Η αβάσταχτη ελαφρότητα του Σεπτέμβρη

Όταν όλα πρέπει να αρχίσουν ξανά

Δώσε μου λίγο χρόνο, για το Θεό… Λίγο χρόνο, λίγο κουράγιο και λίγη διαύγεια για να ξαναρχίσω. Αλλιώς, -αν δηλαδή με πιέσεις περισσότερο απ’ όσο αντέχω- θα κάνω λάθη και θα φανώ γελοίος, ασυνεπής, αφερέγγυος. Τα δάχτυλα πρέπει να μάθουν απ’ την αρχή να στριμώχνονται στα αυστηρά καλούπια των παπουτσιών. Το ίδιο και η διάθεσή μου. Πρέπει να αρχίσω να σε προσέχω στ’ αλήθεια όταν μιλάς, να χαμηλώσω την ένταση απ’ τον παφλασμό των κυμάτων, το κρώξιμο των γλάρων και τα καλοκαιρινά σουξέ που ακόμα ψάχνουν την έξοδο από τον λαβύρινθο του αυτιού μου. Θα φοράω μαύρα γυαλιά να με προστατεύσουν -όχι από τον ήλιο, κάναμε καλή παρέα το καλοκαίρι, δεν τον φοβάμαι- από το απορημένο βλέμμα σου, όταν δεις στα μάτια μου να καθρεφτίζονται ακόμα τα πάλλευκα ξωκλήσια και τα χάλκινα ηλιοβασιλέματα.

Όσο το σημάδι απ’ το μαγιό ζει κάτω απ’ το κοστούμι και το ταγιέρ, το καλοκαίρι θα ανασαίνει. Θα τεντώνω το χέρι μου να πατήσω την αναβολή στο ξυπνητήρι της Δευτέρας – πόσο γαμιέσαι, ξυπνητήρι της Δευτέρας…- και θα έχω την ψευδαίσθηση πως τεντώνομαι να φτάσω το μοχίτο μου. Θα στέκομαι υπνωτισμένος στις διαβάσεις των πεζών και η κόρνα σου θα είναι το βαπόρι που σαλπάρει και βιάζομαι να το προλάβω. Θα πασαλείφομαι με λάδια που μυρίζουν καρύδα και έρωτα κάθε πρωί και θα είμαι το πιο καλολαδωμένο και ευωδιαστό γρανάζι της μηχανής σας. Όταν θα περπατάω στη Μητροπόλεως και τη Βενιζέλου με τα αργά και ασταθή βήματα του αστροναύτη, μη με πάρεις για τρελό. Κάνω μια τελευταία βόλτα στο βυθό, γεμίζω τις τσέπες και το χαρτοφύλακά μου κοχύλια, και θα σε βρω στην επιφάνεια. Πήγαινε σπίτι, κράτα ζεστό το φασουλονταβά κι εγώ θα βγάλω αχινούς, πετροσωλήνες και πεταλίδες για μεζέ.

Όλα θα τα κάνουμε. Όλα θα γίνουν από την αρχή και θα γίνουν σωστά. Κι οι βροχές, οι δουλειές, το σφίξιμο στο στομάχι, όλα θα έρθουν ξανά και θα τα υποδεχτούμε χασκογελώντας. Απλά, δώσε μου λίγο χρόνο. Θα αρχειοθετήσω στο μυαλό μου τις θερινές εικόνες, θα τις κλείσω σε έναν όμορφο φάκελο και θα γράψω επάνω του «Καλοκαίρι 2014» με χυμό από καρπούζι. Εσύ κατέβασε τα χειμωνιάτικα, όχι τα μούτρα σου. Ξέρω ότι όλα θα αρχίσουν ξανά, αλλά στο ζητάω σαν χάρη: μη με ξυπνήσεις απότομα και με τρομάξεις.

κείμενο: αλέξανδρος-κόγκας
φωτογραφίες: κωνσταντία-μαζαράκη
μοντέλα: νόπη-ταϊγανίδου + αυτός-που-γράφει-το-κείμενο
επιμέλεια: πωλίνα-ταϊγανίδου + ιάκωβος-καγκελίδης

Η αβάσταχτη ελαφρότητα του Σεπτέμβρη

Όλα θα γίνουν από την αρχή και θα γίνουν σωστά.