Scroll to top
Back
interviews

Όλγα Ιγνατιάδου: Μυρσίνη, η όμορφη σκιουρίνα | Interview

  • Συνέντευξη:

    νίνα-καγκελίδου

  • Φωτογραφίες:

    νίνα-καγκελίδου

  • Ημερομηνία:

    Ιούλιος 2019

  • Επιμέλεια:

    ιάκωβος-καγκελίδης

Scroll

Όλγα Ιγνατιάδου: Μυρσίνη, η όμορφη σκιουρίνα | Interview

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Βέροια. Εργάζομαι εδώ και 35 χρόνια στην ομοσπονδία του Handball , στο γραφείο της Κεντρικής Μακεδονίας. Είμαι παντρεμένη και έχω δύο παιδιά και τέσσερα εγγόνια. Είμαι λάτρης της φύσης και ιδιαίτερα του Βερμίου το οποίο θεωρώ πως είναι το ομορφότερο βουνό της Ελλάδας. Εκεί στην πλαγιά του Βερμίου είναι το ησυχαστήριό  μου, εκεί είναι και η έμπνευση για τις ιστορίες μου

Η δημιουργία ιστοριών για μικρούς ή μεγαλύτερους ήταν πάντα το μεράκι μου. Θαύμαζα από μικρή όλους τους συγγραφείς όχι μόνο για τα έργα τους αλλά και για τον τρόπο που μιλούσαν, για τις ιδέες τους. Όμως ανάμεσα στις ιστορίες που έχουμε στο μυαλό μας έως τις ιστορίες που παίρνουν ζωή πάνω στο χαρτί, υπάρχει πολύ μεγάλη απόσταση. Συγγραφείς όπως εγώ που δεν είμαστε επαγγελματίες χρειαζόμαστε κάποια αφορμή. Για μένα η αφορμή ήρθε με την γέννηση των εγγονών μου.

Πιστεύω ότι διαβάζουν αλλά και ότι πρέπει να διαβάζουν οι νέοι γονείς  παραμύθια στα παιδιά τους. Πλέον με τους ρυθμούς που κινούνται οι οικογένειες σήμερα, ο ποιοτικός χρόνος που περνούν οι γονείς με τα παιδιά τους είναι λίγος. Μια ωραία ιστορία λοιπόν το βράδυ λίγο πριν τον ύπνο είναι το καλύτερο δώρο για «όνειρα γλυκά».

Η Μυρσίνη είναι μία σκιουρίνα που έχει την φωλιά της ψηλά σε μια μεγάλη, τεράστια, υπεραιωνόβια καστανιά. Όμως είναι περήφανη, υπερόπτης, ακατάδεκτη. Δεν συμπαθεί καθόλου τα άλλα ζωάκια του δάσους που έχουν και αυτά τις φωλιές τους στη μεγάλη καστανιά. Όμως μια μέρα…τι θα συμβεί άραγε; Θα αλλάξει γνώμη η Μυρσίνη για τους γείτονές της; Πώς και γιατί;

Όπως σας είπα κάπου στην πλαγιά του Βερμίου βρίσκεται το ησυχαστήριό μου. Ένα μικρό ξύλινο σπιτάκι. Στην αυλή του όμως υπάρχει μία καστανιά μοναδική σε όλο το Βέρμιο. Είναι πανύψηλη με ένα τεράστιο κορμό, υπεραιωνοβια, περίπου 300 χρονών. Σ'αυτην λοιπόν την καστανιά έχουν την φωλιά τους πολλά μικρά ζωάκια αλλα και πουλιά και έντομα. Είναι μια μικρή κοινωνία οργανωμένη που αξίζει να την παρακολουθεί κανείς. Αυτή την κοινωνία και τις περιπέτειές της περιγραφω στις ιστορίες μου. Πρέπει να σημειώσω ότι οι ήρωες της είναι πέρα για πέρα αληθινοί και οι ιστορίες τους επίσης, με λιγη μυθοπλασία βέβαια, είναι αληθινες. Η Μυρσίνη ακούει το όνομά της όταν την φωνάζουμε και κανει αισθητη την παρουσία της για να καταλάβουμε ότι μας ακουσε.  Το ίδιο και η Βαγγελιω η γάτα, ο Ζαχαρίας ο λαγός ο φοβητσιάρης της παρέας αλλά και άλλα ζωάκια που οι ιστορίες τους θα ζωντανέψουν στα επόμενα βιβλία μου. Πίστεψε με δεν υπάρχει καλύτερο για μια γιαγιά, τα μεσημέρια του καλοκαιριού όταν πρέπει να κάνουμε ησυχία, να κάθεται με τα εγγόνια της στη σκιά ενός τέτοιου ευλογημένου δέντρου και να σκαρφίζονται όλοι μαζί ιστορίες, λίγο αληθινές, λίγο φανταστικές αλλα πέρα για πέρα ζωντανές.

Από μικρή δεν μου άρεσαν τα παραμύθια που ξεκινούσαν με το "μια φορά και έναν καιρό" και τελείωναν με το "ζήσαν αυτοί καλά και μεις καλύτερα". Μ'αρέσουν τα παραμύθια-ιστορίες που δεν έχουν τέλος αλλά μπορείς να τα συνεχίσεις όπως θέλεις εσύ.  Η Μαίρη Πόπινς, ο Πίτερ Παν είναι ιστορίες που μπορείς να φανταστείς περιπέτειες ξανά και ξανά όπως θέλεις εσύ, χωρίς τέλος.

Τα επόμενα σχέδιά μου; Να δώσω ζωή και εικόνα και στις υπόλοιπες ιστορίες της μεγάλης καστανιάς και των κατοίκων της.