Mr Egon. I, eternal child

Η αγάπη στο βλέμμα. Η αγάπη στην κίνηση.

Σάββατο βραδάκι και την ώρα που η μισή Ελλάδα ασχολείται με τα ποδόσφαιρα κι άλλες πολεμικές τέχνες, τα κορμιά των χορευτριών χαϊδεύουν το ρομαντικό μωσαϊκό στο παραδοσιακό ζαχαροπλαστείο Σερεμέτας, που φιλοξενεί την χορευτική παράσταση με το περίεργο όνομα. Στην παράσταση αυτή, ο χορός θα είναι ο απόλυτος πρωταγωνιστής. Όχι απλώς επειδή τιτλοφορείται ως dance performance, αλλά διότι η απλότητα της σκηνοθεσίας ωθεί τον θεατή να εστιάσει απρόσκοπτα στις κινήσεις των τεσσάρων χορευτριών. «Οι μεγάλοι χορευτές δεν είναι μεγάλοι λόγω της τεχνικής τους. Είναι μεγάλοι λόγω του πάθους τους» όπως έλεγε και μια μεγάλη κυρία που ξεχνάω, φράση που βρίσκω πολύ βολική όταν μιλάμε για χορό, γιατί ούτως ή άλλως από τεχνική δε σκαμπάζω τίποτα. Στο πάθος όμως, κάτι γίνεται. Κι αυτό νομίζω πως ισχύει για όλους.

Βασισμένη σε μια σύλληψη της Αναστασίας Δίγκα, η οποία από κοινού με την Ναυσικά Στάθη υπογράφει και τη σκηνοθεσία, η παράσταση αφηγείται τη διαδρομή του σπουδαίου Αυστριακού ζωγράφου, πνευματικού τέκνου του Γκούσταβ Κλιμτ, Έγκον Σίλε. Ξαφνικά το όνομα αρχίζει και γίνεται λιγότερο περίεργο, έτσι δεν είναι; Πράγματι, λιγότερο περίεργα αλλά πολύ περισσότερο αισθαντικά γίνονται τα πράγματα από τη στιγμή που το κουαρτέτο των χορευτριών αναλαμβάνουν δράση. Η Αναστασία, η Ναυσικά, η Μάτα Αφεντούλη και η Έλλη Κουθούρη έδωσαν στους θεατές μια χορογραφία ξεκάθαρη, χωρίς μελοδραματισμούς αλλά ταυτόχρονα ιδιαιτέρως εύληπτη ακόμα και στους μη μυημένους και σίγουρα πολύ δυναμική.

Η ψηλή, γυναικεία κάλτσα που μέσα στην ευτέλειά της έχει αποκτήσει συμβολικό ρόλο στα πιο αναγνωρίσιμα έργα του Έγκον Σίλε, τα πορτρέτα του 1917, αποκτά κι εδώ το ρόλο της, καθώς γίνεται το όργανο της κυκλικής αφήγησης της δραματικής πορείας του ζωγράφου. Αρχικά, οι χορεύτριες σηματοδοτούν την έναρξη της αφήγησης, φορώντας στα πόδια τους τις μακριές κάλτσες, που θα μας οδηγήσουν στην εποχή της ιστορίας. Όσο τις φορούν, ζουν στο έπακρο τη ζωή, τη χαρά των ανθρώπινων παθών και τον όλεθρο των πρωτόγονων ενστίκτων που –μέσα σε μια συντηρητική κοινωνία- οφείλουν να δαμαστούν με κάθε τρόπο.

Ο δισταγμός μπροστά στην επιθυμία, η ανεμελιά της νεότητας και το πανηγύρι του έρωτα, η ευθύνη απέναντι στο καλλιτεχνικό έργο, η συντριβή μπροστά στον κοινωνικό στιγματισμό, η αγάπη που ήρθε νωρίς ή άργησε φριχτά και η μοναχικότητα του επικείμενου θανάτου λαμβάνουν σάρκα και οστά με τον πιο κυριολεκτικό τρόπο μπροστά στα μάτια του θεατή. Αυτή η σάρκα είναι το κυριότερο μέσο της αφήγησης, καθώς οι χορεύτριες περιδινούνται, ακολουθώντας αρμονικά τη μουσική που βγαίνει απ’ το πιάνο του Άλεξ Ιωσηφίδη. Η υποτυπώδης, λιτή αλλά κατά έναν ευχάριστο τρόπο οικεία ενδυματολογική και σκηνογραφική προσέγγιση ταιριάζει στο χώρο και –κυρίως- ταιριάζει στην ψυχολογία μας που φαίνεται πως έχει δημιουργήσει μια ολοκληρωτική απέχθεια απέναντι στις υπερβολές και στο φτιασίδωμα της τέχνης.

Ό, τι πρέπει για να πετάξουμε το βαρύ χειμώνα που πέρασε από τις πλάτες μας... να το δείτε οπωσδήποτε.

Παραστάσεις : Σάββατο 13/5, Κυριακή 14/5
Κρατήστε έγκαιρα τη θέση σας. Περιορισμένος αριθμός θεατών.
Τηλ. Επικοινωνίας για κράτηση θέσης : 6972007008
Οι πόρτες ανοίγουν στις 20.30 και κλείνουν στις 21.00
Ελάχιστη κατανάλωση 5 ευρώ

κείμενο: αλέξανδρος-κόγκας
φωτογραφίες: πωλίνα-ταϊγανίδου
επιμέλεια: ιάκωβος-καγκελίδης + τάσος-θώμογλου

...