Η Κουκίδα, το Στίγμα κι ο Αέρας

Στην παρουσίαση βιβλίου του δικού μας Γιώργου Κασαπίδη

Ήταν πριν από αρκετό καιρό όταν ο Γιώργος μου είπε ότι είχε γράψει ένα παραμύθι, ετοιμαζόταν να το εκδώσει και όλα τα έσοδα θα πήγαιναν για το « Υφάδι». « Μη φανταστείς, είναι κάτι μικρό», μου είπε με ταπεινότητα αλλά και με χαρά. Και χάρηκα και εγώ μαζί του για δυο λόγους. Από τη μια γιατί ξέρω τον τρόπο γραφής του. Ο Γιώργος έχει έναν τρόπο λυρικό, γεμάτο συναισθηματισμό, να μεταφέρει τα λόγια στο χαρτί. Οι λέξεις του είναι ζεστές σαν την ευεργετική λιακάδα του χειμώνα, γεμάτες συμβολισμούς και νιώθεις όταν τις διαβάζεις λες και τον έχεις απέναντί σου να σου γλυκομιλά. Από την άλλη χάρηκα γιατί γνωρίζω πολύ καλά τη μεγάλη προσπάθεια που καταβάλουν οι άνθρωποι του Υφαδιού να κρατήσουν το εργαστήρι τους ζωντανό, χωρίς ποτέ να έχουν λάβει κρατική επιχορήγηση, όπως επίσης γνωρίζω και το τεράστιο έργο και την προσφορά του στα άτομα με αναπηρία.

Κάπως έτσι λοιπόν ξεκίνησε το παραμύθι του Γιώργου Κασαπίδη « Η κουκίδα, το Στίγμα κι ο Αέρας», το οποίο είναι εικονογραφημένο από την Κατερίνα Βογιατζούλη και έφτασε στα χέρια μας σε έντυπη μορφή την ημέρα της παρουσίασής του, 12 Δεκεμβρίου, στον πολυχώρο Βέτλανς και ήταν πολύς κόσμος εκεί για να το υποδεχτεί και να ταξιδέψει και αυτός σαν την Κουκίδα και το Στίγμα με τον Αέρα της αγάπης του. Την επιμέλεια της παρουσίασης είχε η Τζωρτζίνα Αθανασίου, η οποία μίλησε με τα θερμότερα λόγια για το παραμύθι αλλά και για τους δημιουργούς του, των οποίων παρουσίασε και τα πλούσια βιογραφικά. Επίσης το λόγο πήρε η δημιουργός και πρόεδρος του εργαστηρίου « Υφάδι», κυρία Ευγενία Ζάλιου, η οποία ευχαρίστησε με θέρμη και συγκίνηση τον Γιώργο για την προσφορά του ενώ παράλληλα τα παιδιά από το Υφάδι μοίραζαν στους παρευρισκόμενους υπέροχα αναμνηστικά, φτιαγμένα με αγάπη και μεράκι από τα δημιουργικά τους χέρια.

Στη συνέχεια ανέβηκε στο βήμα η αγαπημένη και ταλαντούχα Κατερίνα Βογιατζούλη και αναφέρθηκε στην εμπειρία της εικονογράφησης, επισημαίνοντας τη δυσκολία που έχει κάποιος όταν εικονογραφεί για παιδιά, καθώς θα πρέπει να δημιουργεί ανάλογα με την ψυχοσύνθεσή τους αλλά και για την προσπάθειά της να δημιουργήσει εικόνες που θα συμβαδίζουν αρμονικά με το λόγο. Και η προσωπική μου άποψη είναι ότι πραγματικά τα κατάφερα, αφού τα χρώματα και τα σχέδια δίνουν το σώμα στην ψυχή των λέξεων.

Τέλος ήρθε η σειρά του δημιουργού να μιλήσει και να πει ποιος αέρας τον οδήγησε μέσα στον κόσμο του παραμυθιού αλλά και της συγγραφής γενικότερα. Έτσι ο Γιώργος τα εξομολογήθηκε όλα, μας έβαλε στα άδυτα της φαντασίας και της έμπνευσής του, μας ξενάγησε στους διαδρόμους των θεματικών του και φυσικά σαν περήφανος πατέρας εξέφρασε τη χαρά του που τα πνευματικά του παιδιά- η κουκίδα, το στίγμα κι ο αέρας- πήραν ελεύθερα το δρόμο τους προκειμένου να συναντήσουν και να ακουμπήσουν πάνω στις ψυχές των μικρών και των μεγάλων. Η παρουσίαση έκλεισε με τον πιο ατμοσφαιρικό τρόπο. Σε ένα σκηνικό που στο φόντο του είχε τα θερμά χρώματα του εξώφυλλου του παραμυθιού και μπροστά μια τεράστια ολοκόκκινη παπαρούνα τα φώτα χαμήλωσαν, ο Γιάννης Κετάνης με το βιολί του άρχισε να παίζει ένα μελωδικό σκοπό και ο Ιωσήφ Ιωσηφίδης ξεκίνησε την εκπληκτικά εμφατική ανάγνωση του παραμυθιού.

Όσον αφορά στο παραμύθι, θα πω μόνο αυτό που ένιωσα εγώ όταν το διάβασα. Η Κουκίδα, το Στίγμα κι ο Αέρας είναι ο τρόπος για να καταλάβουν τα παιδιά τι είναι αγάπη για τον άλλον και πως όλα μπορούν να τα καταφέρουν αρκεί να πιστεύουν στον εαυτό τους αλλά ταυτόχρονα είναι και ο τρόπος για να καταλάβουμε όλοι εμείς οι μεγάλοι ότι το κενό της αγάπης δεν αναπληρώνεται με τίποτα και ότι η πληρότητα της αγάπης είναι το μεγαλείο της ζωής.

Υ. Γ. Φίλε Γιώργο πώς μπορεί να είναι κάτι μικρό όταν μιλάει για κάτι τόσο μεγάλο όπως η αγάπη;

κείμενο: δήμητρα-λαμπροπούλου
φωτογραφίες: πωλίνα-ταϊγανίδου
επιμέλεια: αλέξανδρος-κόγκας + ιάκωβος-καγκελίδης

«Η κουκίδα, το Στίγμα κι ο Αέρας»

...