Βενέτικος

…παίζεις στη φύση με τη φύση

Έχει δοθεί ένα ραντεβού και ουδείς γνωρίζει λεπτομέρειες. Από τη μια εσύ, ξεκινάς 120χμ περίπου μακρυά, καλά προετοιμασμένος, ευδιάθετος -ευάερος, ευήλιος και εύγευστος, που συνήθιζε να λέει ένας καθηγητής μου, καλή του ώρα- για να γνωρίσεις μια μικρή περιπέτεια και από την άλλη, στην απόλυτη καθημερινότητά του, ένας σταχτοτσικνιάς αμέριμνος θα ‘λεγες , μα και απόλυτα προσηλωμένος στους στόχους του.

Τόπος συνάντησης ο Βενέτικος ποταμός, ώρα ακαθόριστη, όπως και το ακριβές σημείο. Όλα λίγο χαλαρά, όπως βγει, όπως προκύψει. Αν και εφόσον το θελήσουν πολύ, οι συγκεκριμένοι δύο, θα συναντηθούν.

Βενέτικος ποταμός, στα λατινικά ο πράσινος ποταμός, λόγω των (γαλαζο)πράσινων νερών του. Από τους μεγαλύτερους παραπόταμους του Αλιάκμονα…μιαν ανάσα από τα Γρεβενά.

Κατεβαίνεις τον Βενέτικο β’ (χαρακτηρισμός επιπέδου για το rafting και όχι απαξίωσης ή λιγότερης ομορφιάς) μ’ έναν ανοιξιάτικο ήλιο να σου υπερπαράγει -μετά από χειμέριες νάρκες- τη βιταμίνη D, νοιώθοντας το ασβέστιο και το φώσφορο μέσα σου να απορροφάται, δίνοντάς σου ένα χαμόγελο ευτυχίας.

Λίγες παγωμένες στάλες νερού, σου ξεπλένουν νωρίς νωρίς κάθε καυσαέριο και κάθε βρώμικη, πονηρή, ραδιούργα σκέψη της καθημερινής σου ζωής. Ύστερα αναλαμβάνει ο αέρας! Ο καθάριος! Σε ξεμυαλίζει…Παίρνει και σου φιλτράρει ότι απέμεινε. Κλείνεις για λίγο τα βλέφαρα, νοιώθεις ελεύθερος, αποδεσμευμένος. Κωπηλατείς. Και παίζεις στη φύση με τη φύση. Παίζεις! Ξέρεις την αξία του παιχνιδιού, διότι υπήρξες παιδί, μα τώρα στα 40φεύγα σου πια, έχεις χαθεί σε λαβύρινθους, σε αδιέξοδα, σε ακατέβατους λογαριασμούς, σε υπόγειες μανούβρες. Παίζεις στη φύση με τη φύση! Και δε τελειώνει εκεί…Το ραντεβού σου δε σε ξέχασε. Ούτε κι εσύ. Το θέλατε πολύ κι δυο σας μάλλον.

Ο σταχτοτσικνιάς σκίζει και ράβει γαλάζιους ουρανούς κι εσύ ποτάμια. Πετά εκείνος κι όλο πετά…σου κλείνει το μάτι και στέλνει μήνυμα( όχι sms, όχι) σε νεροκότσυφες και σταχτοσουσουράδες να σε προϋπαντήσουν. Εκστασιασμένος αφήνεσαι στο ρεύμα του ποταμού με την παρέα να μεγαλώνει. Κίσσες, κάργιες, τσίχλες…κορμοί αριστοτεχνικά βαλμένοι παρόχθια -χειμωνιάτικες καλλιτεχνικές μανίες- φωλιές πουλιών σε πλατάνια, σ’ ελάτους και σε ‘άγουρα’ άνθη από φράξους. Ο σταχτοτσικνιάς επανέρχεται να ελέγξει αν όλα πάνε καλά κι έπειτα χάνεται.

Μα μια μεγαλύτερη έκπληξη ακολουθεί! Μια βίδρα (ενυδρίδα) νεαρή, μας γλυκοκοιτά από απόσταση 200 μέτρων και σχεδόν μας φλερτάρει. Άφοβη μας περιεργάζεται πάνω από το βράχο της και μόλις στα 5 μέτρα κλονίζεται η εμπιστοσύνη της απέναντι στο ανθρώπινο είδος και χάνεται σε ρηχούς βυθούς. Μαγεία.

Και λίγο πριν ή μάλλον λίγο μετά το τέλος, της πάνω από δύο ώρες κατάβασής μας στον Βενέτικο κι αφού βουτήξαμε στα άγια και ακύμαντα νερά του και ξαναβαφτιστήκαμε Άνθρωποι, μια σκιά απλώθηκε στη γη. Δύο πελώρια φτερά κρύψαν για λίγο τον ήλιο. Δυο μάτια μας μέτρησαν, ράμφος μας οσμίστηκε…νύχια στερεωμένα σε πόδια δυνατά. Ένας αετός θεός, θεός αητός, θεέ μου!

Τέλος, φαϊ στον Όρλιακα- όρος του λύγκα, του αιλουροειδές που ζει εκεί, απίστευτα όμορφου- και συγκεκριμένα στο χωριό Ζιάκα ή Ζάκα με το πετρωτό του γιοφύρι, που πήρε τ΄όνομά του, τιμώντας τον Γρεβενιώτη Θεόδωρο Ζιάκα, οπλαρχηγό της επανάστασης του ‘21

…και εις άλλα (ραντεβού)
…σταχτοτσικνιά μου, σ’ ευχαριστώ!

κείμενο: γιώργος-κασαπίδης
φωτογραφίες: γιώργος-κασαπίδης + κατερίνα-βογιατζούλη
επιμέλεια: πωλίνα-ταϊγανίδου + ιάκωβος-καγκελίδης