Συννεφιασμένες Κυριακές

Είμαστε κι εμείς χώμα και νερό, είμαστε από την ίδια οικογένεια

Δεν είναι εύκολη υπόθεση οι Κυριακές του χειμώνα. Είμαστε χώμα και νερό, κρέας και παλαιωμένο ουίσκι. Οι αντιστάσεις μας καμένες από καιρό, η πρώτη ημέρα της εβδομάδας στη συνείδηση μας έχει μείνει τελευταία. Ο Θεός ξεκουράζεται, ο διάβολος δουλεύει υπερωρίες. Στα σπίτια κανιβαλισμοί και ύπνος, στα γήπεδα αδιάβροχα και χριστοπαναγίες, στα καφενεία τσίπουρο κι ένας βαλές να κόβει. Στον δρόμο χνώτα, καπνοί και υγρασία, ποιος μπορεί να διακρίνει; Όσο το φως φθίνει, οι πληγές του σχολικού, δευτεριάτικου ξυπνήματος ανοίγουν και μόνος του ο ήχος της Αθλητικής Κυριακής δεν μπορεί να τις αποτρέψει να κακοφορμίσουν. Τα εύκολα, τα χλιαρά και μέτρια μου φέρνουν αναγούλα. Η μικρή, αποστολική μας πόλη μπορεί να σε μάθει να αγαπάς τη βροχή. Μπορεί να σε πάρει απ’ το χεράκι κάποια χειμωνιάτικα απογεύματα Κυριακής και να σου εξηγήσει υπομονετικά τον λόγο που είμαστε εδώ. Εγώ, εσύ κι αυτή.

Στον νερόλακκο κυριαρχεί ένα αρρωστιάρικο κίτρινο χρώμα. Τα φύλλα πεθαίνουν αργά, το ήρεμο ψιθύρισμα της βροχής καλύπτει τον επιθανάτιο ρόγχο τους. Εμείς είμαστε εκεί. Δεν υπάρχει κανένας λόγος, απλά έχει πλάκα. Έχει πλάκα να τσαλαβουτάς στη λάσπη σαν το γουρούνι που μόλις απέδρασε απ’ το σφαγείο, είναι διαφορετική η βροχή όταν θυμηθείς να της δώσεις τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Όταν προσφέρεις ταπεινά όλες σου τις αισθήσεις στην αιωνόβιο βροχή, όταν πλέον παύει να είναι απλώς το φόντο μιας μουντής ημέρας, τότε δεν έχει τίποτα το μελαγχολικό επάνω της.

Τα πυκνά σύννεφα καταφέρνουν να ταπεινώσουν το φως, εμείς όμως δεν μπορούμε να ξεχάσουμε αυτό που βρίσκεται από πίσω τους. Δεν μπορούν να μας κρατήσουν πίσω, δεν μπορούν να μας ξεγελάσουν. Έχουμε δει το γαλάζιο του ουρανού, έχουμε προσπαθήσει να αντικρύσουμε τον ήλιο κατάματα και από τότε τον κουβαλάμε μέσα μας ατόφιο˙ ένας πύρινος βηματοδότης στην καρδιά και στο μυαλό. Μολαταύτα είναι απαραίτητο το νερό για να γίνει η πύρινη ανάμνηση μια ανθεκτική, ατσάλινη λεπίδα.

Δεν μας τρομάζει το νερό κι η λάσπη. Τα φύλλα, το χώμα και η ασφυκτική υγρασία. Είμαστε κι εμείς χώμα και νερό, είμαστε από την ίδια οικογένεια. Κι η Κυριακή είναι πάντα η κατάλληλη μέρα για να επισκεφτείς λησμονημένους συγγενείς.

κείμενο: αλέξανδρος-κόγκας
φωτογραφίες: κωνσταντία-μαζαράκη
μοντέλα: δέσποινα-βασίλογλου + σοφία-εκμεκτσή
επιμέλεια: τάσος-θώμογλου

Δεν μας τρομάζει το νερό κι η λάσπη