Μορφωτικός Σύλλογος του Προμηθέα

Εκεί μέσα νιώθω πως μεγάλωσα

Δε θα την ξεχάσω ποτέ εκείνη την ημέρα. Ήμουν γύρω στα έξι και τα μάτια μου ήταν κατακόκκινα, καθώς η μαμά μου με μάλωνε στη μέση του δρόμου. «Βρε, κοριτσάκι μου γλυκό, δε θα είσαι μόνη σου εκεί, θα είναι και άλλα τόσα παιδάκια. Θα κάνεις φίλους, θα παίξεις, θα μάθεις να χορεύεις, να ζωγραφίζεις, να παίζεις θέατρο και ό, τι άλλο θες. Μην είσαι έτσι κατσουφιασμένη τώρα. Άντε, σκούπισε τα ματάκια σου, γιατί φτάσαμε» Εννοείται πως με το θρακιώτικο πνεύμα δεν μπορείς να τα βγάλεις πέρα, άρα η ιδέα του να αντισταθώ κι άλλο, σβήστηκε απ’ το μυαλό μου. Το μικρό μου χέρι αποχωρίστηκε την παλάμη της ασφάλειας και έσυρε με δύναμη την γκρίζα πόρτα του «Μορφωτικού Συλλόγου του Προμηθέα». Οφείλω να σας ομολογήσω πως δάκρυα ξανακύλησαν και μετά από δώδεκα χρόνια. Και εκείνα δεν ήταν δάκρυα ανασφάλειας και πείσματος, άλλα ανάμεικτων συναισθημάτων. Εκεί μέσα μπήκα μωρό και βγήκα μεγάλη γυναίκα…

Ο «Μορφωτικός Σύλλογος του Προμηθέα» ιδρύθηκε το 1975 και αποτελεί μέχρι και σήμερα έναν από τους πιο ενεργούς καλλιτεχνικούς και πολιτιστικούς συλλόγους της μικρής μας πόλης. Προς το παρόν, περιλαμβάνει τμήματα θεάτρου για ενήλικες και παιδιά, ζωγραφικής για παιδιά, παραδοσιακών χορών για ενήλικες και τμήμα χορωδίας. Μπορεί η ιστορία του και οι ρίζες του να κρύβουν έναν αέρα προσφυγιάς (Πόντος και Μ. Ασία), παρ’ όλα αυτά όμως, δε διστάζει να ξεπεράσει τα σύνορά του και να συναντήσει διαφορετικούς πολιτισμούς. Τα τελευταία χρόνια έχουν ενσωματωθεί τμήματα για Αργεντίνικο Τάνγκο, Φλαμέγκο και Swing, δίνοντας έτσι μια διαφορετική αύρα στο χώρο. Το θέατρο αποτελεί από την άλλη, ένα από τα πιο δυνατά τμήματα του Συλλόγου. Ιδρύθηκε το 1983 από τον Δημήτρη Μαυρόπουλο και συνέχισε την ανοδική πορεία του με τον Διονύση Καρολίδη. Ο τελευταίος μόνο ως «πολυπράγμων» μπορεί να χαρακτηριστεί, καθώς απαντά στο ρόλο του σκηνοθέτη, του υποκριτή, του προέδρου του συλλόγου, αλλά και του «πατέρα» όλων, όσοι ζεσταίνουν με τα ταλέντα τους το σπίτι του Προμηθέα.

Η διαρρύθμιση του Συλλόγου έχει αλλάξει πολύ τα τελευταία χρόνια, καθώς ορισμένα τμήματα, όπως αυτά της Ραπτικής και της Δανειστικής Βιβλιοθήκης σταμάτησαν να λειτουργούν. Αυτός ο Σύλλογος, όπως μαρτυρά και το όνομα του που μάλλον δεν είναι τυχαίο, έχει μάθει να στηρίζεται από νωρίς στα πόδια του, καθώς η οικονομική βοήθεια, έστω για τα απαραίτητα, δεν υπάρχει. Τίποτα όμως δεν τους πτοεί, τίποτε δεν τους κάνει να δειλιάζουν και να θέλουν να παραιτηθούν. Ο πόθος τους για τη διατήρηση του πολιτισμού, για την αναγέννηση της Τέχνης, για τη δημιουργία μιας μεγάλης οικογένειας, τους οπλίζει καθημερινά με δύναμη και αισιοδοξία. Πώς να νιώθουν άραγε τα «Προμηθιώτικα Παιδιά», που περνούν ατέλειωτες ώρες στο στέκι τους;

Όλγα Απαζίδου: «Ο Σύλλογος είναι το σπίτι μου, η οικογένεια μου»
Γιάννης Χατζής: «Η ζωή μου μόνο»
Σοφία Γκότση: «Τα παιδία παίζει, αλλά θα σημείωνα κι ένας μεγάλος χώρος πραγματοποίησης ονείρων»
Νίκος Κόγιας: «Το σχολείο της πρώτης, δεύτερης και τρίτης ηλικίας»
Λίτσα Γαλανομάτη: «Τόπος Συνάντησης»
Ευστρατιάδου Θεοδώρα: «Περνάμε πολλές δημιουργικές και ευχάριστες ώρες»
Γιώργος Γεωργίου: «Τόπος έκφρασης, σημείο συνάντησης αγνώστων, όπου αργότερα δημιουργήθηκαν οι πιο δυνατές φιλίες»
Στέλλα Γαβρή: «Εκεί μέσα νιώθω πως μεγάλωσα. Είναι ο χώρος, όπου αφήνω την ψυχή μου να ταξιδέψει και νιώθω ελεύθερη.»

Μπορεί να είμαστε από τους ανθρώπους -κι εγώ παιδί του Προμηθέα είμαι-, που δεν κυνηγάμε την αυτοπροβολή, ενημερωτικά όμως συμπολίτες μου, σας λέω πως ο Σύλλογος μας αδελφοποιήθηκε στις 2 Νοεμβρίου 2001 με το Σύλλογο Χαλκάνορας Ιδαλίου της Κύπρου και η φιλία διαρκεί ακόμη. Να είστε σίγουροι, πως ο αέρας στα δικά μας λημέρια είναι διαφορετικός. Όπως και να το κάνουμε βρε παιδιά, η Iστορία και η Τέχνη γνωρίζουν πού θέλουν να εγκατασταθούν. Πείτε το συναίσθημα, πείτε το πεπρωμένο ή καλύτερα ας το πούμε… προορισμό!

κείμενο: αθηνά-μπουζίνη
φωτογραφίες: άννα-μάντζου
επιμέλεια: πωλίνα-ταϊγανίδου + ιάκωβος-καγκελίδης

Μορφωτικός Σύλλογος του Προμηθέα

"Εκεί μέσα μπήκα μωρό και βγήκα μεγάλη γυναίκα…"