Τι είναι άραγε το εγώ;

Στην παράσταση «ΑναγνΟρίζοντες» από τα δεκαεξάχρονα παιδιά της ομάδας «Ορίζοντες» του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Βέροιας.

Διάβασα σε μια συνέντευξη, που δόθηκε στο rejected.gr, από τους ανθρώπους του Κρατικού Θεάτρου Βόρειας, με αφορμή καλοκαιρινή παραγωγή τους "Χωρίς τον πολιτισμό, χωρίς το θέατρο, το σινεμά, τη μουσική, τα βιβλία ο άνθρωπος παύει να είναι άνθρωπος" και σκέφτηκα ότι πάνω από όλα, αυτό συμβαίνει στις ομάδες του Τμήματος Θεατρικής Υποδομής του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Βέροιας! Άνθρωποι όλων των ηλικιακών ομάδων, προνήπια, νήπια, άνθρωποι μέχρι 65 ετών εκπαιδεύονται θεατρικά, ανακαλύπτουν το θέατρο εκ των έσω… και εκτίθενται…μπροστά στο κοινό, αφού πρώτα μαθαίνουν να εκθέτουν το εγώ τους, να το ανακαλύπτουν και μαζί με αυτό να ανακαλύπτουν τον άνθρωπο…

Αυτό ήταν και το βασικό θέμα της παράστασης της ομάδας «Ορίζοντες» των παιδιών 15, 16 και 17 ετών, που παρουσίασαν στο κοινό τους «ΑναγνΟρίζοντες», με κεντρικό θέμα το εγώ.

Τι είναι άραγε το εγώ; Ίσως σήμερα, περισσότερο από ποτέ, να είμαστε μακριά από το εγώ μας... Τόσο μακριά, που το να ψάχνεις να βρεις τον εαυτό σου θεωρείται στην καλύτερη ρομαντικό στην χειρότερη εγωιστικό..... Κι όμως... Πόσο καλύτερος θα ήταν ο κόσμος μας αν ο καθένας ήξερε ποιος είναι, τι θέλει...πόσο περισσότερο ανοιχτοί θα ήμασταν στο να δεχτούμε το "εγώ " του άλλου....

Αυτός ήταν ένας λόγος, που συγκίνησαν οι "Ορίζοντες" του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Βέροιας. Ένας άλλος λόγος ήταν ότι κατάφεραν με επαγγελματισμό να επικοινωνήσουν με το κοινό και να του περάσουν τα όποια συναισθήματα… δεν ήταν λίγες οι στιγμές που μπροστά μας βλέπαμε μια άκρως επαγγελματική ομάδα.. μια ομάδα καλοκουρδισμένη δεμένη. Ιδιαίτερη στιγμή όταν από κείμενο του Ντάριο Φό μπροστά μας έπαιζαν δύο δεκαεξάχρονα κορίτσια. Η μία από τις δύο υποκρίνονταν την τυφλή. Όση ώρα έπαιζε δε βλεφάρισε ούτε λεπτό και τα μάτια της έτρεχαν δάκρυα σε αυτήν την προσπάθεια, αλλά αυτή συνέχιζε…και μάλιστα έχοντας στην πλάτη της την άλλη δεκαεξάχρονη, που με επαγγελματισμό επίσης υποκρινόταν την ανάπηρη στα πόδια.

Βέβαια τίποτα δε γίνεται τυχαία. Ο δάσκαλος των παιδιών, ο Πέτρος Μαλιάρας, συνεργάτης εδώ και χρόνια του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Βέροιας, πρώτα από όλα αγαπάει τα παιδιά του, γιατί πάντα ο μαθητής είναι παιδί, ανεξάρτητα από την ηλικία του. Αδιαμφισβήτητα, αγαπάει το θέατρο κι έτσι κατάφερε να δημιουργήσει ομάδα αγαπημένη και πλήρως προσηλωμένη στο στόχο της. Φεύγοντας από την παράσταση το μόνο που μπορούσε να σκεφτεί κανείς ήταν …"η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα "!

Συντελεστές Παράστασης

Σύνθεση Κειμένων/Σκηνοθεσία: Πέτρος Μαλιάρας
Σκηνογραφία/Ενδυματολογία: Χρύσα Σερδάρη
Παίζουν ζωντανά πιάνο: Αλεξίου Όλγα, Σοφία Βελέντζα
Φωτισμοί: Γιώργος Βέγκος
Ηχοληψία: Αλέξανδρος Καροτσέρης
Οργάνωση Παραγωγής-Προβολή: Κατερίνα Γρηγοριάδου

Τους ρόλους ερμηνεύουν (αλφαβητικά): Αλεξίου Όλγα, Βασιλειάδου Δήμητρα, Βελέντζα Σοφία, Γαλάνη Αντωνία, Ζιώγα Φανή, Θεοδοσίου Άννα, Ιορδανίδου Δήμητρα, Κατσιγιαννόπουλος Βασίλης, Κεφάλα Μαρία, Κετίκογλου Κωνσταντίνα, Κρομμύδα Κατερίνα, Μπερίσα Αλεξία, Μπούσουλας Χάρης, Ντόστι Αλέξανδρος, Στεφανίδου Φωτεινή, Σταμούλη-Γκόρη Ειρήνη, Τσαχουρίδης Γιώργος, Τσιουμέλα Δήμητρα, Παπαδόπουλος Παύλος, Χριστοδουλίδου Στεφανία, Gamezardasvilli Άννα

κείμενο: νίκη-ζερβού
φωτογραφίες: σοφία-ελευθεριάδου
επιμέλεια: πωλίνα-ταϊγανίδου + ιάκωβος-καγκελίδης

Τι είναι άραγε το εγώ;

"Πόσο καλύτερος θα ήταν ο κόσμος μας αν ο καθένας ήξερε ποιος είναι, τι θέλει"