Το Σύνδρομο “Ματίνα Μανταρινάκη” Και Το Δράμα.

“Πολύ ωραίος γάμος, πολύ ωραίος κι ο γαμπρός! Αδέλφια έχει;”

Λοιπόν, το παντρέψαμε και το Κατερινάκι μας και το Μαράκι μας και το Ρουλάκι μας. Και τι ωραίοι γάμοι, ε;! Με τα όλα τους.

Ε, λοιπόν κι εγώ θα παντρευτώ. Τον Χάρο! - που θα έλεγε και η ομοιοπαθούσα Ματίνα Μανταρινάκη-.

Γιατί, δεν ξέρετε τι βάσανο είναι να είσαι κοντά στα τριάντα και αδέσμευτη. Εγώ, τι είμαι; Ένα ώριμο φρούτο είμαι. Μια αόρατη, ταπεινή, κοπέλα της διπλανής πόρτας.

Πάω στους γάμους και κλαίω.

“Ναι Κατερινάκι μου, να το γράψεις το όνομά μου στο παπούτσι σου! Ναι, πρώτο πρώτο!” Μετά μου είπαν πως τα πρώτα δεν σβήνονται γιατί δεν τρίβεται τόσο το πέλμα σ’ εκείνο το σημείο κι έπεσα να πεθάνω. “Δε θα με πάρει από κάτω” λέω και τραβάω τη νύφη να χορέψει και να χοροπηδήσει στην πίστα μέχρι λιποθυμίας.

Το όνομά μου θα σβηστεί που να χαθεί ο κόσμος όλος! Κι εκείνο το ψηλό, μελαχρινό παλικάρι με το εργοστάσιο λευκών ειδών που είδα στον ύπνο μου όταν έβαλα το ρύζι κάτω από το μαξιλάρι, θα το πάρω! Τόσο πολύ τον θέλω που άρχισα να κάνω αναζήτηση στο facebook όλους τους ψηλούς, μελαχρινούς μπας και τον βρω.

Δεν μπορώ να πω, κι οι συγγενείς με σύστησαν σε όλα τα ελεύθερα αγόρια στον γάμο αλλά τζίφος. Δεν θέλουν οι άντρες έξυπνες γυναίκες με άποψη, παιδί μου. Όσο πιο χαζή είσαι, τόσο το καλύτερο. Που να εκτιμήσουν, φυσικά, τις γνώσεις μου στο σύγχρονο κίνημα του σουρεαλισμού και στο “Théâtre de l'Absurde”, ως την πιο εξέχουσα μορφή θεάτρου στην σύγχρονη κοινωνία του Παραλόγου. “Παράλογη είσαι εσύ” μου έλεγαν και έφευγαν.

Περνάμε μια ζωή μέσα στην μόρφωση και την πνευματική καλλιέργεια για να μας πούνε παράλογες και να μας παρατήσουν. Κατάλαβες;!

Και να σου τα φαγητά να περνάνε και τα γλυκά κι εγώ πάνω στην πίστα να χορεύω τα τσάμικα και τα καλαματιανά για να δει ο κόσμος τί πρόσχαρη κοπέλα, κοντά στις παραδόσεις είμαι και να ‘μαι με ένα μπουκάλι ουίσκι στο χέρι όταν πια όλες οι ελπίδες με εγκατέλειψαν.

“Στην υγειά σου Κατερινάκι! Πολύ ωραίος γάμος, πολύ ωραίος κι ο γαμπρός! Αδέλφια έχει;”

Σιγά, δηλαδή, τι ζήτησα! Ένα έξυπνο παιδί, πλούσιο και όμορφο να με πάρει.
Δεν είναι έξυπνο; Δεν πειράζει. Καλό να είναι!
Δεν είναι πλούσιο; Δεν πειράζει. Έχω προίκα!
Δεν είναι όμορφο; Δεν πειράζει. Στην ψυχή κρύβεται η ομορφιά!
Με λίγα λόγια, τι ζήτησα κι εγώ η έρμη; Ένα παιδί να με πάρει.

Έσπασε κι η κουμπάρα το πόδι όταν έπεσα πάνω της να πιάσω την ανθοδέσμη, όμως δεν πειράζει. Ξανθιά με αναλογίες μοντέλου είναι, από μυαλό τίποτα ιδιαίτερο οπότε η τύχη θα της χαμογελάσει. Όχι σαν κάποιες άλλες που θα μαραθούν και θα γεράσουν μόνες.

Ε, λοιπόν το αποφάσισα! Θα μονάσω. Σιγά μην τρέχω πίσω από τους άντρες. Ούτε που τους έχω ανάγκη.
“Γιάννη μου, εσύ; Έλα γλυκέ μου πίσω, θα φαρμακωθώ, Απ’ τον παιδικό σταθμό σε κυνηγάω!”

*Αυτό το άρθρο-παραλήρημα, είναι αφιερωμένο στην Κατερίνα με την ευχή να ζει πάντα τόσο ευτυχισμένη όσο την μέρα που παντρεύτηκε.

κείμενο + φωτογραφίες: νίκη-ζερβού
photo edit: λευτέρης-τσινάρης
επιμέλεια: οδυσσέας-κοσμάτος + ιάκωβος-καγκελίδης