Συνθήματα σε τοίχους

Δεν βλέπετε ότι το πάρκην είναι ηδιωτηκό, κύριε;

Όλα ξεκίνησαν ένα ζεστό καλοκαίρι πριν από πάρα μα πάρα πολλά χρόνια, όταν κατά λάθος ο Ούγκα-Ούγκα χάραξε μια γραμμή πάνω στο βράχο. «Μα τι ανακάλυψα ο γίγαντας;», είπε και πάτησε μια ροπαλιά στη γυναίκα του για να το γιορτάσει. Στην αρχή ζωγράφιζαν το μενού της ημέρας για να μην ταλαιπωρείται κι αυτή κάθε μεσημέρι, να σκέφτεται τι να μαγειρέψει. Τη μία μέρα μαμούθ με πατάτες, την άλλη μαμούθ με κριθαράκι, μετά μαμούθ στιφάδο, και πάει λέγοντας… Μια μέρα σηκώνεται και ο πιτσιρικάς και θέλει να κάνει την επανάστασή του. Παίρνει την πέτρα και χαράζει «όχι άλλο κρέας». Κάπως έτσι ο τοίχος έγινε ένα μέσο έκφρασης της επαναστατικότητας αλλά και της φαντασίας. Πίσω από κάθε σύνθημα κρύβεται μία πληγωμένη καρδιά, ένα παράπονο, μία επαναστατική ιδέα, μία αθλητική δήλωση ένας σύγχρονος Δάντης Αλιγκέρι…

Όπως είπε κάποτε και ο σοφός Λοΐζος «ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία, κάποιος την έγραψε στον τοίχο με μπογιά». Ο τοίχος είναι ο καμβάς του έφηβου για να εκδηλώσει την αγάπη του στην Σούλα που τον παράτησε και δεν μπορεί να ζήσει μακριά της. Σούλα ακούς; Γύρνα πίσω, το παιδί υποφέρει. Περπατώντας στους δρόμους θα ανακαλύψεις τον αγανακτισμένο πολίτη που κάθε φορά του κλείνουν το πάρκινγκ και δεν μπορεί να πάρει το αυτοκίνητο να πάει στη δουλειά του και είναι αναγκασμένος να ξυπνάει μισή ώρα νωρίτερα για να ψάξει τον ηλίθιο που τον έκλεισε. Ολόκληρο “ΗΔΙΩΤΗΚΟ ΠΑΡΚΗΝ” δεν το βλέπει ο καραγκιόζης; Βλέπεις τον φανατικό οπαδό που στηρίζει την ομάδα του παρόλο που τα σκάτωσε στον τελευταίο αγώνα. Αλλά έτσι είναι η μεγάλες αγάπες, και στα καλά και στα άσχημα. Μία ολόκληρη πόλη λοιπόν επικοινωνεί μεταξύ της με συνθήματα. Γράψε κι εσύ το δικό σου, μπορείς. Αλλά καλύτερα γράψτο σε δικό σου τοίχο, μην έχεις μπελάδες. Και για καλό και για κακό, ρώτα τη μάνα σου πρώτα.

κείμενο: πωλίνα-ταϊγανίδου
φωτογραφίες: κωνσταντία-μαζαράκη
επιμέλεια: αλέξανδρος-κόγκας + τάσος-θώμογλου

Συνθήματα σε τοίχους

"Μία ολόκληρη πόλη επικοινωνεί μεταξύ της με συνθήματα"