Scroll to top
Back
alexandros_kogkas all_time_classic free

Ρέκβιεμ για ένα καφεδάκι

  • Κείμενο:

    αλέξανδρος-κόγκας

  • :

  • Ημερομηνία:

    ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2015

  • Επιμέλειαιάκωβος-καγκελίδης :

    πωλίνα-ταϊγανίδου + τάσος-θώμογλου

Scroll

Οι υπεύθυνοι σύνταξης κρίνουν σκόπιμο, προς καλύτερη κατανόηση του θέματος που θίγεται, η ανάγνωση να συνοδευτεί απαραιτήτως μετά του παρακάτω κομματιού. Ευχαριστούμε για τη συνεργασία.

https://www.youtube.com/watch?v=GqQPKh5abro

Όπως ένας Μογγόλος θυμάται την πρώτη φορά που ίππευσε χωρίς σέλα, όπως ο Τεξανός αναπολεί νοσταλγικά την πρώτη φορά που πυροβόλησε μεθυσμένος την ξαδέρφη του στις πατούσες, έτσι κι εγώ δεν ξέχασα ποτέ τον πρώτο μου καφέ στην αποστολική πόλη της Βέροιας. Φραπεδάρα μέτρια, χωρίς γάλα. Την πλήρωσα 300 δραχμές. Ήμουν εξαιρετικά περήφανος που πέρασα την τελετή ενηλικίωσης της φυλής με επιτυχία. Είχα ακούσει ιστορίες για κάποιους που λύγισαν την πρώτη φορά και παρήγγειλαν σοκολάτα γλυκιά, κρύα. Μαθαίνω πως όλοι τους είναι μέχρι και σήμερα δυστυχισμένοι. Εγώ όμως τα είχα καταφέρει. Τη στιγμή που έξυνα με το καλαμάκι τον ξεραμένο αφρό από τα τοιχώματα του φραπεδοπότηρου, ήξερα πως ήμουν φτιαγμένος για να αντέξω στην Μέκκα του καφέ, στο Seattle της νοτιοανατολικής Ευρώπης, στη Βέροια.

Έκτοτε ήπια χιλιάδες φραπέδες. Σε ποτήρια από ατόφιο αφρολέξ, σε τεχνοκρατικά φραπεδοπότηρα Nescafe, με άνοιγμα στον λαιμό για καλύτερο ανακάτεμα, ακόμη και σε πλαστικά μπουκάλια εμφιαλωμένου νερού. Μια παραδείσια εποχή της ευκολίας. Εσύ έλεγες πάντα μια λέξη: «μέτριο» και περίμενες να σε ρωτήσει η σερβιτόρα «γάλα;» για να κάνεις τσούκου και να πεις χαμηλόφωνα «αν ήθελα θα το λεγα». Οι ρούχλες φώναζαν «σκεεεεεετο» πριν ακόμα κλείσει η πόρτα του μαγαζιού, οι φλώροι και οι γκόμενες «γλυκό γάλα». Στραβώναμε όταν μας έκαναν καφέ με Βζζζζζ. Πως το λένε, με ηλεκτρικό αναδευτήρα. Ο σωστός ο φραπές βγαίνει από το σέικερ, εκεί φαίνεται η διαφορά, το σέικερ κάνει τον μάστορα. Μου λείπουν οι απογευματινές ταχυπαλμίες του πέμπτου καφέ. Τώρα με το ζόρι βγάζω δύο.

Κι ύστερα ήρθε η ποιότητα. Μπουγάτσα με φρέντο καπουτσίνο, τυρόπιτα και εσπρεσάκι σε τιμή έκπληξη, εσπρεσιέρες σε γυράδικα και η φραπεδάρα να βγαίνει από τη ναφθαλίνη μόνο σε διακοπές ρεύματος. Χάθηκαν μέσα στη δίνη του σημιτικού εκσυγχρονισμού οι φραπεδόμαγκες. Τους πάτησε το τρένο που κουβαλάει χιλιάδες κόκκους καφέ από χώρες της γραμμής του Ισημερινού. Πολύ φοβάμαι πως έχουν δημιουργηθεί στο φραπεδάκι μας σοβαρά ψυχολογικά συμπλέγματα. Κι όταν έχεις γευτεί την αποθέωση και την καθολική αποδοχή, ο πόνος της απόρριψης είναι αβάσταχτος. Όσο πιο φωτεινός ο δρόμος, τόσο πιο σκοτεινό το περιθώριο.

Ο βλαχοκαουμπόι Howard Schultz επισκέφτηκε την Ελλάδα. Δήλωσε πως είχε μεγάλη περιέργεια να δοκιμάσει τον φραπέ, το έκανε και δεν έμεινε ικανοποιημένος. Ποιος είναι αυτός; Ο CEO των Starbucks. Της εταιρίας που δεν έχει συνειδητοποιήσει πως ανοίγει καφενεία ανά τον κόσμο και όχι αρχαιολογικά μουσεία. Η αποστείρωση σε όλο της το μεγαλείο. Και ο Ελληνάρας τσίμπησε με το πρώτο. Περπατάει με το ποτηράκι Starbucks στο χέρι και νομίζει πως από αγροκαλλιεργητής έγινε κομπάρσος του Χόλιγουντ ή ντετέκτιβ του FBI. Άντε Howard αγόρι μου, πήγαινε στο χωριό σου να χτυπήσεις στο μπλέντερ πάνκεικς και γουόφλς και πινατμπάτερ και να λες «ορίστε ένα ωραίο καφεδάκι». Πουθενάδες.

Και μετά πάλι, ξανά εδώ. Στην πόλη του καφέ, στην πόλη της βροχής. Φασουλονταβάς, γουργουρητά υδρορροής και βρώμικα πρωινά, που κάπως καθαρίζουν από τον ατμό της εσπρεσομηχανής. Η Βέροια του καφέ, η Βέροια του διαλείμματος. Μέχρι να έρθει ο εσπρέσο, μόνο μέχρι εκεί βαστάει η ανησυχία μας. Ποιοτικός καφές, ζεστά μαγαζιά, μπισκοτάκια σε συσκευασία προφυλακτικού..
...to be continued