Σύννεφα

Η συννεφιά θα φέρει ξαστεριά.

Είχα μια αγάπη, αχ καρδούλα μου,
που ΄μοιαζε συννεφάκι, συννεφούλα μου.
Σαν συννεφάκι φεύγει ξαναγυρνάει
μ΄ αγαπά τη μια την άλλη με ξεχνάει.
_Τραγούδησε ο Διονύσης Σαββόπουλος το 1966.

Μια από τις αγαπημένες μου συνήθειες όταν ήμουν παιδί, ήταν όταν ταξιδεύαμε να χαζεύω έξω από το παράθυρο και να παρατηρώ τα σύννεφα. Προσπαθούσα κάθε φορά που ο ουρανός είχε σύννεφα να ερμηνεύσω τα σχήματα του. Ένας δεινόσαυρος που σιγά σιγά έμοιαζε σε ελέφαντα και στο τέλος μπορεί να έμοιαζε με το σκυλάκι που είχε ο παππούς μου. Εικόνες εξωπραγματικές, που στα παιδικά μου μάτια έμοιαζαν μαγικές και απολύτως ρεαλιστικές.

Μεγαλώνοντας συνέχισα να παρατηρώ τα σύννεφα και να πλάθω εικόνες και ιστορίες και παράλληλα να τα φωτογραφίζω. Λευκά αιωρούμενα πούπουλα, άμορφα, που παίρνουν ζωή μέσα από τα δικά μου μάτια.

κείμενο + φωτογραφίες: δέσποινα-φάκα
επιμέλεια: πωλίνα-ταϊγανίδου + ιάκωβος-καγκελίδης

Σαν συννεφάκι φεύγει ξαναγυρνάει
μ΄ αγαπά τη μια την άλλη με ξεχνάει.