25 Μαρτίου, χάσαμε τα παιδικά μας χρόνια

Λένε πως μόνο όταν τους ξεχνάς φεύγουν…

Τόσο σοφή και τόσο λιτή. Μας μίλαγε πάντα για τη ζωή. Από μικρά, μας έμαθε ν’ αγαπάμε. Να είμαστε μαζί σαν οικογένεια. Να ανοίγουμε τα σπίτια μας για φίλους και για συγγενείς. Να έχουμε έναν καλό λόγο για τα πάντα. Να ανοίγουμε τις καρδιές μας και τις αγκαλιές μας σε εκείνον που μας χρειάζεται… Μας έμαθε να έχουμε πίστη στην παράδοση. Κάθε φορά που μας μίλαγε για τη ζωή της, ένα διαφορετικό συναίσθημα νιώθαμε ότι την διακατείχε. Μας έμαθε να χορεύουμε, να μιλάμε τα ποντιακά. Να φτιάχνουμε τις συνταγές της. Μας έμαθε τα μυστικά της. Μας έμαθε τα ήθη και τα έθιμα. Να μην ξεχνάμε τις ρίζες μας. Μα πάνω από όλα, να σεβόμαστε τους άλλους. Μας έμαθε ν’ αγαπάμε.

Πέρασαν σχεδόν τέσσερα χρόνια μέχρι να αντιληφθούμε ότι ήταν τελικά αυτή που μας δημιούργησε την ανάγκη να ασχοληθούμε με όλα τα στοιχεία που συνθέτουν την παράδοση, τον πολιτισμό. Μας μεταλαμπάδευσε αβίαστα, με έναν τρόπο μαγικό, το φορτίο της παράδοσης και μας το παρέδωσε έτσι ακριβώς όπως κι εκείνη το παρέλαβε από τους γονείς της.

Λένε πως μόνο όταν τους ξεχνάς φεύγουν… Μόνο όταν δεν τους νοσταλγείς χάνονται μέσα στη λήθη. Οι άνθρωποι που αγαπάμε φωλιάζουν στις καρδιές μας! Μία μυρωδιά, μια λέξη, μια μικρή αφορμή τους φέρνει και τους κρατάει για πάντα εδώ. Εκείνες που τελειώνουν είναι οι ιστορίες της και μένουν μόνο τα λόγια να πλανώνται μέσα στο μυαλό.

Η έγνοια της, τα σοφά της λόγια, αλλά και οι σκέψεις της. Και να ‘ταν μόνο αυτά… είναι όλα εκείνα που θα κρατάμε πάντα μέσα μας ως οδηγό στη ζωή μας. Όσο κι αν περνούν τα χρόνια, αυτή θα είναι το αποκούμπι στη ζωή μας. Είναι εκεί που θα επιστρέφουμε πάντα και σε εκείνα που θα τη ζωντανεύουν μέσα στη σκέψη μας. Η κυρα-Νίνα, η γιαγιά μας, είναι για εμάς αυτός ο άνθρωπος.

Στην πιο δύσκολη στιγμή της, κρατώντας το χέρι της μας σιγοψιθύρισε «για το χατίρ’ μ», να μην κρατήσουμε κακία σε αυτούς που την πλήγωσαν και έκαναν τα μάτια της να βουρκώνουν.

Τρεις μέρες μετά, την 25η Μαρτίου, του Ευαγγελισμού, στις 07:45, λίγο μετά το πρώτο χτύπημα της καμπάνας, χάσαμε τα παιδικά μας χρόνια…

Γιαγιά, θα συνεχίσουμε να φτιάχνουμε συρόν, τανωμένο σουρβά, να μιλάμε, να χορεύουμε ποντιακά και τα ίδια θα μάθουμε και στα παιδιά μας. Γιαγιά, σ’ αγαπάμε…

κείμενο-φωτογραφίες: νίνα_καγκελίδου+ιάκωβος_καγκελίδης
επιμέλεια: πωλίνα_ταϊγανίδου + αλέξανδρος_κόγκας