ο κόσμος έδειξε την αγάπη του για λίγα δευτερόλεπτα, όσο κρατάει ένα κλικ σε μια φωτογραφία. Άκουσα πως θα με βοηθήσουν και πως αξίζω το καλύτερο. Τόση αγάπη πήρα σήμερα, σταρ ημέρα δεύτερη, κάτι μου λέει ότι θα φύγω από εδώ. Θυμάμαι το απόκομμα μιας πεταμένης εφημερίδας στην ρόδα ενός καμένου αμαξιού. Ήταν ένας φίλος μου με τα μούτρα του μέσα στο νερό, ήταν και αυτός σταρ της εποχής μα τώρα είμαι εγώ και αυτός ξεχάστηκε.

Ποιο είναι το επόμενο μου βήμα;

Άλλοι λένε ότι θα μεγαλώσω και θα τους ανατινάξω όλους, μα εγώ θέλω να γίνω ιατρός μετά από όλα αυτά. Έφτασα Ελλάδα σχεδόν λιπόθυμος, μου λείπουν είδη τα παιχνίδια μου, δεν μπόρεσα να τα πάρω. Ο ήλιος εδώ είναι αφόρητος, αν είχα την μαμά μου σίγουρα θα μου είχε βάλει ένα καπέλο. Αν είχα τον μπαμπά μου θα με είχε σκεπάσει μέσα στην αγκαλιά του. Δεν καταλαβαίνω την γλώσσα, μα σίγουρα δεν καταλαβαίνω την αλλαγή.

Τα χρόνια πέρασαν.

Θυμάμαι τότε που έμενα σε κάτι γραμμές τρένου, απέναντι μια αποθήκη με κλειδαριές και έναν φράχτη. Είχε μέσα τρόφιμα, μα δεν έφτασαν ποτέ στα χέρια μου. Τι σημασία έχει και σε ζαλίζω, είμαστε εδώ. Δεν μπόρεσα να καταλάβω τον κόσμο σας. Γιατί δεν μπήκε ποτέ στην λογική να μου μάθει. Με κυνηγάνε και ο χρόνος σου τελειώνει, σίγουρα ο δικός μου έχει τελειώσει εδώ και χρόνια. Να ξέρεις φίλε μου πως το προσπάθησα, αλλά ο κόσμος μας δεν το ήθελε, είχα βλέπεις την σφραγίδα του ακατάλληλου προϊόντος για αυτόν. Έτσι λοιπόν με πέταξε αλλά δεν μπόρεσε να με εξαφανίσει. Είμαι ξέρεις σαν εκείνο το πλαστικό που όσο και να το κάψεις θα είναι για πάντα εκεί. Γιατί απλά δεν βρήκες τρόπο να το μεταποιήσεις η να το κάνεις και πάλι χρήσιμο.

Μπαμ!

...και το αίμα κύλησε όπως τότε, ένας πόλεμος του κόσμου μου, που εσύ φροντίζεις να κρατάς σε λήθαργο και να μην τον φωτίσεις ποτέ γιατί και εσύ αγάπησες το σκοτάδι. Βλέπεις είναι πιο βολικό, το φως θέλει μαγκιά, δεν μπαίνει εύκολα μέσα σε στενά, κρύπτες και χαράδρες. Ο κόσμος σας είναι φτιαγμένος από γυαλί και μόνο όταν σπάσει το φως θα μπει πραγματικά μέσα του. Εγώ είμαι πλέον μια πέτρα, εσύ φρόντισες να γίνω η αόρατή σου απειλή. Με κρατά ήρεμο, μέσα σε όλη αυτήν την τρέλα ασυνεννοησίας και παράλληλης απουσίας συναισθημάτων των ανθρώπων γύρω μου, το να αντιδρώ έτσι. Είναι σαν μια τιμωρία, που εσύ αποφάσισες πριν χρόνια να σου αποδώσω, τότε που ήμουν πέντε θυμάσαι; Είμαι εκείνο το παιδί.... Τελικά έγινα ο δολοφόνος σου.... Αν ήσουν εσύ στην θέση μου θα τα είχες καταφέρει καλύτερα;

Μια σκέψη για το τέλος.

...υπάρχει γυρισμός για όλα αυτά τα παιδιά; Υπάρχει ένα λαμπρό μέλλον μέσα στον δυτικό μας κόσμο; Μια απάντηση που θα πάρουμε και θα κριθεί σίγουρα από τις πράξεις μας χρόνια μετά.

κείμενο: Stathis_26xxx
επιμέλεια: πωλίνα-ταϊγανίδου + ιάκωβος-καγκελίδης