Η φρουρός της τάφρου 66

Abandoned Places | Εκεί που σταμάτησε ο χρόνος δίπλα μας

Μετράς πολλές δεκαετίες. Χρόνια ένιωθες ανώτερη από το νερό που κυλά καμιά δεκαριά μέτρα από κάτω σου, καθότι βοηθούσες το δημιουργό σου να το αψηφά κατά βούληση. Ωστόσο αυτό το νερό είναι η αιτία της δημιουργίας σου. Και δεν το ξέχασες ποτέ. Ένα τεράστιο γερμανικό μηχάνημα άνοιξε την τάφρο το 1933 και έθεσε τις βάσεις της ύπαρξής σου, ενώ οι πλυμμήρες κάποια χρόνια αργότερα έδωσαν την αφορμή.

Γερμανογεννημένη κατά μία έννοια λοιπόν, αλλά σίγουρα ελληνοθρεμένη. Στη μια σου άκρη το παλιό χωριό. Αυτό που καταστράφηκε ολόκληρο από τις πλημμύρες. Μόνο η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου εκεί δίπλα σου σώθηκε. Αυτή που έμελλε να καθορίσει το όνομα του νέου χωριού που ξαναγεννήθηκε 2 χιλιόμετρα μακρύτερα. Στην άλλη σου άκρη το κτίριο της χωροφυλακής. Και αυτό άντεξε ηρωικά την πλημμύρα, αλλά και τους πολέμους. Και αφέθηκε ηρωικά στη μοίρα του μετά από έναν σχεδόν αιώνα. Θυσιάστηκε για να δημιουργηθεί η νεαρή που έχεις δίπλα σου και που σε αντικατέστησε λειτουργικά. Πλέον αυτήν διασχίζουν τα 4x4, τα αγροτικά BMW, τα κανονικά τρακτέρ, τα απλά επιβατικά και τα λεωφορεία. Και ορθώς μάλλον. Ήταν θέμα ασφάλειας.

Οι πιο πρόσφατες μνήμες σου δε σου αρέσουν. Νιώθεις ένοχη που ανάγκαζες το ένα αυτοκινούμενο ρεύμα να σταματά και να περιμένει μέχρι να αδειάσει το απέναντι. Νιώθεις άσχημα ενθυμούμενη τις κατάρες και τις βρισιές των σύγχρονων νεοβιαστικών. Σου θυμίζουν τις ριπές από τις σφαίρες των πολέμων, τις φορές που το πολυβολείο δίπλα σου έπιανε δουλειά. Προτιμάς τις άλλες μνήμες, τότε που σε διέσχιζαν γομάρια και υπομονετικά γαϊδούρια, τότε που σταματούσαν οι άνθρωποι επάνω σου για κουβέντα και τσιγάρο, για αγνάντι και ξεκούραση, για ψάρεμα και ασπρόμαυρη θέα.

Έχεις χάσει την όσφρησή σου. Έχουν κολλήσει στα ρουθούνια σου τα μόρια της μίξης του σάπιου ροδάκινου με το βιομηχανικό λύμα. Για χρόνια ατέλειωτα μύριζες τα μαύρα νερά να τρέχουν από κάτω σου, τους μαύρους υδρατμούς της ξηρασίας να κολλούν στο τσιμέντο σου. Πλέον λένε πως τα καθάρισαν. Η αχρηστεμένη μύτη σου δε σε βοηθάει να το σιγουρέψεις με τις αισθήσεις σου. Αλλά βλέποντας τα κοπάδια να βοσκούν δίπλα στα νερά, η λογική σου λέει πως μάλλον έτσι θα είναι. Γιατί από αυτά τα νερά θα γίνει το γάλα που θα πιουν τα ανθρώπινα μωρά, από τους μύες των ζώων που θα θρέψουν θα στρωθεί το πασχαλινό τραπέζι. Βέβαια, αυτή είναι η δικιά σου λογική, μακάρι να συμφωνεί με την ανθρώπινη. Για αυτούς και τα μωρά τους, όχι για σένα.

Εσύ τα έφαγες τα ψωμιά σου, πάει-τέλειωσες, ιδίως σε τέτοιους "δύσκολους" καιρούς.

κείμενο + φωτογραφίες: τάσος-θώμογλου
επιμέλεια: ιάκωβος-καγκελίδης + πωλίνα-ταϊγανίδου

Γερμανογεννημένη κατά μία έννοια λοιπόν, αλλά σίγουρα ελληνοθρεμένη.