Μία Παναγιώτα κι ένα κάποτε...

Της δικής μας Αθηνάς Χατζηαθανασίου

Τη νεανική ματιά της σκηνοθέτιδας και σεναριογράφου Αθηνάς Χατζηαθανασίου είχε την ευκαιρία να παρακολουθήσει το θεατρόφιλο κοινό της Βέροιας το βράδυ της Παρασκευής, 10 Ιουνίου, στην Αντωνιάδειο Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών. Η δική μας Αθηνά με τις θεατρικές σπουδές στην όμορφη πρωτεύουσα, παρουσίασε για πρώτη φορά τη δουλειά της στην πόλη μας, μέσα από την παράσταση «Μία Παναγιώτα κι ένα κάποτε…», αποδεικνύοντας ότι το θέατρο είναι μεράκι και σαράκι συνάμα.

Με φρέσκια και ρομαντική προσέγγιση, το θεατρικό αφηγείται την ιστορία τεσσάρων γυναικών -όλες επονομαζόμενες Παναγιώτα- οι οποίες τα βάζουνε με τα «φαντάσματα» της εποχής τους πασχίζοντας να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις των καιρών. Δεκαετία του ’50, Χούντα και Μεταπολίτευση, δεκαετία του ’90 και Σήμερα.

Τέσσερις γυναίκες τόσο διαφορετικές αλλά και τόσο ίδιες μεταξύ τους· μπορεί η κάθε εποχή να έχει τα δικά της χαρακτηριστικά κοινωνικοπολιτικά γνωρίσματα, η σεναριογράφος όμως εστίασε στα χαρακτηριστικά εκείνα της γυναικείας φύσης που μένουν ανεξίτηλα στο χρόνο. Επιμονή και υπομονή, λοιπόν, και από τις τέσσερις γυναικείες φιγούρες που θα γκρινιάξουν αλλά δε θα το βάλουν εύκολα κάτω.

Το καστ που επέλεξε η Αθηνά κατάφερε επιτυχώς να περάσει το επιθυμητό μήνυμα. Δυνατοί μονόλογοι, κίνηση και τραγούδι από τη «δροσερή» Παναγιώτα Χαϊδεμένου που κατάφερε να στηρίξει τη δίωρη παράσταση επάξια στους ώμους της, συνοδευόμενοι από ωραίες και γνώριμες μελωδίες και φωνή στο πιάνο από τον Χρίστο Σερενέ, ο οποίος μας έκανε να γελάσουμε αλλά και να προβληματιστούμε τις στιγμές εκείνες που προσποιήθηκε τον παρτενέρ της Παναγιώτας στις τέσσερις εποχές της ύπαρξής της.

Η Αθηνά Χατζηαθανασίου κατάφερε σίγουρα να αγγίξει το γυναικείο κοινό το βράδυ της Παρασκευής, το οποίο δε σταμάτησε να την χειροκροτεί και να την επευφημεί στο τέλος της μουσικοχορευτικής παράστασης. Και κατά τη διάρκεια όμως του έργου τα ψιθυριστά «μπράβο» και η συνοδεία στα τραγούδια του πιάνου δε σταμάτησαν λεπτό. Η γυναίκα της Βέροιας παρακολούθησε τον εαυτό της στον «καθρέφτη» και ταυτίστηκε.

Ευχαριστούμε θερμά την Αθηνά για την «όμορφη πόλη» που δεν ξεχνά και μας τραγούδησε το βράδυ της Παρασκευής, αποδεικνύοντας την πολύπλευρη προσωπικότητά της, και της ευχόμαστε να συνεχίσει να δημιουργεί και να καταπιάνεται με αυτό που την ευχαριστεί. Περιμένουμε σίγουρα να δούμε και μία παράσταση με τον πιο πρόσφατο τύπο γυναίκας, αυτής που δεν είναι ρομαντική, δεν έχει αυτοσκοπό τη δημιουργία οικογένειας και υποστηρίζει το φεμινισμό σιωπηλά.

κείμενο: ελευθερία-χαρά-ζέρβα
φωτογραφίες: κωνσταντία-μαζαράκη
επιμέλεια: πωλίνα-ταϊγανίδου + ιάκωβος-καγκελίδης

Μία Παναγιώτα κι ένα κάποτε…

"Τέσσερις γυναίκες τόσο διαφορετικές αλλά και τόσο ίδιες μεταξύ τους"