Όσο με γλυκαίνεις…

3+ Βεροιώτικα γλυκά αμαρτήματα

Ο εθισμός στη ζάχαρη είναι από τις μεγαλύτερες εξαρτήσεις στη ζωή. Είναι και το αποτέλεσμα τόσο γλυκό… που κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί. Και όταν λέμε ζάχαρη, εννοούμε αυτόν το λευκό διάβολο, δεν χωράνε υποκατάστατα εδώ. Εξάλλου, όπως λέει και ο σοφός λαός, αν είναι να κάνεις την αμαρτία, να την κάνεις σωστά.

Προσπαθώντας να βρω επιχειρήματα, για να σας πείσω, ανακάλυψα μια μελέτη αμερικανών ερευνητών από την Ιατρική Σχολή του Χάρβαρντ, που λέει πως: «οι πλούσιες σε ζάχαρη επεξεργασμένες τροφές υψηλού γλυκαιμικού δείκτη «φωτίζουν» τις ίδιες περιοχές του εγκεφάλου που ενεργοποιούνται κατά τη λήψη σκληρών ναρκωτικών.». Οπότε, καταλαβαίνετε… είμαστε βαριά εξαρτημένοι.

Θυμήσου τώρα εκείνα τα απογεύματα, μετά τον μεσημεριανό ύπνο, που η υπογλυκαιμία σου χτυπάει κόκκινο. Άλλους τους πιάνει η επιθυμία μετά το φαγητό. Φτάνεις στο ψυγείο και είσαι έτοιμος να σαβουρώσεις ό,τι φαντάζει πιο γλυκό… Κάπου εκεί διαπιστώνεις ότι και το τελευταίο κομμάτι σοκολάτας έχει τελειώσει. Ψάχνεις αγωνιωδώς το βάζο με το γλυκό του κουταλιού της μαμάς και -ξανά- διαπιστώνεις ότι έχει τελειώσει, έχει μείνει μόνο το σιρόπι. Τρίτη απογοήτευση δε χωράει… αλλά μη σε πιάνει πανικός, υπάρχουν λύσεις. Φοράς κάτι πρόχειρο και παίρνεις τους δρόμους.

Πρώτη σκέψη, κάτι σοκολατένιο κι ας είναι και προφιτερόλ. Μπορεί ο βασιλιάς των γαλλικών γλυκών να έχει υποστεί αλλοιώσεις, καθώς το αυθεντικό γαλλικό προφιτερόλ φτιάχνεται με σου γεμισμένα με παγωτό βανίλιας και ζεστή σοκολάτα, ωστόσο οι απανταχού «σοκολάτρες» δεν το αλλάζουν με τίποτα. Είναι η κρεμώδης σοκολάτα, τα αφράτα σουδάκια γεμισμένα με βελουτένια, αυθεντική βανίλια, όπως αυτό του Lido, που δεν μπορεί να αφήσει κανέναν ασυγκίνητο. Ένα δάκρυ οφείλεις στην οικογένεια Κούσιου, που χρόνια ολόκληρα πρόσφερε τις υπηρεσίες της, αλλά και τα χρήματά της σ’ αυτή την πόλη.

Δεύτερη σκέψη, κάτι σιροπιαστό. Καλά, δεν μπορείς να πεις και πολλά, μια ιστορία από το 1886, μια συνταγή από έναν Τούρκο και μια ζωή αφιερωμένη σε μια συνταγή. Η οικογένεια Χοχλιούρου έχει αναγκάσει χρόνια τώρα μια πόλη ολόκληρη να προσπαθεί να μαντέψει τη μυστική συνταγή και να επιδίδεται σε έναν αγώνα ζαχαροπλαστικής για το ποιος θα φτιάξει καλύτερο ρεβανί από το δικό τους. Είμαι σίγουρος ότι οι Βεροιώτισσες έχουν αγοράσει τόνους σιμιγδαλιού… λεπτού ή χοντρού!

Τρίτη σκέψη, πάλι κάτι σιροπιαστό. Μπαμπαδάκια, τα αγαπημένα του παππού μου. Εδώ υπάρχει συναισθηματική φόρτιση, δεν μπορώ να είμαι αντικειμενικός. Η μοναδική επιθυμία του παππού, κάθε φορά που ξεκινούσαμε για την Ξάνθη, ήταν τα μπαμπαδάκια του Ελίτ. Σε μια πόλη με τόσους Τούρκους μετρ ζαχαροπλαστικής στα σιροπιαστά, ο παππούς μου έβρισκε την απόλαυση σ’ αυτά τα στρόγγυλα, μαγικά μπαλάκια, τα γεμισμένα με σαντιγί. Να φανταστείτε πάνε χρόνια που μας άφησε ο παππούς, ωστόσο εμείς τα μπαμπαδάκια συνεχίζουμε να τα πάμε.

Τέταρτη ή καλύτερα μια επιπλέον σκέψη είναι η πουτίγκα του Lido. Είναι αυτές οι οικογενειακές συσκευασίες, που κυριολεκτικά προκαλούν. Μόλις μπεις στο κατάστημα είσαι μπροστά στα μεγαλύτερα διλλήματα της ζωής σου. Καλά, θα μου πείτε, είναι δίκαιο τώρα, τους άλλους τους ανέφερες από μία, άλλους καμία και το Lido δύο. Καλά, ρε παιδιά, η οικογένεια Κούσιου πρόσφερε τόσα σ’ αυτήν την πόλη κι εσείς το κάνετε θέμα για μια αναφορά παραπάνω;

Τώρα, αν νομίζετε ότι στα παραπάνω γλυκά-θρύλοι της πόλης μας, μπορούμε να εντάξουμε και κάποιο άλλο, με ανάλογη φήμη, εδώ είμαστε να το συζητήσουμε και να το εντάξουμε.

κείμενο+φωτογραφίες: ιάκωβος_καγκελίδης
επιμέλεια: αλέξανδρος_κόγκας+πωλίνα_ταϊγανίδου