9 πρόσωπα της πόλης μιλούν για…

Ένα δώρο από τον Άι Βασίλη

Κάποιοι πονηροί ορθολογιστές, που ούτε μπορώ να υποθέσω ποιος τρελός πελαργός τους έφερε σ’ αυτόν τον ντουνιά, προσπαθούν να μας πείσουν πως ο άι Βασίλης δεν υπάρχει. Από αυτό συμπεραίνουν πως δεν έχει επισκεφτεί ποτέ την πόλη μας. ΧΟ ΧΟ ΧΟ, ας γελάσω. Ε, λοιπόν σας ενημερώνω πως όχι μόνο έχει κάνει το Λαπωνία-Βέροια, Βέροια-Μακροχώρι, αλλά και πως ενδέχεται να μετακομίσει μόνιμα στη μικρή, αποστολική μας πόλη. Βλέπετε κάθε χρόνο, αντί για το κλασικό, αμερικάνικο μπισκότο-γαλατάκι, εγώ του αφήνω στο τραπεζάκι δίπλα απ’ το δέντρο ένα πιάτο φασουλονταβά και νερό απ’ την Μπαρμπούτα.

Για όσους διατηρούν ακόμη τις επιφυλάξεις τους, ακολουθεί η dream team του #7, αγαπημένοι συμπολίτες μας, που θα μοιραστούν μαζί μας την προσωπική τους ανάμνηση από την συνάντησή τους με τον άι Βασίλη και τα δώρα που έμειναν χαραγμένα στη μνήμη τους.

Κωνσταντίνος Βοργιαζίδης (Δήμαρχος Δ. Βέροιας): Ξέρω πως δε θα καταφέρω να ανακαλέσω στη μνήμη μου ένα συγκεκριμένο δώρο, καθώς ο άι Βασίλης επέλεγε για εμένα μάλλον κλασικά δώρα, ένα τρενάκι ή κάτι αντίστοιχο. Αυτό που θυμάμαι όμως έντονα από την παιδική μου ηλικία είναι οι προσπάθειες που έκανα κάθε παραμονή Χριστουγέννων να συναντήσω τον άγιο Βασίλη, να τον πετύχω επί τω έργω. Βέβαια, δεν τα κατάφερα ποτέ. Ερχόταν η στιγμή που συνειδητοποιούσα πως είχα αποκοιμηθεί και τα δώρα βρίσκονταν κάτω από το δέντρο. Μέχρι να σκίσω το περιτύλιγμα είχα ξεπεράσει την απογοήτευσή μου κι είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου πως την επόμενη χρονιά θα νικούσα τη νύστα και θα πετύχαινα το σκοπό μου…

Νίκος Βάτσιος (Χειρούργος Οδοντίατρος, Μεγάλου Αλεξάνδρου 33, Βέροια, 2331065135): Θα δυσκολευόμουν να θυμηθώ ή να διαλέξω κάτι αν δεν γινόταν πρόσφατα κάτι αναπάντεχο… στην αποθήκη ενός φίλου έπεσα πάνω σε ένα διαστημόπλοιο Playmobil, ίδιο μ’ αυτό που μου ‘χε φέρει ο άι Βασίλης όταν ήμουν έξι χρόνων. Η συγκίνηση που ένιωσα μόλις το ξαναείδα, δε μου αφήνει πλέον καμιά αμφιβολία πως αυτή ήταν η καλύτερη έμπνευση του άγιου…

Χαρούλα Ζυγουλιάνου: Χριστούγεννα 1996 στο Σέλι. Η αλήθεια είναι πως δε θυμάμαι τι δώρο είχα ζητήσει από τον Άγιο Βασίλη, θυμάμαι όμως μια ιστορία ΜΕ τον άι Βασίλη εκείνη τη χρονιά.

Μεσάνυχτα σχεδόν, καθόμασταν στο τζάκι εγώ και ο παιδικός μου φίλος, Τηλέμαχος. Οι μεγάλοι στο τραπέζι συνέχιζαν το φαγητό και το ποτό και εμείς περιμέναμε με ανυπομονησία πότε θα έρθει το έλκηθρο, οι τάρανδοι και όλη αυτή η υπερπαραγωγή. Όλη αυτή τη γαλήνη τη χάλασε ο ήχος από μπότες. Μπότες! Ακούσαμε μπότες έξω στην αυλή. Κάποιος να περπατάει γρήγορα. Τρέξαμε να τον προλάβουμε, αλλά άδικα. Έξω από την πόρτα περίμεναν τα δώρα μας και το χιόνι που μόλις είχε ξεκινήσει. Ο φίλος μου ο Τηλέμαχος ήταν σίγουρος πως είδε τον Άγιο Βασίλη να φεύγει.

Μετά από καιρό μάθαμε πως ο «Άγιος Βασίλης» ήταν η θεία μου η Άννα από το δίπλα σπίτι. Παρ' όλα αυτά, αν με ρωτάτε, ήταν τόσο έντονο το συναίσθημα, τόση μεγάλη η χαρά και η πίστη μου, που ακόμα και τώρα πιστεύω πως ήταν αυτός.

Εύα (μαθήτρια νηπιαγωγείου): Πολλές φορές ακούω τους μεγάλους να ψιθυρίζουν ότι ο άγιος Βασίλης δεν υπάρχει. Κι όμως, ο άγιος Βασίλης υπάρχει και ζει, εγώ τον είδα πέρσι. Είχα ζητήσει από τον μπαμπά μου να μην ανάψει το τζάκι για να μην καεί ο άγιος Βασίλης όπως θα κατέβαινε από την καμινάδα. Εκείνο το βράδυ, μαζί με τον αδερφό μου κοιμηθήκαμε στον καναπέ περιμένοντάς τον. Ήταν πολύ αργά όταν ξαφνικά τον είδα, μου χαμογέλασε, ήπιε το γάλα που του αφήσαμε, έφαγε τα μπισκότα και μας άφησε τα δώρα μας. Ήμουν τόσο χαρούμενη που τον είδα που φώναξα το μπαμπά και τη μαμά για να τον χαιρετίσουν και αυτοί. Δυστυχώς ο μπαμπάς δεν σηκώθηκε καν από το κρεβάτι και έτσι δεν τον πρόλαβε.

Το ομορφότερο δώρο που μου έφερε ποτέ ήταν όταν του ζήτησα να μου φέρει παρέα για να παίζω και αυτός μετά από λίγο καιρό μας έφερε τον αδερφούλη μου. Φέτος, παρόλο που περιμένουμε και την αδερφούλα μου είπα να του ζητήσω και ένα μικροσκόπιο γιατί καλά είναι τα αδερφάκια, ας μην ξεχνά όμως ότι και εγώ χρειάζομαι και κανένα παιχνίδι.

Κατερίνα Μασούρα: Τα πιο γλυκά Χριστούγεννα με βρήκαν στο δημοτικό, όταν το όνειρο κάθε κοριτσιού στην ηλικία μου ήταν η ντουλάπα της πασίγνωστης ξανθιάς θεάς, Barbie… δεν περίμενα ποτέ πως εκείνο το άσπρο-ροζ πραγματάκι θα γινόταν δικό μου. Η ανάμνηση εκείνου του Χριστουγεννιάτικου πρωινού, της χαράς και της ευτυχίας που το συνόδεψαν, μένει ακόμα ζωντανή. Όταν άνοιξα το περιτύλιγμα, βρήκα να με περιμένει η ντουλάπα της Barbie, γεμάτη θησαυρούς ενδυματολογικής φαντασίας… απ’ όλα τα ταξίδια που έκανε ο άγιος Βασίλης για εμένα, αυτό ήταν το πιο αποδοτικό και πετυχημένο. Εννοείται πως λίγα λεπτά αργότερα θα το μοιραζόμουν με την αγαπημένη μου αδερφούλα. Τώρα βέβαια, που οι ανησυχίες και η αγωνία για τα δικά μου αγαπημένα πρόσωπα είναι τόσες πολλές, το μόνο δώρο που θα ζητούσα απ’ τον Άγιο Βασίλη είναι η υγεία. Υγεία για όλους μας!

Σωτήριος Αγγελής: Θυμάμαι εκείνη τη χρονιά, η προσμονή μου για μια μελόντικα ήταν πραγματικά ατελείωτη. Έγραψα το γράμμα μου και περίμενα την παραμονή της Πρωτοχρονιάς για ν’ ανοίξω το δώρο. Έπλαθα με το μυαλό μου ήχους, μελωδίες, τραγούδια και φανταζόμουν ότι μπορώ να τα παίξω όλα με τη μελόντικα. Η ταχύτητα με την οποία έτρεξα να ξετυλίξω τη χριστουγεννιάτικη συσκευασία έδειχνε τη χαρά μου. Μόλις την αντίκρισα, άρχισα να δίνω την παράστασή μου μπροστά σε μικρούς και μεγάλους. Πατούσα τα πλήκτρα και φυσούσα ταυτόχρονα. Έβγαιναν ήχοι περίεργοι. Και το αποτέλεσμα; Φασαρία και ξανά φασαρία, διότι φυσικά δεν είχα ιδέα από μουσικά όργανα! Για μέρες, ο αδερφός μου κι εγώ τραγουδούσαμε και χορεύαμε ασταμάτητα. Ήρθε όμως σύντομα ο καιρός που τα αυτιά των γονιών μας έδειχναν να μην το ευχαριστιούνται και η μελόντικα κατέληξε στο μπαούλο…

Κούλα Γαλάνη: Εννοείται πως πάντοτε ως παιδί περίμενα με ανυπομονησία τον ερχομό του άι Βασίλη. Κάθε πρωί Χριστουγέννων, με το που άνοιγα τα μάτια μου, έτρεχα να βρω κάτω από το δέντρο το δώρο μου. Ο χρόνος που έκανα ήταν σίγουρα για ολυμπιακό μετάλλιο. Το δώρο που θυμάμαι περισσότερο ήταν το σπίτι της Barbie, φάνταζε πολύ μεγάλο κι εντυπωσιακό. Είναι πολύ ωραίο το συναίσθημα να διαπιστώνεις πως ο άγιος Βασίλης ήξερε πόσο καλό κορίτσι ήσουν τη χρονιά που προηγήθηκε…

Δημήτρης Καρατόλιος: Το καλύτερο δώρο από τον άι Βασίλη δεν το πήρα ως παιδί, άλλα ως ενήλικας. Δεκέμβρη του 2006 γεννήθηκε ο πρώτος μου υιός και άλλαξε η ζωή μας. Το δεύτερο καλύτερο δώρο μου το έφερε ο άι Βασίλης με βερμούδα και μαγιό, αλλά για εμένα ήταν σαν πρωτοχρονιάτικο λαχείο. Ζορίστηκε λίγο να κατέβει την καμινάδα Ιούλιο μήνα, αλλά τα κατάφερε. Ο δεύτερός μου γιός! Και αφού με καλόμαθε στα δώρα ο άγιος Βασίλης, συνεχίζω εγώ το έργο του, κάθε χρόνο τέτοια εποχή. Ξέρετε εσείς: «χο χο χο χο», μισοφαγωμένα μπισκότα δίπλα στο τζάκι κι ένα άδειο ποτήρι γάλα. Και η πρωινή έκπληξη όταν κάτι υπάρχει κάτω από το δέντρο! Δούλεψαν πολύ τα ξωτικά και αυτόν το χρόνο στον Βόρειο Πόλο.

Δόξω Κότσυφα – Παναγιώτης Κότσυφας: Εδώ μιλάμε για προμελετημένο έγκλημα ή αν θέλετε για στρατηγική κίνηση του πατέρα Παναγιώτη. Μπορεί να σου ακούγεται αστείο, αλλά το δώρο που τελικά έχει αποτυπωθεί περισσότερο στη μνήμη μου είναι ένα μικρό, κόκκινο πλυντήριο πιάτων, με κάτι πιατάκια κίτρινα και πορτοκαλί να ολοκληρώνουν το σετ. Από αυτό και μόνο συνειδητοποιώ πως μάλλον ήταν γραφτό να ασχοληθώ επαγγελματικά με τις υπηρεσίες καθαρισμού…

κείμενο-επιμέλεια: αλέξανδρος-κόγκας
φωτογραφίες: γιάννης-ζιώρης
εξώφυλλο: κωνσταντία-μαζαράκη