Φιλίππειος Δρόμος

Η λατρεία που έγινε… συνήθεια!

Φιλίππειος Δρόμος. Μάλιστα. Ε, και; Τι το ξεχωριστό έχει δηλαδή; Είναι πολύ απλό. Πάρε τη φράση «η συνήθεια που έγινε λατρεία», βάλ’ την στο μπλέντερ, ανακάτεψέ την λίγο και πήρες την απάντησή σου. Όποιοι ξέρουν την ιστορία πίσω από το λογότυπο της διοργάνωσης αυτό είναι το πρώτο πράγμα που θα πουν. Ότι δηλαδή, πρόκειται κυριολεκτικά για τη λατρεία που έγινε συνήθεια. Τη λατρεία πέντε ανθρώπων που πήραν μια κατσαρόλα κι έβαλαν μέσα την αγάπη τους για τους αγώνες δρόμου, δυο πρέζες μεράκι, άλλες δυο αυτοθυσία και μπόλικο χρόνο (όσο πάρει, που λένε και στη μαγειρική slang) και μαγείρεψαν ένα θεσμό που τη δυναμική του αποδεικνύει η πέμπτη συνεχόμενη χρονιά διοργάνωσής του. Και μάλιστα –για να μιλήσουμε και με όρους της πολιτικής επικαιρότητας– με αυξανόμενους δείκτες ανάπτυξης.

Ε, και; Γιατί δηλαδή και με ποιο κριτήριο θεωρείται επιτυχημένος; Αυτό είναι καθαρά ζήτημα… γλώσσας. Όχι τόσο της γλώσσας των συμμετεχόντων και των συντελεστών, που κάθε χρόνο προσθέτουν άλλο ένα γαλόνι, άλλη μια «σαρδέλα» στον ώμο της διοργάνωσης, αλλά της μόνης γλώσσας στον κόσμο που δεν κάνει ποτέ λάθος και δεν έχει παρά μία μόνο ερμηνεία: της γλώσσας των αριθμών. Και φέτος τα ψηφία που κάνουν παρέα και σχηματίζουν πλάι-πλάι τον αριθμό των αθλητών που συμμετείχαν είναι 4 κι ο απόλυτος αριθμός το 1000. Αν βάλεις δε στην ίδια εξίσωση και τον αριθμό 180, που αντιστοιχεί σε όσους Βεροιώτες πάγωσαν τα χρονόμετρά τους στον τερματισμό, παίρνεις ένα διπλό μήνυμα.

Από τη μία, όπως μας είπαν και οι πιο έμπειροι, πρόκειται για έναν πολύ σημαντικό και ελπιδοφόρο αριθμό που μαρτυρά αυτό που εύχονταν όλοι από την πρώτη μέρα της πρώτης χρονιάς: η ίδια η πόλη να στηρίξει το δικό της «παιδί». Από την άλλη, δε χρειάζεται να ξέρεις μαθηματικά κατεύθυνσης για να υπολογίσεις ότι πρόκειται μόλις για το 18% του συνόλου των αθλητών που κρέμασαν στο στήθος τους το μετάλλιο συμμετοχής, πράγμα που σημαίνει ότι το υπόλοιπο 82% το συμπλήρωσε όλη η υπόλοιπη Ελλάδα, ηπειρωτική και μη.

Σε απλά ελληνικά, η Βέροια δεν «έμεινε στους πέντε δρόμους», κατά την κοινή λαϊκή ρήση. Η Βέροια έφτασε τους πέντε δρόμους, τους πέντε Φιλίππειους Δρόμους. Ένας ήχος μεγαλείου ακούστηκε και πάλι στη γη που γνωρίζει πολλά από αγώνες και νίκες, στα χώματα που είχαν συνηθίσει να κυοφορούν τους Βασιλικούς τάφους των αρχαίων Μακεδόνων: ο ήχος των παπουτσιών των εκατοντάδων δρομέων πάνω στην άσφαλτο. Εκεί επιλέχθηκε να στηθεί το σημείο εκκίνησης του Φιλίππειου δρόμου. Για να είμαστε όμως ακριβείς, αυτό ήταν μόνο η μαρκίζα.

Το Στέγαστρο των Βασιλικών τάφων της Βεργίνας δεν ήταν η αφετηρία των αθλητών, ήταν απλά το σημείο όπου οι αθλητές έπαιρναν τη σκυτάλη από αυτούς που έτρεξαν πριν απ’ αυτούς: από το Σύλλογο Δρομέων Βέροιας και το Αθλητικό τμήμα του Κ.Α.Π.Α. Δήμου Βέροιας που ήταν οι συντονιστές, από τις Ένοπλες Δυνάμεις και τα Σώματα Ασφαλείας που συνέβαλαν στη διοργάνωση (από τις σπάνιες φορές που χαίρεσαι όταν κλείνει ένας δρόμος), από το ΑΣΤΙΚΟ ΚΤΕΛ ΒΕΡΟΙΑΣ και τα λεωφορεία που παραχώρησε για τη μεταφορά των αθλητών από τη Βέροια στη Βεργίνα, από τη ΛΕ.ΜΟ.Β. και τους μοτοσικλετιστές της που άνοιγαν και έκλειναν το κονβόι των αθλητών για λόγους ασφαλείας, από τους νοσηλευτές και το ασθενοφόρο που διέθεσε η ιδιωτική κλινική ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ, από τους εθελοντές, χωρίς την καταλυτική συμβολή των οποίων, αντί για γεγονός θα μιλούσαμε μόνο για μια φαντασίωση, από τον καιρό που μας έκανε τη χάρη…. από… από…

Δεν έχει μόνο ο Αγγελάκας ταξιδιάρα ψυχή, που πάει Λονδίνο, Άμστερνταμ ή Βερολίνο. Έχουν και οι “one thousand” δρομείς που πέρασαν από Βεργίνα, Φράγμα και Δημαρχείο. Μόνο που δεν είναι αφηρημένοι σαν τον αμετανόητο ροκά, δεν έχουν ξεχάσει πού ακριβώς θέλουν να πάνε, το ξέρουν καλά. Απ’ όλα είχε ο μπαξές. Δρομείς ανεξάρτητοι, άλλοι σε ομάδες, και μια ηλικιακή γκάμα να καλύπτει από τα περήφανα νιάτα μέχρι τα τιμημένα γηρατειά. Έπεσε κατά πολύ κι ο μέσος όρος ηλικίας αφού φέτος για πρώτη φορά διοργανώθηκε και μια μίνι διαδρομή 1.000 μέτρων με συμμετέχοντες παιδιά Δημοτικού.

Δεν έβλεπες έτσι μόνο συνομηλίκους και μεσήλικες που κατάπιναν τη διαδρομή και σε γέμιζαν ενοχές για το γεμιστό χαρτάκι που ’χεις σφηνωμένο ανάμεσα στο δείκτη και τον μέσο. Άλλοι χομπίστες που κυνηγούσαν την απόλαυση κι άλλοι «επαγγελματίες» που το έπαιρναν πατριωτικά και κυνηγούσαν το χρόνο. Στον τερματισμό, ανάμεσα στη χαρά και την ικανοποίηση των δρομέων άκουγες και κανένα αυτάρεσκο «Ε, σιγά, εύκολη ήταν η διαδρομή». Εντάξει μεσιέ, λαϊκός δρόμος είναι, δε σχεδιάσαμε διαδρομή για τον Αμπέμπε Μπικίλα.

14.600 μέτρα γεμάτα πλεμόνια που δουλεύουν στο φουλ, 14.600 αφορμές να γίνεις κοινωνός της ομορφιάς και της τεράστιας ιστορίας αυτού του τόπου. Γιατί όπως οι αρχαίοι Μακεδόνες έκαναν θυσίες στους θεούς για να κερδίσουν την εύνοιά τους, έτσι και σήμερα οι εμπνευστές του Φιλίππειου Δρόμου έκαναν τη δική τους θυσία. Θυσίασαν την ευκολία και την πρακτικότητα στο βωμό της ανάδειξης της περιοχής. Κι αυτό έχει να κάνει με την καθόλου τυχαία επιλογή, σε αντίθεση με άλλες διοργανώσεις, να διαφέρουν τα σημεία εκκίνησης και τερματισμού. Γέμισε η Πλατεία Δημαρχείου χρώματα, ενδορφίνες και δαγκωμένα μετάλλια. Γέμισε και η πόλη. Μόνο περηφάνια μπορούν να νιώθουν τα μέλη του Συλλόγου Δρομέων Βέροιας. Τώρα, αν το sd στην ηλεκτρονική διεύθυνση του Συλλόγου (sdverias.gr) αντιπροσωπεύει τα αρχικά του συλλόγου ή το‘’superdromeis”, λίγη σημασία έχει. Το πηλίκο είναι το ίδιο. Το μόνο σίγουρο είναι ότι η σούπερ αυταπάρνησή τους έχει εντάξει για τα καλά τον Φιλίππειο Δρόμο στο καλεντάρι των δρομέων και μάλιστα, με ανεξίτηλο μελάνι.

κείμενο: μιχάλης-χασιώτης
φωτογραφίες: κωνσταντία-μαζαράκη
επιμέλεια: αλέξανδρος-παναγιωτίδης + πωλίνα-ταϊγανίδου

Φιλίππειος Δρόμος