Η αβάσταχτη ελαφρότητα

Της πιστωτικής κάρτας / Του Φθινοπώρου

Φθινόπωρο. Η πιο μισητή εποχή του χρόνου. Τι γιατί; Γιατί πάει το καλοκαιράκι στην ακρογιαλιά, πάει η μια αγάπη για το καλοκαίρι, πας κι εσύ δηλαδή. Μόνο τα κιλά δεν πάνε εδώ που τα λέμε· το αντίθετο μάλιστα. Όχι μόνο δε φεύγουν, αλλά πολλαπλασιάζονται και στρογγυλοκάθονται στους υπέροχους μηρούς μου. Κρυουλάκι γαρ, βλέπεις, και πάλι θα έρθουν τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά με πολλά κιλά. Γι’ αυτό κι εγώ, μιας και δεν μπορώ να πετάξω από πάνω μου τα παγωτά του ένδοξου καλοκαιριού, αποφάσισα να αδυνατίσω την πιστωτική μου. Διότι καλά τα λέει το Lanaκι περί καλοκαιρινής στεναχώριας, αλλά μάλλον δεν έχει χρειαστεί ποτέ να αντιμετωπίσει τη φθινοπωρινή. Εκεί να δεις sadness, όχι αστεία.

Το προηγούμενο Σάββατο αποφάσισα να ξεχυθώ στους δρόμους και να ανανεωθώ, μπας και καταφέρω να αποτινάξω από πάνω μου τη μιζέρια και τη μελαγχολία της πιο πορτοκαλένιας εποχής του χρόνου· το απεχθάνομαι το πορτοκαλί. Ξεκίνησα από το αγαπημένο μου Bazaar, συνώνυμο της ποιότητας και της φινέτσας. Ρούχα που ξεχωρίζουν στυλιστικά και προσωπικό που ξέρει τι σου πάει και πώς να σε ντύσει όταν δεν έχεις ιδέα τι θέλεις. Ο πρώτος στόχος λοιπόν επετεύχθη· έφυγα με καινούργιο συνολάκι -τελευταία λέξη της μόδας- και τη διάθεση εμφανώς ανανεωμένη.

Επόμενος σταθμός ο Γαϊτανίδης, ο ναός των αξεσουάρ και καλλυντικών. Έπρεπε οπωσδήποτε να βρω τσάντα στο ίδιο χρώμα με το καινούργιο μου συνολάκι και, ναι, δεν μπορούσα να σκεφτώ καταλληλότερο μέρος. Την τσάντα τη βρήκα, το κραγιόν στο κόκκινο της φωτιάς το πήρα –πάντα στη μόδα το κοκκινάκι- κι έφυγα ανανεωμένη εκ νέου. Ήδη το φθινόπωρο έμοιαζε πιο αποδεκτό, σαν να έκανε την εμφάνισή του και ο ήλιος κι εγώ απλά συνέχισα ακάθεκτη. Η πιστωτική χρειαζόταν δίαιτα κι εγώ λαμβάνω τις ανάγκες των άλλων πολύ στα σοβαρά.

Και μιας και ο φθινοπωρινός ήλιος μάς έκανε τη χάρη, συνειδητοποίησα ότι χρειαζόμουν επειγόντως ένα καινούργιο ζευγάρι γυαλιών ηλίου, μιας και πιστεύω ακράδαντα ότι ο καλός φακός σε βοηθάει να δεις πιο ξεκάθαρα την πραγματικότητα. Ο δρόμος με έβγαλε στον Ανδρεάδη, πού αλλού; Οπτικά πρώτης κλάσης, αμέτρητα σχέδια και ποικιλία σε μάρκες· κανείς ποτέ δεν έφυγε από εκεί δυσαρεστημένος. Φόρεσα απευθείας τα καινούργια μου Prada και βγήκα στη Βενιζέλου με καινούργιο αέρα και ολόφρεσκη οπτική γωνία. Έχοντας ικανοποιήσει όλες τις ανάγκες σχετικά με την ένδυσή μου, αποφάσισα ότι σειρά είχε το κορμί μου το όχι-πια-φιδίσιο που δεν είναι μπρος και πίσω ίσιο.

Έτσι κατευθύνθηκα προς το γνωστό τοις πάσι Cookshop, όπου μπορεί κανείς να βρει μέχρι και μαχαίρι ειδικό για το κόψιμο των κινέζικων μανιταριών. OK, υπερβολές, αλλά you get the point. Αποφασίζοντας λοιπόν να ακολουθήσω υγιεινή διατροφή προκειμένου να χάσω τα παραπανίσια κάλλη μου, αγόρασα ό,τι συσκευή μαγειρέματος μπορείς να φανταστείς· μέχρι και wok για να μαγειρεύω τα αγαπημένα μου κινέζικα που ναι μεν είναι τηγανητά, αλλά χωρίς πολύ λάδι, και ελαφριά όσο δεν πάει. Κάτι έμαθα από τους Κινέζους συμφοιτητές όσο αρμένιζα στα εξωτερικά.

Βγαίνοντας από το Cookshop με το χαμόγελο μέχρι τα αυτιά και το κεφάλι ψηλά μετά την απόφασή μου να δω τα πράγματα λίγο πιο αισιόδοξα και να ξεκινήσω επιτέλους αυτή τη ρημαδοδίαιτα, αποφάσισα ότι ή κάνει κανείς όλες τις αλλαγές μαζεμένες ή κοροϊδεύει τον εαυτό του. Και να που βρέθηκα στο Hair Club, όπου αποχαιρέτισα την μελαχρινή μου χαίτη και καλωσόρισα το super trendy και κατακόκκινο καρεδάκι μου. Να είναι καλά τα κορίτσια στο Ηair Club που αν και ξέρουν πόσο ιδιότροπη είμαι, πάντα καταφέρνουν να με ικανοποιήσουν στο έπακρο.

Εντάξει, μετά από ένα ολόκληρο πρωινό καινούργιων προσθηκών και αλλαγών, έφτασε το μεσημεράκι και η λιγούρα στο στομαχάκι. Άνθρωποι είμαστε, τι να κάνουμε. Υποσυνείδητα και χωρίς πολύ κόπο, τα βήματά μου με οδήγησαν στο Goody’s όπου –ναι, θα βγω να το φωνάξω, να το πω- καταβρόχθισα μια μακαρονάδα κάτσε καλά. Τέτοια νοστιμιά που ξέχασα στιγμιαία όλες τις αποφάσεις των προηγούμενων ωρών περί σωστής διατροφής και εξωτερικής εμφάνισης.

Να μην τα πολυλογώ, η μακαρονάδα δεν ήταν αρκετή να βαστάξει την τελειότητα της συγκεκριμένης μέρας· ακολούθησε γλυκό αρίστης ποιότητας και προδιαγραφών. Το γνωστό και πεντανόστιμο τρίγωνο μπορεί να στρογγυλοκάθισε στους μηρούς μου ακόμα μία φορά, δεν το μετάνιωσα διόλου όμως για να είμαι ειλικρινής. Τα παιδιά στο Τρίγωνο τα ξέρω χρόνια τώρα –Τρίγωνο και ξερό ψωμί- και μπορεί σαλάτα να μη φάω, αλλά σε ένα τριγωνάκι επικαλυμμένο με σοκολάτα γάλακτος θα επιτρέψω να επισκεφτεί το στομαχάκι μου.

Αφού φούσκωσα επιτυχώς λοιπόν, έκρινα ότι μία τέλεια μέρα ολοκληρώνεται ακόμα πιο τέλεια με έναν μερακλίδικο ελληνικό στη Βόλτα, την αγαπημένη μου καφετέρια στο κέντρο της πόλης. Τον ελληνικό δε μου τον είπαν –να δω αν θα καταφέρω να αδυνατίσω βρε αδερφέ- αλλά το συνοδευτικό κουλουράκι μου το κέρδισα επάξια. Και κάπως έτσι κρύφτηκε πάλι ο ήλιος κι εγώ πήρα το δρόμο της επιστροφής γεμάτη κυριολεκτικά και μεταφορικά. Γιατί καλή και η δίαιτα, αλλά με τόσα που ξόδεψα μέσα σε μία μέρα και με την τιμή του πετρελαίου στα ύψη, κάτι θα πρέπει να έχω να καίω το χειμώνα. Τα ξαναλέμε λίγο πριν πάω για καινούργιο μπικινάκι. Καλό χειμώνα, αγάπες!

κείμενο: χαρά-ελευθερία-ζέρβα
φωτογραφίες: κωνσταντία-μαζαράκη
επιμέλεια: πωλίνα-ταϊγανίδου + ιάκωβος-καγκελίδης

Καλό χειμώνα, αγάπες!