Ετοιμασίες για ξεχειμώνιασμα

το ‘Σκέφτομαι και γράφω’ του φθινοπώρου

Είναι κι αυτές οι εποχές, βρε παιδί μου, άλλο πράγμα! Εκεί που πας να τις συνηθίσεις, να τις αγκαλιάσεις και να γίνεις ένα μαζί τους, τσουπ πρέπει ξαφνικά να τους κουνήσεις το μαντήλι. Ένας άσπρος κύκλος, μια αχανής και συνάμα δρομολογημένη πορεία χαρακτηρίζει όλη τη ρουτίνα των εποχών. Αν μου έβαζες να έγραφα «Σκέφτομαι και γράφω» με θέμα την πιο αγαπημένη μου εποχή, θα διάλεγα κατευθείαν το Φθινόπωρο. Γιατί; Διαβάστε προσεκτικά…

Δευτέρα 17/10/2016
Αγαπημένη μας κυρία,

Έχετε παρατηρήσει πως η φύση τώρα βγάζει τα πιο γήινα χρώματα της; Τα πορτοκαλοκίτρινα φύλλα αποχαιρετούν τη μαμά-δέντρο και σωριάζονται καταγής. Όχιιι, δεν το κάνουν επίτηδες κυρία, έχουν να επιτελέσουν ένα έργο. Διακοσμούν το άχαρο γκρι και μαύρο όχι μόνο της ασφάλτου, αλλά και της ψυχολογίας μας. Τα κουρασμένα δέντρα γέρνουν τα γυμνούλικα κορμιά τους και περιμένουν να ξεπλυθούν, να εξυγιανθούν και να ξαναγεννηθούν. Μήπως να κάναμε κι εμείς το ίδιο; Γιατί Φθινόπωρο σημαίνει αρχή, σημαίνει να πιάνεις το νήμα και το νόημα του πιο γλυκού ταξιδιού στον κόσμο. Οφείλουμε να βλέπουμε τα πράγματα με πιο αγνό και παρθένο μάτι, να συναντούμε τους εαυτούς μας κάτω από τη γέφυρα του παραμυθιού και να ανασυγκροτούμε τις δυνάμεις μας. Να κάνουμε όνειρα κι ας μη βγουν ποτέ αληθινά. Μια καινούργια ζωή απλώνεται στα πόδια μας, θα την αφήσουμε ανεκμετάλλευτη;

Έν Φθινοπώρω ήν ο Έρως… Το πιο ρομαντικό τοπίο το συναντά κανείς αυτήν την εποχή. Στάσου για λίγο στο παράθυρο το απόγευμα και χάζεψε. Το ανοιχτό γαλάζιο ενώνεται με το σκούρο, βαθύ μπλε. Τα πουλιά πετάνε χαμηλά και προοικονομούν τη βροχή. Ανάσανε αργά την αγιότητα που προσφέρει το βρεγμένο χώμα, παρατήρησε τις στάλες που κρέμονται σα φιλιά πάνω στα κλωνάρια, άπλωσε το χέρι σου και μάζεψε όσο Φθινόπωρο μπορείς μέσα στη χούφτα σου. Κυνήγα το Θεό Έρωτα με τα βέλη και τα φτερωτά του σανδάλια. Κάπου εδώ τριγυρνάει. Όσα μας περιτριγυρίζουν πάλλονται ρυθμικά, κυρία, σα γυναίκες που χαρίζονται απλόχερα σε στιγμές ηδονής και ευχαρίστησης. Το ζευγάρωμα αυτήν την εποχή ανθίζει. Όλοι κυνηγάμε τη ζεστασιά της αγκαλιάς, τη συντροφικότητα του λόγου, την αγάπη στα πρόχειρά της. Περίμενε και θα σου ‘ρθει το βέλος στον ποπό.

Κύρια, ξέρετε ποιο είναι το προτέρημα το μεγάλο; Μαζευόμαστε όλοι μαζί σπίτι και απολαμβάνουμε στιγμές οικογενειακής θαλπωρής. Η μαμά πλέκει για τα πολυπόθητα εγγονάκια μας, που ακόμη αργεί να τα φέρει ο πελαργός, ο μπαμπάς πίνει το τσάι του και λύνει σταυρόλεξα και εμείς καθόμαστε γύρω τους σα γατιά. Περνάμε όμορφα, έστω και με το ηλίθιο χαζοκούτι που στέκει σα χάνος απέναντί μας, έστω και με το «Πάμε Πακέτο» στη διαπασών, έστω και με τους γιγαντιαίους καυγάδες για ανούσια θέματα. Μαζευόμαστε ξανά στη σπηλιά μας, που συγκρατεί όλων των ειδών τις μυρωδιές: του καμένου ξύλου, της ναφθαλίνης από τα χειμερινά, της ζεστή φακής, του φασουλονταβά και του ζεστού τσίπουρου. Λίγο το κρύο, λίγο τα χάλια οικονομικά των τελευταίων ετών, μόνιασαν τους ανθρώπους.

Το μόνο αρνητικό που εντοπίζω στην όλη υπόθεση είναι τα σχολεία. Έπρεπε να ανοίξουν, γιατί; Ωραιότατα ήταν με τα λουκέτα τους, με τις άδειες και περιποιημένες αυλές τους σα φυλακές, δε συμφωνείτε; Αν και πάλι φυλακές θυμίζουν, αλλά υψίστης ασφαλείας. Πρέπει να θεσπιστεί ένας νόμος, κυρία, που να υπαγορεύει πως τα παιδιά δεν πρέπει να εργάζονται τόσο σκληρά, να αποστηθίζουν τόσα άχρηστα πράγματα και να σπαταλάνε όλη τους την ενέργεια στα πράσινα θρανία και στους ασφυκτικούς χώρους της άσπρης κιμωλίας.

Αυτά κυρία… Ξέρω πως μου ζητήσατε συνοχή παραγράφων, αλλά και πάλι δεν κατάλαβα τι είναι αυτό το πράγμα. Εγώ ήθελα απλά να σας γράψω για το Φθινόπωρο. Παρακαλώ να πάρω «Άριστα». Τόσο κόπο έκανα!

κείμενο: αθηνά-μπουζίνη
επιμέλεια: αλέξανδρος-κόγκας + ιάκωβος-καγκελίδης