Όμορφοι γονείς, ομορφότερα παιδιά!

«σε ποιον μοιάζει»

Το έζησα κι εγώ… Με το που πρωτοαντίκρισαν το παιδί μου, γονείς και φίλοι αναρωτήθηκαν «σε ποιον μοιάζει». Σε ποιον να μοιάζει δηλαδή; Καταρχάς, κάθε μωρό μοιάζει στο διπλανό του. Ξέρεις πόσοι μπαμπάδες κυνηγούν στους διαδρόμους των κλινικών λάθος καλαθούνες; Είναι φαίνεται άμεση ανάγκη να αναγνωρίζουμε αμέσως στο νέο μέλος της οικογένειας χαρακτηριστικά που να το συνδέουν με κάποιο παλαιότερο. Οι φωτογραφίες από τα παιδικά μας χρόνια έχουν επιστρατευτεί από τους γονείς μας λες και φυλάγονταν τόσα χρόνια ως ιερά κειμήλια με μοναδικό στόχο να λειτουργήσουν κάποτε ως αποδεικτικά στοιχεία μιας υποτιθέμενης ομοιότητας: «όλα βρε να τα πάρει από εσένα, τίποτα να μην αφήσει;». Όσον αφορά τώρα στους φίλους, εδώ μάλλον έχουμε να κάνουμε με εκδηλώσεις αμηχανίας. Το κοινό δεν ξέρει τι άλλο να πει αντικρίζοντας το θαύμα της ζωής και αναλώνεται στο παιχνίδι «βρες σε ποιον μοιάζει το βρέφος».

Οι υπερβολές του τύπου «είναι φτυστός ο θείος του» ή οι πιο πολύπλοκες και πρωτότυπες απόπειρες «έχει τα φρύδια του παππού», «το λακκάκι το πήρε από τη μαμά του» δίνουν και παίρνουν. Η αναζήτηση της αλήθειας ξεκινά από την πρώτη μέρα και δεν ξέρω αν σταματά ποτέ… Ενδεχόμενη ομοιότητα λειτουργεί περισσότερο καθησυχαστικά για τον πατέρα: το παιδί μοιάζει να είναι δικό του κι αυτά είναι σίγουρα καλά νέα. Αλλά και για τους παππούδες κάθε ταύτιση είναι σημαντική: το είδος διαιωνίζεται, η οικογένεια συνεχίζεται και τα φρύδια του παππού κέρδισαν τη μάχη με τη φθορά! Όταν μάλιστα το μωρό αρχίσει να δείχνει και το χαρακτήρα του, οι εικασίες περί ομοιότητας επεκτείνονται και στην προσωπικότητα: «Είσαι ίδια η γιαγιά σου, αγύριστο κεφάλι!»

Ο Αριστοτέλης πάλι θεωρούσε «τέρατα» τα παιδιά που δεν έμοιαζαν στους γονείς τους. Σύμφωνα πάντως με τον αρχαίο φιλόσοφο, που στοχαζόταν γύρω από τα ζητήματα της αναπαραγωγής σε μια εποχή πολύ διαφορετική από τη δική μας, τα αγόρια όφειλαν να μοιάζουν στον πατέρα τους. Για τα κορίτσια τώρα, δεν ενδιαφερόταν κανείς και έτσι ο Αριστοτέλης δεν αποφάνθηκε σχετικά με το πού όφειλαν να μοιάζουν. Συχνά η έλλειψη ομοιότητας με τον πατέρα σήμαινε προδοσία – μάλιστα, μέχρι προσφάτως στις παραδοσιακές κοινωνίες αυτή η ομοιότητα θεωρούνταν επιβεβαίωση της γυναικείας αρετής.

Ο ρόλος της τύχης που μας κάνει μοναδικούς κι ελεύθερους δε λαμβανόταν και δε θα λαμβάνεται μάλλον υπ’ όψιν. Κι όμως πρέπει να είμαστε όλοι οι γονείς πολύ τυχεροί άνθρωποι γιατί τα παιδιά μας μεγαλώνουν για να γίνουν ομορφότερα και εξυπνότερα από εμάς…

“Ευχαριστούμε τον Στέργιο Παπαδημητρίου και τον παικταρά γιο του, Δημήτρη! Οι δυο τους, με αυτοπεποίθηση μεγάλου παίκτη, μπήκαν στο Sportmania και μάγεψαν με τα συνεχή ένα-δύο ανάμεσα στα επώνυμα ρούχα και παπούτσια για κάθε ηλικία και γούστο που εδώ και χρόνια βρίσκεις στο Sportmania.

Πολλές ευχαριστίες και στην καλή μας φίλη, Έφη Τζήμα και στη γλυκύτατη κόρη της, Αντωνία για τη συμμετοχή τους. Μπορεί η ομοιότητα να φαίνεται “δια γυμνού οφθαλμού”, για καλό και για κακό όμως, τα Οπτικά Ανδρεάδη ήταν δίπλα μας και μας έκαναν να “τρίβουμε τα μάτια μας” με την ποικιλία των προϊόντων τους, την τεχνογνωσία και την πρόθυμη εξυπηρέτηση.

Η νεότητα δεν είναι ηλικιακή βαθμίδα… Είναι διάθεση και νοοτροπία ζωής. Ο Αντώνης Κάμινας με το γιο του Χρήστο, βρήκαν το χρόνο να μας αποδείξουν πως κάποιες επιλογές παραμένουν διαχρονικές με τον ίδιο τρόπο που κάποιες σχέσεις παραμένουν μοναδικές. Γι΄αυτό τους ευχαριστούμε…”

κείμενο: ιάκωβος-καγκελίδης
φωτογραφίες: πωλίνα-ταϊγανίδουη
επιμέλεια: αλέξανδρος-κόγκας + τάσος-θώμογλου

Η νεότητα δεν είναι ηλικιακή βαθμίδα