Η Μελωδία Της Αμαξοστοιχίας

Στο καλοκαιρινό 'Εννέα και πέντε'

Τρεις καλλιτέχνες, τρεις ώρες, τρις δεν απαρνήθηκε ο κόσμος. Ένας σταθμός τραίνου, μια καθυστέρηση, μια διαφωνία ανάμεσα στις ράγες και το αεράκι των Λαζαριστών, σκορπά μαγεία στη μελωδία που γοργά ξεκινά. Ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου μαζί με τη Ρίτα Αντωνοπούλου και τον Οδυσσέα Ιωάννου, δίνουν τον παλμό της Ιστορίας της Ελλάδας, μέσα από νότες. Επιμέλεια δια χειρός Παντελή Βούλγαρη.

Έστειλε ο ουρανός ένα πουλί και πήγε στην μάνα υπομονή. Κι έτσι ο Μάνος, ο Μίκης, ο Σταύρος, ο Θάνος και μια πλειάδα σπουδαίων συνθετών, γέμισαν ηρεμία στη ψυχή του ακροατή. Ο Βασίλης, δωρικός και συνάμα βαθιά αισθαντικός, πυροδότησε τις ψυχές του κόσμου. Αυτού του κόσμου, που χρόνια τώρα, τον ακολουθεί, τον πιστεύει και μουσικά βρίσκει το καταφύγιο του. "Χαράματα, η ώρα τρεις, θα ΄ρθω να σε ξυπνήσω"...Κι έτσι χάραξε η αυγή της μελωδίας. Ο κόσμος δεν παρακολουθεί. Ο κόσμος απολαμβάνει. Σε μια νηνεμία μιας τόσο φασαριόζικης ζωής, που σε συγκινεί.

"Το μισό δίκιο το ΄χουμε εμείς, και το άλλο μισό η πραγματικότητα", αρθρώνει ο Οδυσσέας Ιωάννου και πατά στο άδικο της εσωτερικής σου πληγής. Η Ρίτα Αντωνοπούλου, με το "Καραντί" δίνει θεατρική διάσταση στην ερμηνεία. Γιατί, τα τραγούδια είναι η πατρίδα μας. Η μαμά μας. Και αυτά, ερχόντουσαν το ένα πίσω από το άλλο, σε μια ακουστική νύχτα που η πανσέληνος χαιρόταν την Μονή Λαζαριστών και δεν έλεγε να πάει λίγο παραπέρα. Άκουγε κι αυτή τα τραγούδια τους. ..."εκτός από τη μάνα σου, κανείς δεν σε θυμάται"....Και το "Φεγγάρια μάγια μου ΄κανες" έγινε στο στόμα των θεατών σιγανό μουρμούρισμα, σαν επιταφίου, σαν μελωδικής λιτανείας που περνά από μπροστά σου. "Όταν κάποιος φεύγει δίχως κλειδιά από το σπίτι είναι αποφασισμένος"... Μια βραδιά με γράμμα στο πατέρα και τον Βασίλη να τραγουδάει την ιταλική διασκευασμένη "Μαμά".

Η Ρίτα παίρνει το μικρόφωνο ξανά, να αναρωτηθεί "τι ζήλεψες, τι τα ΄θελες τα ένδοξα Παρίσια". Και έπειτα το "Τζιβαέρι". Αυτό που η ξενιτιά το χαίρεται. Κι ο Βασίλης-αχ, ο Βασίλης- που τόσο αγαπάς, να βάζει λαρύγγι και ψυχή στα δικά σου ανείπωτα. Φεύγοντας, μη ξεχάσεις ποτέ. Οι συναυλίες είναι το αντίδοτο στην μιζέρια της καθημερινότητας. Ο αγώνας για ταξίδια μακρινά της καρδιάς και των αυτιών. Αυτό το βάλσαμο που ένα βαγόνι, ξεχασμένο σε μια Ελλάδα που πονά μα παλεύει κι αυτή, είναι το κέρδος σου. Το δικό σου καλοκαίρι, μέσα στα τσιμέντα. Και στους ξεχασμένους σου σιδηροδρομικούς σταθμούς. Τα τρένα που φεύγουν, αγάπες κι αν πήρανε, αφήνουν παρακαταθήκη τα τραγούδια. Ένα μουσικό καλοκαίρι που θα πάει "σιδηροδρομική" βόλτα σε όλη την Ελλάδα, με τους τρεις τους και μια εξαιρετική ομάδα μουσικών. Μπες και άκου κι εσύ, αυτό το πρόγραμμα, σαν μια δική σου πάλη με το άδικο της φθοράς.

Άλλωστε, τώρα πια το ξέρουμε.."δεν παλεύουμε εμείς, αλλά οι σιγουριές μας"...

Που; στο Θέατρο Άλσους «Μελίνα Μερκούρη»
Πότε; Δευτέρα 19 Ιουνίου, ωρα έναρξης: 21.30

κείμενο: γιώργος-παπανικολάου
φωτογραφίες: λευτέρης-τσότσος
επιμέλεια: ιάκωβος-καγκελίδης + τάσος-θώμογλου

τα τρένα που φεύγουν, αγάπες κι αν πήρανε, αφήνουν παρακαταθήκη τα τραγούδια.