Το δέντρο που έδινε...

Μια παράσταση για την ευτυχία της προσφοράς

Όταν ένας μεγάλος ακούει τη λέξη «δίνω» ποιο είναι το πρώτο πράγμα που έρχεται στο μυαλό του; Νομίζω ότι οι περισσότεροι θα απαντούσαμε «δίνω λεφτά», «δίνω πράγματα», «δίνω ύλη», «δίνω κάτι που η αξία του μπορεί να εκτιμηθεί». Και μάλιστα, συνήθως, τα δίνω χωρίς χαρά, χωρίς να θέλω, αναγκάζομαι να δώσω γιατί πρέπει και τότε το «δίνω» γεμίζει με αρνητισμό, με άσχημα συναισθήματα και μετατρέπεται σε απώλεια, σε στεναχώρια και γίνεται μια άσχημη λέξη. Έτσι, με αυτό το κοστούμι της ασχήμιας το «δίνω» μεταφέρεται στα παιδιά μας, που μαθαίνουν και αυτά να μην το αγαπούν και να το κοστολογούν.

Υπάρχει όμως ένα παραμύθι που ξέρει την πραγματική αλήθεια και αξία του «δίνω» και τη δίνει απλόχερα σε παιδιά και μεγάλους, αρκεί να θελήσουν να το ακούσουν. Αυτό το όμορφο παραμύθι με το όνομα «Το δέντρο που έδινε» του Σελ Σιλβερστάιν, σε σκηνοθεσία Πέτρου Μαλιάρα και Γιώργου Δερνίκα, με τις μεγάλες αλήθειες της ζωής, αποφάσισε φέτος να παρουσιάσει το ΔΗΠΕΘΕ Βέροιας στην παιδική του σκηνή και να αποδείξει στα παιδιά ότι το να δίνεις τελικά είναι ευτυχία και έχει ανεκτίμητη αξία. Βέβαια, «Το δέντρο που έδινε» έχει πολλά να δώσει σε όλους για αυτό ας τα δούμε με τη σειρά.

Τι μας άρεσε λοιπόν σε αυτήν την παράσταση. Αρχικά αυτό το παραμύθι έχει μια ομορφιά ξεχωριστή λόγω της αλληγορικής του αξίας αλλά και των βαθύτερων νοημάτων της ζωής που περνά στα παιδιά με τον πιο απλό και κατανοητό τρόπο. Η χαρά του να δίνεις αγάπη απλόχερα χωρίς να περιμένεις ανταλλάγματα, η ευτυχία που δίνεις στο φίλος σου με τα πιο απλά πράγματα, όπως το να κοιτάς μαζί του τον ήλιο και το φεγγάρι ή να τραγουδάς και να χορεύεις μαζί του απλά για να του δώσεις όμορφες στιγμές ή ακόμα και το να δίνεις από τα λίγα που έχεις ή δεν έχεις προκειμένου να τον δεις να χαμογελά και ας μην έχεις αυτός να σου δώσει κάτι -σε υλική αξία- είναι μερικά από τα νοήματα που δίνει απλόχερα το δέντρο του παραμυθιού.

Επίσης μας άρεσαν πολύ οι ηθοποιοί. Είναι δυο νέα παιδιά, γεμάτα ενέργεια, ζωντάνια και ταλέντο, που παίζουν με απίστευτη διάθεση, τραγουδούν με τις όμορφες φωνές τους και δεν σταματούν να χορεύουν και να κινούνται με τρομερή ενέργεια και συγχρονισμό μεταξύ τους αλλά και με τη μουσική. Και μιας και είπα μουσική, ναι, μας άρεσαν πολύ τα τραγούδια και οι μουσικές που συνοδεύουν την παράσταση, που της δίνουν ρυθμό και δημιουργούν συναισθήματα. Βέβαια μας άρεσαν πολύ και οι δύο ταλαντούχοι μουσικοί που βρίσκονται επί σκηνής και καταφέρνουν να συνδυάσουν αρμονικά την υποκριτική με τη μελωδία.

Μας άρεσε επιπλέον το σκηνικό, με το μεγάλο επιβλητικό δέντρο, που έμοιαζε τόσο αληθινό έτσι που άπλωνε τα κλαδιά του και τις ρίζες τους κάνοντάς τα να μοιάζουν σαν ένα μεγάλο παιχνιδόσπιτο. Μας άρεσαν ακόμα τα ρούχα, που ήταν ανάλογα με τις ηλικίες αλλά και οι φωτισμοί που έπαιζαν με το φως και το σκοτάδι. Και φυσικά μας άρεσε πολύ και η σκηνοθεσία, η οποία έχοντας ως βάση την ψυχοσύνθεση των παιδιών είναι φτιαγμένη με τέτοιο τρόπο ώστε να κρατάει σε εγρήγορση τα παιδιά, να τους έλκει συνεχώς το ενδιαφέρον με κίνηση, ήχο και τραγούδι, με οπτικά παιχνίδια και με λόγο.

«Το δέντρο που έδινε» λοιπόν μας άρεσε πολύ και μας άρεσε ακόμα πιο πολύ γιατί μας έδωσε να καταλάβουμε για άλλη μια φορά την ασύγκριτη ευτυχία της προσφοράς.

κείμενο: δήμητρα-λαμπροπούλου
φωτογραφίες:τάσος-θώμογλου
επιμέλεια: ιάκωβος-καγκελίδης + πωλίνα-ταϊγανίδου

"...μια ομορφιά ξεχωριστή λόγω της αλληγορικής του αξίας αλλά και των βαθύτερων νοημάτων της ζωής"