Scroll to top
Back
free giorgios_kasapidis

Μονόπρακτο

  • Κείμενο:

    γιώργος_κασαπίδης

  • Φωτογραφίες:

    γιώργος_κασαπίδης

  • Ημερομηνία:

    Μάρτιος 2018

  • Επιμέλεια:

    ιάκωβος_καγκελίδης

Scroll

Μονόπρακτο

…Δε φτάνει, μα σ’ αγαπώ

-Έτσι θα μένει…κενό; αναρωτήθηκε φωναχτά

-Για ποιο πράγμα μιλάς;

-Για το γραμματοκιβώτιο και το πλαίσιο των εισερχομένων μου

-Έτσι! Γιατί είμαι πληγωμένη, αγαπημένε μου

-Από τον έρωτά μας…

-Απ’ αυτόν, ναι

-Και ποιον τιμωρείς περισσότερο…Αυτόν ή εμάς; Ποιον δικαιώνεις και ποιον…(Τον διακόπτει)

-Δε με νοιάζει τίποτα. Σταμάτα!! Σταμάτααα….Μου φτάνει που…

Γίνομαι ξέφτι! Κι αν ήμουν το δικό σου ξέφτι θα το δεχόμουν. Ούτε αυτό δεν έχω δικαίωμα να είμαι…Καταλαβαίνεις;;!! ΠΟΝΩ! Κάθε μου αρτηρία σε ψάχνει! Λες πως είμαστε ένα, έτσι λέω κι εγώ, αλλά πού είσαι; Θα έπρεπε να ήσουν! Να είσαι μέσα μου γαμώ το διάολό μου! Πού είσαι και δε σε βλέπω; Πού; Και δεν έχω δικαίωμα να σε αγγίξω, να γευτώ το φιλί σου ελεύθερα, ελεύθερα ρε μαλάκα μου!

-Κάθε που ανασαίνεις…

-…

-Κάθε που πίνεις νερό, που πιάνεις τα στήθη σου, που σφίγγεται το σάλιο στο λαιμό σου…

-Χμμμ..

-…που ανοιγοκλείνεις τα βλέφαρα και μια επιτρέπεις και μια απαγορεύεις στους γύρω, να κλέψουν λίγο απ’ τον φασκόμηλο κόσμο σου…

-Ναι, τι;

-Είμαι εκεί!

-Σου το απαγορεύω λοιπόν!

-Δεν μπορείς…και ξέρεις γιατί;

-Δεν το αντέχουν τα ‘ντερα και τα στομάχια μου, μ’ ακούς;!;

-…γιατί κι εσύ αγαπημένη μου -ω πόσο σ’ αγαπώ, μακάρι να ‘ξερα  κι εγώ- άθελά σου και απρόσκλητα, είναι σα να ‘χεις γεννηθεί μέσα μου. Υπάρχεις-κι εσύ- σε όλα αυτά που προανέφερα-για μένα- και σε άλλα τόσα…και ώρες ώρες, κοιτιέμαι στον καθρέφτη και το είδωλό μου γίνεται εσύ. Μεταμορφώνεται έτσι απλά. Μου χαμογελάς τότε, κι εγώ κλαίω…Έπειτα παίρνω δύναμη και προσπαθώ, εγώ να σου χαμογελάσω…και σε γεμίζω δάκρυα. Τότε φιλώ στον καθρέφτη τις δικές σου αλμυρές λύπες και για λίγο ξεδιψώ…μόνο για τόσο

-Σ΄αγαπώ, μα δε μου φτάνει

-Δε φτάνει, μα σ΄αγαπώ._

Ίσως το μονόπρακτο μιας τσιγγάνας κι ενός Σαλονικιού, για ένα ‘’όχι’’

Ή ο διάλογος ενός χελιδονιού και μιας ζαργάνας, για ένα ‘’δεν’’

Μιας εκπνοής και μιας εισπνοής, παρουσία ενός λουκέτου…

Ή ακόμη ακόμη, ο δικός σου διπλός ρόλος!