Scroll to top
Back
interviews

Δημήτρης Χριστοφορίδης: δε κομίντιαν | Interview

  • Συνέντευξη:

    μιχάλης-χασιώτης

  • Φωτογραφίες:

    μιχάλης-χασιώτης

  • Ημερομηνία:

    Δεκέμβριος 2018

  • Επιμέλεια:

    ιάκωβος-καγκελίδης

Scroll

Δημήτρης Χριστοφορίδης: δε κομίντιαν

Όσοι τον ξέρουμε προσωπικά από την εφηβική μας ηλικία σ’ αυτήν την πόλη, μπορούμε πολύ εύκολα να πούμε ότι το σήμερά του ταιριάζει γάντι με το χθες του. Είναι χειμώνας του 2000 όταν ο κολλητός μου, που έκανε τότε Σχέδιο στο φροντιστήριο ενόψει Πανελληνίων, μου λέει έλα κάτσε λίγο εδώ μέχρι να τελειώσω. Διστακτικός, θεωρητικός ων, ανεβαίνω τις σκάλες ακούγοντας μία φωνή και διάσπαρτα χαχανητά. Όλος περιέργεια επιταχύνω, για να αντικρύσω τελικά ένα τσούρμο συνομήλικους με τα κεφάλια κατεβασμένα στο χαρτί να σφίγγουν το πενάκι στη γροθιά που έτρεμε από τα γέλια και το Δημήτρη Χριστοφορίδη ατάραχο να σχεδιάζει και παράλληλα να επιδίδεται σε έναν νον στοπ σχολιασμό της τρέχουσας επικαιρότητας με ατάκες και ευστοχία που στην πίεση και το άγχος που βιώναμε όλοι εκείνο το διάστημα έμοιαζε με μάννα εξ ουρανού.

Κάπως έτσι, χρόνια μετά, στο άκουσμα του ότι ο Δημήτρης ασχολείται με το σταντ απ κόμεντι, για μια στιγμή έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτεται ν’ αναθεωρήσει τη φιλοσοφία του περί πεπρωμένου, ώσπου θυμήθηκα τη φράση του Χένρυ Μίλλερ: «Μιλάμε για τη μοίρα μας σαν να είναι κάτι που μας επισκέπτεται. Ξεχνάμε ότι εμείς φτιάχνουμε τη μοίρα μας, κάθε μέρα της ζωής μας». Ήρθα πάλι στα ίσια μου και είπα ναι, αυτό ταιριάζει καλύτερα στον Δημήτρη. Μπορεί να είχαμε χρόνια να βρεθούμε, αλλά μέσα από τα κείμενά του συνέχιζα να κάνω διάλογο μαζί του μέσα στο μυαλό μου κι ένας διάλογος μαζί του επί οποιουδήποτε θέματος, σοβαρού ή όχι, ποτέ δεν στερείτο ενδιαφέροντος. Όπως κι αυτός που κάναμε τώρα…

 

Θα ξεκινήσω με την ατάκα ενός κοινού μας φίλου για σένα. «Ο Δημήτρης είναι ο άνθρωπος που λες ότι κι από κηδεία να έρχεσαι, μπορεί να σε κάνει να λυθείς από τα γέλια». Το καλύτερο είναι ότι αυτό δεν είναι απλά ένα σχήμα λόγου. Συνέβη αλήθεια, όπως μου είπε. Επειδή όμως σε ξέρω από τα εφηβικά μας χρόνια και γνωρίζω την κατεύθυνση σπουδών που είχες πάρει, πώς ακριβώς μπλέχτηκες με το stand up; Τι γύρισμα έφαγες στο μυαλό σου; Ήταν απόφαση της στιγμής κι αν ναι, τη θυμάσαι; Ή τι άλλο;

Όταν κατέβηκα στην Αθήνα το 2007, ήταν απλώς το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα να κάνω. Το σκεφτόμουνα από μικρός, θαυμάζοντας τις δουλειές του Πανούση και του Bill Hicks.

Είσαι από τη Βέροια, όμως γενικά έχω την εντύπωση ότι δεν έρχεσαι και πολύ συχνά.Όταν ακούς τη λέξη "Βέροια" ποιες είναι οι πρώτες εικόνες που σου έρχονται στο μυαλό; Από παρέες, βιώματα, οτιδήποτε…

Αν και γεννήθηκα στη Βέροια, έφυγα και γύρισα στα 16 πάλι για να τελειώσω το σχολείο. Όλες οι αναμνήσεις που έχω από τη Βέροια έχουν πάντα ήλιο, ακόμα κι αν στην πραγματικότητα δεν είχαν. Είναι μια πολύ φωτεινή πόλη στο μυαλό μου. Η Ανοίξεως, το «μπαλκόνι» που κοιτάει τον κάμπο, οι άνθρωποι, ο Προμηθέας, το Βέρμιο, όλα είναι φωτεινά και αισιόδοξα.

Στις παραστάσεις σου καταπιάνεσαι πολύ με την οικογένειά σου, ειδικά δε με τη μαμά σου. Τι σε κάνει να λοκάρεις σ’ αυτό το θέμα;

Οι σχέσεις με την οικογένεια σου δίνουν το στίγμα για τις σχέσεις στην υπόλοιπη ενήλικη ζωή σου. Είτε επαγγελματικές, είτε ερωτικές, είτε κοινωνικές. Είναι προφανές ότι η οποιαδήποτε δυσλειτουργία οφείλεται εκεί. Εξάλλου, είναι πολύ ενδιαφέρον για το κοινό να βλέπει από πού προέρχεσαι.

 

Τι γνώμη έχεις για το θεσμό της οικογένειας;

Για την οικογένεια γενικά έχω την καλύτερη, για την ελληνική οικογένεια συγκεκριμένα, την χειρότερη.

 

Επειδή γνωριζόμαστε από την εφηβεία μας, θα σου πω τι έρχεται στο μυαλό μου κάποιες φορές όταν σε βλέπω, το οποίο ενισχύθηκε απ’ όταν άρχισα να σε παρακολουθώ στο stand up. Ο Andy Kaufman (δείτε την ταινία “Man on the Moon”). Δηλαδή κάποιος που όχι μόνο στο performance, αλλά ακόμα και στις προσωπικές του στιγμές μπορεί να πετάξει μια ατάκα και να υποδυθεί ένα ρόλο ή κάτι που δεν είναι, έτσι, για τη φάση, για το  γέλιο και χωρίς ποτέ να ξεκαθαρίζει στο τέλος ότι έκανε πλάκα. Ταυτίζεσαι;

Δεν ταυτίζομαι καλλιτεχνικά, όχι. Ο Andy Kaufman ήταν ένας πολύ ιδιαίτερος κωμικός με πολύ προσωπική οπτική για το τι σημαίνει κωμωδία. Ταυτίζομαι πάρα πολύ όμως στο ότι είχε το θάρρος να ακολουθήσει τον δικό του εσωτερικό ρυθμό στο τι σημαίνει κωμωδία. Δεν χρειάζεται να κάνεις λογοπαίγνια σαν τον Σεφερλή, ούτε να είσαι τόσο καυστικός όσο ο Πανούσης, ούτε να κάνεις χαρακτηρογραφίες τόσο υπέροχες όσο ο Λαζόπουλος για να γίνεις σπουδαίος. Βγες στον κόσμο, πες αυτό που σκέφτεσαι και δες τι θα γίνει.

Πώς αντιμετωπίζουν οι γυναίκες έναν stand up comedian με αναγνωρισιμότητα; Είσαι κάτι σαν pop idol; Είσαι ο Ρουβάς του stand up;

Δεν ξέρω για άλλους συναδέλφους που είναι πολύ περισσότερο αναγνωρίσιμοι, αλλά εμένα δεν με αντιμετωπίζουν έτσι. Σαν τον Σάκη Ρουβά του σταντ απ. Πιο πολύ με αντιμετωπίζουν σαν κάποιον που έχει θεματάρες και καλό είναι να μην μπλέξουμε.

 

Αν ερχόταν η νεράιδα του παραμυθιού και σου έλεγε ότι έχεις τη δυνατότητα να εξαφανίσεις κάποιον δια παντός ή κάτι, οτιδήποτε, χειροπιαστό και μη, από τον πλανήτη, ποιος ή τι θα ήταν αυτό;

Τα παπούτσια παντοφλέ.

 

Ποια η γνώμη σου για την πολιτική και... την πολιτική παιδεία;

Είμαστε σε μια περίοδο που αλλάζει το περιεχόμενο αυτών των λέξεων. Για πολλούς, μετά το ΠΑΣΟΚ, δεν έχουν καν νόημα αυτές οι λέξεις. Διανύουμε μια νέα εποχή, μετά την μεταπολίτευση, που επαναπροσδιορίζει αυτούς τους όρους και ζούμε κάθε στιγμή την αγωνία της συνειδητοποίησης ότι ως χώρα είμαστε ικανοί να επιλέξουμε τη βαρβαρότητα.

 

Ποια είναι η στιγμή της ζωής σου που ένιωσες τη μεγαλύτερη ντροπή από ποτέ;

Όταν είδα τον γκόμενο της ξαδέρφης μου και είναι 19 χρονών swag.

 

Και ο μεγαλύτερος φόβος σου;

Ο θάνατος

 

Πριν λίγους μήνες έδωσες την πρώτη σου παράσταση στη Βέροια μετά από τόσα χρόνια. Πώς ένιωθες πριν και μετά; Το απέφευγες συνειδητά;

Όχι, απλώς δεν είχα βρει τον κατάλληλο χώρο. Ήταν ένα υπέροχο συναίσθημα να παίζεις μπροστά σε ανθρώπους που τους θυμάσαι και σε θυμούνται, σαν μικρά παιδιά 16-17 χρονών και να ξαναβλέπεστε μετά από 20 χρόνια. Πολύ το χάρηκα και ήσαν όλοι υπέροχοι. Ε, ελπίζω τώρα πως θα έρχομαι συχνότερα.

 

Αν για τον οποιονδήποτε λόγο έπρεπε να τα παρατήσεις όλα και να επιστρέψεις εδώ, τι δουλειά θα έκανες; Τι μαγαζί θα άνοιγες ή εν πάση περιπτώσει με τι θα ασχολιόσουν;

Το ίδιο που κάνω και τώρα, δεν νομίζω ότι είμαι καλός σε πολλά πράγματα.

Δεν το σκέφτεσαι να γυρίσεις; Να είσαι κοντά και στη μαμά; Να χαρεί; Ε;

Όχι καθόλου δυστυχώς αν και πολύ θα μου άρεσε. Βλέπετε όμως λίγο η απομόνωση της επαρχίας, λίγο ότι ο κόσμος και η δουλειά μου είναι κάτω, λίγο και οι ευκαιρίες της πρωτεύουσας με αποτρέπουν από το να γυρίσω. Δυστυχώς.

 

Από αυτά που διαπιστώνεις ο ίδιος, αλλά και από όσα ακούς σήμερα, τι πιστεύεις ότι λείπει από τη Βέροια;

Λείπει κάτι που λείπει από όλη την επαρχία. Η διάθεση να αναδείξουν το διαφορετικό. Τα διαφορετικά άτομα, οι διαφορετικές κουλτούρες και αντιλήψεις βαλτώνουν από την μονολιθικότητα της ομοιομορφίας των κυριλέ μαγαζιών και των αθλητικών εφημερίδων. Αν αλλάξει η Βέροια θα αλλάξει από αυτά τα μοναχικά παιδιά κάθε ηλικίας που η πόλη τους  φαίνεται αφόρητη.

 

Και τι ΣΟΥ λείπει;

Οι φίλοι μου και μια παλιά μου συμμαθήτρια, η Πόπη η Δημοπούλου, που ήταν η πιο όμορφη γυναίκα του κόσμου και έχω να τη δω από τότε που τέλειωσα το σχολείο.

 

Σε κάθε περίπτωση, είσαι ένα παράδειγμα ανθρώπου που κυνήγησε αυτό που ήθελε να κάνει και μέχρι στιγμής το πετυχαίνει με μεγάλη επιτυχία. Τι θα συμβούλευες τα νέα παιδιά που ακόμα δεν έχουν πάρει το δρόμο τους;

Όταν ανεβάζουν τα δύο μπακ, το ένα να κόβει μέσα και να γίνεται δεύτερο στόπερ. Σας ευχαριστώ πολύ για την τιμή που μου κάνατε, εύχομαι σε όλους σας το καλύτερο.