Στην Πατρίδα με την Μελίνα Ασλανίδου

Στην έναρξη των πολιτιστικών εκδηλώσεων του συλλόγου ‘Ευστάθιος Χωραφάς’, 2017

Την Μελίνα την αγαπώ. Οι ερμηνείες της, η διάθεσή της, η γοητεία της είναι κάποια από τα ιδιαίτερα στοιχεία της προσωπικότητάς της. Η Μελίνα καταφέρνει να ερμηνεύει και να με συγκινεί, να τραγουδά και να με καθηλώνει και το οφείλει στη άμεση επαφή με το κοινό της. Την Μελίνα την θυμάμαι από τότε που σιγοτραγουδούσαμε «τι σου ‘κανα και πίνεις» και την παρακολουθώ μέχρι και σήμερα. Από εχθές την αγαπάει και ο γιος μου και είμαι διπλά χαρούμενη, ήταν εξάλλου η πρώτη του συναυλία και τη καταχάρηκε. Από soundcheck ακόμη, μετά το τέλος κάθε τραγουδιού την χειροκροτούσε αυθόρμητα…

Η Μελίνα με τα τραγούδια, τη μουσική, την ενέργεια, την αγάπη και το φως της «βγήκε στον δρόμο» και συναντά αγαπημένους της φίλους σε όλα τα μήκη και πλάτη της Ελλάδας μας. Στην φετινή της περιοδεία, για πρώτη φορά, έκανε στάση στην μικρή μας Πατρίδα. Αποδεχόμενη την πρόσκληση του Πολιτιστικού Συλλόγου «Ευστάθιος Χωραφάς» άνοιξε τις εξαήμερες πολιτιστικές εκδηλώσεις του, στα πλαίσια εορτασμού της τοπικής ενορίας της Αγίας Παρασκευής.

Μια γιορτή που ξεκίνησε εδώ και πολλά χρόνια από συγχωριανούς μου και έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις και προσελκύει όχι μόνο χιλιάδες κόσμου αλλά πλέον και καταξιωμένους καλλιτέχνες. Το πανηγύρι ή καλύτερα «Πανοϋρ» που λέμε εμείς οι πόντιοι, είναι μια προσπάθεια να κρατήσουμε τα αμιγώς ελληνικά στοιχεία της παράδοσή μας και του πολιτισμού μας.

Χιλιάδες κόσμου απόλαυσε τη μοναδική Μελίνα Ασλανίδου. Τη Μελίνα της καρδιάς μας, που πάντα μας συγκινεί με την ιδιαίτερη χροιά της φωνής της και την εντυπωσιακή σκηνική της παρουσία. Σε μια βραδιά που ισορροπούσε απόλυτα ανάμεσα στο σύγχρονο τραγούδι, στις ρίζες και στην παράδοση αλλά και στο «καθαρόαιμο» λαϊκό φάσμα. Εξάλλου οι συναυλίες της δεν είναι απλές μουσικές βραδιές, σε μεθάνε κατακαλόκαιρα, σε ταξιδεύουν…

κείμενο: νίνα-καγκελίδου
φωτογραφίες: γωγώ-αναστασιάδου
επιμέλεια: πωλίνα-ταϊγανίδου + ιάκωβος-καγκελίδης

Το πανηγύρι ή καλύτερα «Πανοϋρ»

που λέμε εμείς οι πόντιοι, είναι μια προσπάθεια να κρατήσουμε τα αμιγώς ελληνικά στοιχεία της παράδοσή μας και του πολιτισμού μας.