«Βεροιείς αεί ποιούσι…»

Πώς συνδέεται η αγιογραφία με την ποίηση, το κρασί και το μέλι;

Η Γκαλερί Παπατζίκου παρουσιάζει μια έκθεση συνεργασίας και τέχνης με κεντρικό άξονα τη Βέροια. Πώς συνδέεται η αγιογραφία με την ποίηση, το κρασί και το μέλι; Πώς όλα αυτά συνυπάρχουν και λειτουργούν στον ίδιο χώρο; Η απάντηση βγαίνει αβίαστα με μια απλή ματιά της έκθεσης... Ο συνδετικός κρίκος είναι η τέχνη, που έρχεται να επισφραγίσει πως μπορεί να υπάρξει σε κάθε τι που παράγει ο άνθρωπος και να του δώσει πνοή. Ο κάθε συμμετέχοντας, από το μετερίζι του, εξηγεί πώς η τέχνη επηρεάζει τη δουλεία του και πώς την αντιλαμβάνεται μέσα από τις δημιουργίες του. Συνθέτετε λοιπόν ένας ύμνος για τους ανθρώπους που δρουν, παράγουν και συνυπάρχουν στη Βέροια, μια πόλη με έντονη παρουσία τόσο στον πολιτισμό όσο και στην παραγωγή αγαθών.

Δυο νέοι άνθρωποι, η Μελίνα και ο Πέτρος, ξεκίνησαν να εξερευνούν τον μαγικό κόσμο της μέλισσας. Πάνε τρία χρόνια τώρα. Για αυτούς ήταν μια στροφή της επαγγελματικής τους πορείας προς τη φύση. Η όρεξη για συνεχή μάθηση, το αίσθημα του ενθουσιασμού, οι υψηλοί στόχοι τους ανέδειξε ως επαγγελματίες μελισσοκόμους σε πολύ σύντομο διάστημα. Τι και αν η αγροτική πλέον εργασία έχει και σωματική κόπωση, η στιγμή που ανοίγουν το “μαγικό κουτί” τους και βουτάνε μέσα σ’ αυτό νιώθουν “κοινωνοί και συμμέτοχοι σε μια ξεχωριστή τέχνη υψηλού επιπέδου”.

Πάνε πέντε χρόνια από την σύσταση του συλλόγου, με την ονομασία Ποιητικός Πυρήνας, και πλέον μετράει εκτός από τις εκδόσεις των βιβλίων τους, συμμετοχές σε λογοτεχνικές εκδηλώσεις, βιβλιοπαρουσιάσεις και περφόρμανς. Ο Ποιητικός Πυρήνας είναι μια παρέα φίλων που τους ενώνει ένα κοινό χαρακτηριστικό, η αγάπη τους για την ποίηση και ¨προστρέξανε στην Τέχνη της Ποιήσεως, που καθώς ξέρει από φάρμακα, που κάμνουνε - για λίγο - να μη νοιώθεται η πληγή” (*).

Ο Ιωάννης Παπαγιαννούλης επέλεξε κατα τις προπτυχιακές του σπουδές, στο τμήμα Νεότερης Γερμανικής Λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο Johann Wolfgang Goethe της Φρανκφούρτης, την παρακολούθηση μαθημάτων στους κλάδους της Παιδαγωγικής της Τέχνης και των Επιστημών Θεάτρου και Τηλεόρασης. Η ενασχόληση τον έφερε κοντά με τη ζωγραφική, τη γλυπτική, τη φωτογραφία, το κουκλοθέατρο, τη σκηνογραφία, τη ενδυματολογία, με την τέχνη γενικότερα.

Ο Συμεών Ματσκάνης είναι αυτοδίδακτος και ερασιτέχνης αγιογράφος. Μία επίσκεψη στο Άγιο Όρος ήταν η αφορμή για την ενασχόληση με την αγιογραφία και ιδιαιτέρως αυτής της Κρητικής Σχολής. Η χρωματική αντίληψη και απόδοση, η αρχιτεκτονική παράσταση των “Αγίων Υποθέσεων”, η επιμονή και το τελικό αποτέλεσμα με την τεχνική της παλαίωσης αλλά και η χρήση χρυσού δίνουν στο θεατή την αίσθηση της ανάγνωση παλαιών εικόνων. Ο Συμεών Ματσκάνης έχει στο ενεργετικό του επτά ομαδικές και τέσσερις ατομικές εκθέσεις, ενώ εικόνες τους υπάρχουν σε ναούς καθώς και σε ιδιωτικές συλλογές της Ελλάδας και του εξωτερικού.

Η φράση του Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον “το κρασί είναι εμφιαλωμένη ποίηση” εσωκλείει την προσπαθεια δυο νέων αδερφών, του Κωνσταντίνου και του Σπύρου Αργυράκη, να βρουν τον τέλειο ορισμό για το κρασί. Η ιστορία και η ενασχόληση της οικογένειας Αργυράκη με το κρασί ξεκινάει από τη Μικρά Ασία, εκεί όπου ο πατέρας τους Γιώργος Αργυράκης έμπορος αλόγων, ακολουθώντας την πλούσια αμπελουργική παράδοση της περιοχής έφτιαχνε στο κτήμα του τα πρώτα κρασιά με γηγενείς ποικιλίες. Το λογότυπο των κρασιών της οικογένειας είναι εμπνευσμένο από την ιστορία του Γιώργου Αργυράκη και θυμίζει ειδώλιο αλόγου. Γιατί στη ζωή ότι αγαπάς μπορεί να γίνει τέχνη…

(*) Από τον πρόλογο του βιβλίου “Ποιητικός Πυρήνας - Ανθολογία”, Ενδυμίων 2012.

κείμενο: ιάκωβος-καγκελίδης + σάντυ-κουτσαντά
φωτογραφίες: δέσποινα-φάκα
επιμέλεια: πωλίνα-ταϊγανίδου

«Βεροιείς αεί ποιούσι…»